Οι εξελίξεις στον Ριζοσπάστη και άλλα τινά

Standard

Image

 

Οι εξελίξεις στον Ριζοσπάστη με τις μαζικές απολύσεις δημοσιογράφων και άλλων εργαζομένων δεν είναι ούτε ένα μεμονωμένο γεγονός, ούτε κεραυνός εν αιθρία. Είναι ο κρίκος μιας αλυσίδας γεγονότων που προηγήθηκαν και που κανείς δεν ξέρει πότε θα σταματήσουν. Στην αρχή ήταν οι απολύσεις στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, ακολούθησαν οι απολύσεις στον 902, στη συνέχεια υπήρξαν απολύσεις εργαζομένων στο μηχανισμό του Κόμματος και τώρα ήρθαν οι απολύσεις στην κομματική εφημερίδα.

Όλα αυτά μαρτυρούν ότι το ΚΚΕ, σταθερά από την έναρξη της κρίσης, οδεύει προς την οικονομική χρεοκοπία -αν αυτή δεν έχει ήδη συντελεστεί. Αλλά, ποτέ για ένα κομμουνιστικό κόμμα η οικονομική χρεοκοπία ή η οικονομική αδυναμία δεν είναι ένα οικονομικό γεγονός. Αν ήταν οικονομικό γεγονός, δεν θα μιλούσαμε για κόμμα. Θα μιλούσαμε για εταιρεία. Αλλά, το ΚΚΕ δεν είναι εταιρεία.

Πρόκειται για ένα βαθύτατα πολιτικό γεγονός που τραυματίζει το ΚΚΕ ηθικά και πολιτικά. Όσο κι αν η καθοδήγηση του κόμματος θέλει να αποφύγει μια ουσιαστική συζήτηση πάνω στο θέμα, αυτό υπάρχει για να υπογραμμίζει τις ευθύνες της. Και υπάρχει γιατί, κυρίως, η ίδια το δημιούργησε. Με τις πράξεις της, με τα λάθη της, με τις αστοχίες της, με την κακοδιαχείρισή της κομματικής περιουσίας, με την καταστροφή του ζωντανού κεφαλαίου του κόμματος: την καταστροφή δηλαδή αξιόλογου ανθρώπινου δυναμικού που διαμορφώθηκε και πήρε αξία με δουλειά δεκαετιών και τώρα πετιέται στο δρόμο, με τρόπο που αποτελεί την δυσφήμηση κομμουνιστικών αξιών και αρχών. Έναν καλό δημοσιογράφο, για παράδειγμα, δεν τον φτιάχνεις από την μια μέρα στην άλλη. Κι όταν τον έχεις και τον απολύεις αυτό σημαίνει καταστροφή ζωντανής κομματικής περιουσίας, καταστροφή πολύτιμων κομματικών δυνάμεων που δύσκολα ξαναδημιουργούνται.

Το κόμμα χάνει καθημερινά την αξιοπιστία του ως κόμμα των εργατών. Χάνει την έξωθεν καλή μαρτυρία που οι προηγούμενες γενιές δημιούργησαν με τη δράση τους, με το αίμα τους, με το επαναστατικό ήθος τους.

Κι αυτό επειδή, ένα εργατικό κόμμα που βγάζει στην ανεργία τους δικούς του ανθρώπους, χωρίς προηγουμένως να έχει συζητήσει και να έχει εξαντλήσει μαζί τους κάθε δυνατότητα για αποφυγή αυτής της εξέλιξης δεν μπορεί να γίνει πιστευτό ότι υπερασπίζεται τους άλλους εργαζόμενους. Ένα κόμμα που εφαρμόζει το μνημόνιο για να απολύσει δεν μπορεί να πείσει ότι είναι εναντίον της πολιτικής των μνημονίων, δηλαδή της πιο άγριας καπιταλιστικής μεθόδου για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Σε τελευταία ανάλυση, ένα κόμμα εργατικό, που υπερηφανεύεται ότι προέβλεψε την καπιταλιστική κρίση, είναι αδύνατο να δώσει πειστική απάντηση στα παρακάτω ερωτήματα: γιατί δεν προέβλεψε και την δική του οικονομική κρίση; Γιατί δεν πήρε έγκαιρα τα μέτρα που χρειάζονταν ώστε να μην φτάσει στο σημερινό οικονομικό αδιέξοδο; Η κομματική ηγεσία που κομπορρημονεί ότι προέβλεψε δικαιολογεί τα όσα κάνει σήμερα με το επιχείρημα ότι η κρίση δεν θα άφηνε αλώβητο το ΚΚΕ. Εντάξει, αλλά αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει μήπως ότι η κρίση θα προκαλούσε, οπωσδήποτε, στο κόμμα την σημερινή ζημιά; Αυτό είναι σοφιστεία. Κι αντί η κομματική ηγεσία να καταφεύγει σε σοφιστείες καλά θα κάνει να απαντήσει στο εξής απλό ερώτημα: Γιατί π.χ. από το 2008, δεν λήφθησαν μέτρα ώστε η επίδραση της κρίσης πάνω στο κόμμα να είναι όσο το δυνατόν περιορισμένη και να μην φτάσουμε στο σημερινό ντόμινο όπου τα πάντα, το ένα μετά το άλλο, καταρρέουν; Η καθοδήγηση θα πρέπει να εξηγήσει γιατί φτάσαμε σ’ αυτά τα διαδοχικά παλιρροιακά κύματα μαζικών απολύσεων -στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, στον 902 και τώρα στον Ριζοσπάστη- που εύκολα θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι υποκρύπτουν αξιοποίηση μιας κατάστασης για να δικαιολογηθούν και απολύσεις συντρόφων με διαφορετικές απόψεις.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ έφτασε στον προθάλαμο της χρεοκοπίας, δηλαδή στο άρθρο 99 γιατί η άλλη λύση θα ήταν να κινηθεί από τους πιστωτές η συντηρητική κατάσχεση της περιουσίας της. Πώς έφτασε ως εκεί η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ; Σ’ αυτό το ερώτημα η καθοδήγηση του κόμματος δεν μπορεί να μην απαντήσει. Οφείλει να απαντήσει ανοικτά και ολοκληρωμένα μπροστά στην εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό. Γιατί εκεί γίνεται η ζημιά σε βάρος του κόμματος. Εκεί λερώνεται η τιμή του. Στις συνειδήσεις των εργαζομένων.

Η καθοδήγηση οφείλει να απαντήσει και σε ένα άλλο ζήτημα. Όταν διαπίστωσε ότι η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ είχε πρόβλημα προχώρησε στο κλασικό μέτρο των απολύσεων και ανακοίνωσε στα κομματικά μέλη, σε όλη την Ελλάδα, ότι το σχέδιο εξυγίανσης είναι η συρρίκνωση της εταιρείας στο επίπεδο της έκδοσης μόνο των κομματικών εντύπων. Επιχείρησε να εφαρμόσει αυτό το σχέδιο; Αν ναι, τότε σημαίνει πως έδιωχνε δουλειές. Για να πάει μετά την εταιρεία στο άρθρο 99, δηλαδή σε μια συμφωνία εξυγίανσης με τους πιστωτές, που, όμως, απαιτεί την λειτουργία της επιχείρησης σε πλήρη δυναμική. Εδώ χρειάζεται σαφής απάντηση: απαξίωσαν την εταιρεία διώχνοντας δουλειές για να την συρρικνώσουν και μετά υποχρεώθηκαν να την ξαναθέσουν σε πλήρη λειτουργία;

Πριν από μερικά χρόνια -ακόμη και μέσα στην κρίση- γίνονταν επενδύσεις για να μπει ο 902 TV στην ψηφιακή πλατφόρμα. Όταν ζόρισαν τα πράγματα, αυτό σταμάτησε. Στη συνέχεια ήρθαν οι απολύσεις εργαζομένων και στο τέλος το κλείσιμο του σταθμού. Με ποιο πρόγραμμα και με ποιο σχέδιο θα έμπαινε ο 902 στην ψηφιακή πλατφόρμα; Τι δαπανήθηκε (δηλαδή τι χάθηκε σε χρήμα, σε κομματική περιουσία) και με ποια προοπτική; Τέλος, γιατί έκλεισε ο σταθμός αφού υπήρχε πρόθεση να πουληθεί; Δεν ήξερε η κομματική καθοδήγηση ότι ένας τηλεοπτικός σταθμός στον οποίο έχει παραχωρηθεί κρατική περιουσία (η συχνότητα) δεν μπορεί να πωληθεί ευρισκόμενος σε παύση; Δεν ήξερε πως ένας τέτοιος σταθμός μπορεί να πουληθεί μόνο εν ενεργεία, με την πώληση της εταιρείας στην οποία έχει παραχωρηθεί η συχνότητα; Σήμερα, παρά την άρον-άρον επαναλειτουργία του σταθμού, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η συχνότητα να χαθεί. Και χωρίς συχνότητα, ο σταθμός δεν πωλείται. Γι’ αυτή τη ζημιά ποιος θα δώσει λόγο; Για την ζημιά που γίνεται όλο αυτό το διάστημα με όσα γράφονται για αλισβερίσια με επιχειρηματίες ποιος θα δώσει λόγο; Οι άλλοι φταίνε που τα γράφουν ή η καθοδήγηση που τους έδωσε όλα τα δικαιώματα;

Φτάνουμε τώρα στον Ριζοσπάστη. Η εφημερίδα του κόμματος είναι σκιά του εαυτού της. Καμία σχέση δεν έχει με τις προηγούμενες περιόδους έκδοσής της. Μια ματιά να ρίξει κάποιος στον Ριζοσπάστη της περιόδου της κρίσης του 1989- 1991 αλλά και της περιόδου της ανασυγκρότησης (μετά την διάσπαση του 1991) θα διαπιστώσει πως η σημερινή είναι μια εντελώς άλλη εφημερίδα. Κι αυτό όχι από την σκοπιά της πολιτικής γραμμής αλλά από την σκοπιά του πλούτου που είχε τότε -σε δύσκολες εποχές- και της ατέλειωτης φτώχειας που την διακρίνει σήμερα. Γι’ αυτή την κατάπτωση ασφαλώς δεν φταίνε οι δημοσιογράφοι αλλά εκείνοι που καθοδηγούν και διευθύνουν τον Ριζοσπάστη. Για το γεγονός ότι την εφημερίδα την αγοράζει μια μικρή μερίδα κομματικών μελών δεν μπορούν να φταίνε οι δημοσιογράφοι αλλά εκείνοι που την κατάντησαν να μην διαβάζεται.

Απ’ όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η διεύθυνση της εφημερίδας, επικαλούμενη οικονομικό πρόβλημα ανακοίνωσε στους εργαζόμενους ότι θα υπάρξουν μαζικές απολύσεις χωρίς όμως να πει πόσες και το χρόνο που θα ολοκληρωθούν. Αυτός ο τρόπος ανακοίνωσης σήμαινε δύο πράγματα: Πρώτο, ότι όλοι οι εργαζόμενοι ήταν υποψήφιοι προς απόλυση και δεύτερον, ότι το ζοφερό μέλλον που διαγραφόταν γι’ αυτούς μάλλον δεν συγκινούσε τους ιθύνοντες. Μια τέτοια συμπεριφορά ήταν λογικό να ξεσηκώσει αντιδράσεις αλλά- απ’ όσα έχουν δημοσιοποιηθεί- ούτε αυτό συγκίνησε την διεύθυνση της εφημερίδας και την καθοδήγηση του κόμματος. Η αρθρογραφία των ιθυνόντων στην εφημερίδα -εν είδει υπερασπιστικής γραμμής- με βασικό επιχείρημα ότι ο Ριζοσπάστης δεν είναι καπιταλιστική επιχείρηση, ουδόλως καθαγιάζει την συμπεριφορά τους. Απεναντίας, προσβάλει και τραυματίζει ακόμη περισσότερο το κόμμα. Γιατί, αν οι κομματικοί υπεύθυνοι αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους ως το πρώτο αναλώσιμο υλικό στο οποίο δεν έχουν να δώσουν καμιά εξήγηση, σε μια καπιταλιστική επιχείρηση τι πρέπει να γίνει;

Οι εξωκομματικοί δημοσιογράφοι στον Ριζοσπάστη κατέφυγαν στην ΕΣΗΕΑ ζητώντας στήριξη. Και η ΕΣΗΕΑ με την σειρά της έστειλε την επιθεώρηση εργασίας στο Ριζοσπάστη. Έπρεπε αυτοί οι σύντροφοι να το κάνουν αυτό; Όχι. Υπό κανονικές συνθήκες, όχι. Έπρεπε να καταφύγουν στο κόμμα. Αλλά, όπως οι ίδιοι καταγγέλλουν, το κόμμα δεν ήταν εκεί. Η διεύθυνση του Ριζοσπάστη -προφανώς με εντολή της καθοδήγησης- αρνιόταν πεισματικά να ικανοποιήσει τις εκκλήσεις τους για συνέλευση του προσωπικού και πλήρες ξεκαθάρισμα του πεδίου: Ποιοι απολύονται και με ποια σειρά. Γιατί αρνιόταν, τη στιγμή που επικαλούνταν οικονομικό πρόβλημα; Αν το πρόβλημα των απολύσεων είναι οικονομικό, τότε οι ιθύνοντες ξέρουν και τι εξοικονόμηση πρέπει να κάνουν και σε πόσες (και ποιες) απολύσεις αντιστοιχεί.

Οι εργαζόμενοι στο Ριζοσπάστη βρίσκονται υπό την δαμόκλειο σπάθη των απολύσεων πάνω από το κεφάλι τους, έχουν να πληρωθούν 6 μήνες, έχουν οικογένειες να ζήσουν κι έχουν μπροστά τους ένα τρομακτικά αβέβαιο μέλλον. Κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για τίποτα. Ακόμη κι αν κάνουν κάτι που δεν μας αρέσει είναι απόλυτα δικαιολογημένοι αν αναλογιστεί κανείς ότι βρίσκονται σε καθεστώς πείνας και απελπισίας. Εδώ έπρεπε να έχουν συμπαραστάτη το κόμμα τους. Και δεν το έχουν. Γι’ αυτό ποιος θα δώσει λογαριασμό;

Μπροστά στην κατάσταση που έχει φέρει το κόμμα η ηγεσία του, οι κομματικοί πατριωτισμοί για την υπεράσπιση της μόνο ζημιά κάνουν στο ΚΚΕ. Η καθοδήγηση αυτή είναι απόλυτα υπεύθυνη για την καταστροφή που προκαλεί. Σε τέτοιο σημείο, που φτάνει κανείς να αναρωτιέται: Ένας πραγματικός εχθρός του κόμματος τι περισσότερο θα μπορούσε να κάνει;

Αλέξης Θεοδώρου

Εργατικός Αγώνας http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-02-04-20-01-31/702-2013-02-21-22-02-07

Advertisements

One response

  1. Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει με τα γραφόμενα του κ. Αλέξη Θεοδώρου(;;;;).

    Ωστόσο… σε δεύτερη ανάγνωση πρόκειται για ένα άρθρο που απευθύνεται κυρίως σε «στενό ακροατήριο» κα δη κομματικό ή στις παρυφές αυτού, κοινού που αναζητεί διακαώς άλλοθι για να συνεχίσει, για όποιους λόγους, την «προσήλωσή του» στο χώρο.

    Επιχειρεί να κάνει κριτική και να καταδείξει ότι υπάρχει και άλλη πλευρά, αλλά πάντα στα πλαίσια της κομματικής νομιμότητας, δίνοντας εξετάσεις σε ένα συγκεκριμένο «κοινό» μέσω μάλιστα έντεχνης στρέβλωσης. Πρόκειται για, ακόμη ένα, κείμενο κομματικής προπαγάνδας από την «εσωτερική αντιπολίτευση» αυτή τη φορά, που οι διαφωνίες του, επί της ουσίας, εξαντλούνται στο επίπεδο τακτικής.

    Αιτιολογώ.

    Αναφέρει: «Δεν λήφθησαν μέτρα ώστε η επίδραση της κρίσης πάνω στο κόμμα να είναι όσο το δυνατόν περιορισμένη και να μην φτάσουμε στο σημερινό ντόμινο όπου τα πάντα, το ένα μετά το άλλο, καταρρέουν;». Είναι προφανές ότι ο συντάκτης γνωρίζει πολύ καλύτερα από όλους εμάς, που δεν είμαστε μέλη του κόμματος, ότι η «κρίση» δεν είναι οικονομική αλλά πολιτική. Κάτι που «αφήνει να εννοηθεί». Η γνωστή τακτική ότι «υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά μπορεί να διαφέρει ο τρόπος με τον οποίο αυτά διατυπώνονται», Παρελκυστική τακτική των «αντιφρονούντων» που επί χρόνια «δίνουν μάχες» που μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν, καθώς ουδείς άλλος, ούτε καν τα μέλη της ίδιας τους της οργάνωσης έχουν καταλάβει ότι δίνουν.

    Σε άλλο σημείο αναφέρει για την Τυποεκδοτική και το άρθρο 99: «Έφτασε στον προθάλαμο της χρεοκοπίας, δηλαδή στο άρθρο 99 γιατί η άλλη λύση θα ήταν να κινηθεί από τους πιστωτές η συντηρητική κατάσχεση της περιουσίας της» για να καταλήξει «απαξίωσαν την εταιρεία διώχνοντας δουλειές για να την συρρικνώσουν και μετά υποχρεώθηκαν να την ξαναθέσουν σε πλήρη λειτουργία»; Συνολικά όλη η παράγραφος για το άρθρο 99. Προφανώς ο συντάκτης γνωρίζει, αφού πολλές φορές τονίζει «από όσα έχουν δημοσιευτεί», ότι η Τυποεκδοτική όπως έχει γραφτεί πολλές φορές αλλά και ειπωθεί ακόμη και στη Βουλή, έχει κάνει αίτηση υπαγωγής αλλά δεν έχει υπαχθεί μέχρι σήμερα, εξ όσων γνωρίζουμε, καθώς έχει πάρει συνεχείς αναβολές. Συνεπώς οι πραγματικοί λόγοι που η Τυποεκδοτική έχει επιστρέψει σε πλήρη λειτουργία όπως παραδέχεται, και προφανώς γνωρίζει προσωπικά, καθώς τίποτα γι αυτό ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ, δεν είναι αναγκαστικοί (βλέπε άρθρο 99). Ήταν επιλογή. Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι πως έχει επιστρέψει σε πλήρη λειτουργία όταν έχει απολύσει την πλειοψηφία των εργαζομένων; Μήπως προσλαμβάνοντας εργατικό δυναμικό με την κατώτατη σύμβαση όπως ορίζει το μνημόνιο;

    Για τον 902 είναι πρόδηλη η αγωνία, τουλάχιστον σε εμένα, για την τύχη του όσον αφορά την πώληση. Μου κάνει αλγεινή εντύπωση ότι δεν κάνει ουδεμία αναφορά για τους απολυμένους του 902 που είναι και αυτοί δεκάδες. Τον τρόπο με τον οποίο έγιναν οι απολύσεις, για τις καταγγελίες που υπάρχουν, για τις κινητοποιήσεις έστω και των πολύ λίγων που κόσμησαν ακόμη και δελτία ειδήσεων, τις συνεχείς ανακοινώσεις των απολυμένων κα. Εντούτοις, δεν είναι μόνο η παντελής απουσία (πέραν της κυνικής διαπίστωσης «Στη συνέχεια ήρθαν οι απολύσεις εργαζομένων και στο τέλος το κλείσιμο του σταθμού»), οποιασδήποτε αναφοράς για τους απολυμένους. Άραγε αυτοί που μάλιστα είχαν να πληρωθούν ακόμη περισσότερους μήνες δεν είχαν οικογένειες; Δεν έφτασαν στην εξαθλίωση; Επίσης, γιατί αναφέρεται μόνο στο τραγελαφικό ,υποτιθέμενο κιόλας, «τέλος»; Επί 20 χρόνια, δηλαδή μετά το 1991, η λειτουργία, η μορφή, το περιεχόμενο και το πρόγραμμά του ; Δεν πρέπει κάποιος να λογοδοτήσει για τις άπειρες ώρες διαφημιστών telemarketing για βραχιόλια για τα αρθριτικά, μασαζοκαλτσόν που δεν σκίζονται, κατσαρόλες που ίπτανται, μαξιλάρια για τον τέλειο ύπνο, καθώς επίσης και εκπομπών, όσων υπήρχαν τουλάχιστον, καθαρά αντιτηλεοπτικών, όπου δεν μπορούσες να παρακολουθήσεις γιατί απλά σε έπαιρνε ο ύπνος μετά τα δέκα λεπτά, συνεχείς επαναλήψεις του Μπόλεκ και του Λόλεκ που δεν βλέπονταν λόγω κατάχρησης των τιανιών τους, και άλλα τέτοια «μοναδικής αισθητικής» και επιπέδου προγράμματα. Γιατί δεν υπήρξε ουσιαστικά ποτέ αντίδραση, επί μία 20ετία, για το άθλιο προϊόν που λεγόταν 902; Και εάν όντως υπήρξε και επί 20 χρόνια έπεφτε στο κενό, πως απορεί κανείς πως έφτασε έως εκεί; Πως είναι δυνατόν κανείς να περιμένει να λογοδοτήσει μία ηγεσία μετά από 20 χρόνια όταν μέχρι σήμερα εάν υπήρχαν αντιδράσεις , και όσες υπήρχαν ήταν εξ απαλών ονύχων;

    Τέλος, είναι προφανές ότι για το Ριζοσπάστη η «γνώση» είναι πιο άμεση καθώς επιχειρείται μία σαφής προσπάθεια προσέγγισης προς όσους έχουν αντιδράσει μέχρι σήμερα. Ωστόσο παραλείπει κάτι πολύ ουσιώδες. Τεχνηέντως. Το γεγονός ότι «τους κρέμασαν στα μανταλάκια». Το γεγονός που πραγματικά λειτούργησε ως πυροδοτικός μηχανισμός και έκανε το ζήτημα να ξεφύγει τελείως , αποκαλύπτοντας και το πραγματικό πρόσωπο της ηγεσίας του ΚΚΕ. Ας είναι και της πλειοψηφίας της ηγεσίας που καθορίζει όμως το πρόγραμμα, το καταστατικό, τη γραμμή κλπ. Άραγε γιατί; Ποια η σκοπιμότητα αυτής της μακιαβελικού τύπου παράλειψης; Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι μπορεί να «διέφυγε» ή να το «ξέχασε» ο συντάκτης.
    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου. Η παρόρμηση ήταν πολύ μεγάλη, καθώς είχα διαβάσει εκ των προτέρων το άρθρο, αλλά η συγκεκριμένη ιστοσελίδα δεν έχει πολιτική σχολιασμού παρά μόνο μέσω email. Προφανώς θέλει να «καθοδηγήσει» και αρνείται ακόμη και το διάλογο. Μόνο «εσωτερικά», δηλαδή μεταξύ ενός αναγνώστη και όσων τη διαχειρίζονται. Βέβαια η επιλογή αυτή, για μέσα είναι αρκετή για να αντλήσω κάποια συμπεράσματα.