Hasta la victoria siempre! Viviremos y venceremos!

Standard


Image

«Στις 16.25 σήμερα, 5 Μαρτίου, απεβίωσε ο κομαντάτε πρόεδρος Ούγο Τσάβες» ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος Νικολάς Μαδούρο που με δυσκολία μπορούσε να εκστομίζει τις τόσο οριστικές λέξεις, από τον πόνο και την οδύνη, αλλά και το δυσαναπλήρωτο κενό της απώλειας. Ένα κενό που καλείται ο ίδιος, ο πρώην οδηγός λεωφορείου Νικολάς Μαδούρο,  να καλύψει εν μέρει καθώς ο κομαντάτε τον έχρισε «διάδοχο». Τον όρισε διάδοχο, αυτό το γνήσιο τέκνο της εργατικής τάξης, όταν αναχώρησε για τελευταία φορά, όπως αποδείχθηκε, για την Κούβα, ώστε να υποβληθεί στην τέταρτη κατά σειρά χειρουργική επέμβαση, μέσα σε 18 μήνες, για αφαίρεση κακοήθους καρκινικού όγκου.

Ο Ούγο Ραφαέλ Τσάβες Φρίας, ήταν μόλις 58 ετών. Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1954 μερικές εβδομάδες αργότερα από το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα εναντίον του Χάκομπο Αρμπενς Γκουσμάν στη Γουατεμάλα.Ήταν το δεύτερο από τα επτά παιδιά μιας πολύ φτωχής και εργατικής οικογένειας στην επαρχία Μπαρίνας. Οι δάσκαλοι γονείς του μη μπορώντας να θρέψουν τα παιδιά τους έστειλαν τα δύο μεγαλύτερα να ζήσουν στη γιαγιά τους. Στα 17 του εισήλθε στην Ακαδημία Στρατιωτικών Επιστημών στο Καράκας, κάτι που αποτελούσε μία διέξοδο για τα παιδιά των φτωχών, ίσως και τη μοναδική, προκειμένου να λάβουν κάποια μόρφωση και να μπορέσουν κάποια στιγμή να ξεφύγουν από τα δεσμά της φτώχειας τους, όπως σημειώνει ο συγγραφέας BartJonesστη έξοχη βιογραφία του, Hugo!: The Hugo Chavez Story from Mud Hut to Perpetual Revolution.

Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη Στρατιωτική Ακαδημία, συνειδητοποίησε ότι ο στρατός έχει ρόλο επιβολής, καταστολής και βασανιστηρίων σε αντίθεση με την εικόνα των απελευθερωτών στρατηγών, του Σιμόν Μπολίβαρ και του Εσεκιέλ Σαμόρα από τους οποίους αντλούσε έμπνευση. Συνειδητοποίησε ότι η εικόνα της ενδημικής φτώχειας είναι παντού στη χώρα και στις πολυάριθμες φτωχογειτονιές του Καράκας. Πολύ γρήγορα συνδέθηκε με αριστερούς πολιτικούς ενώ καμπή μάλλον θεωρείται ότι άκουσε στο ραδιόφωνο την ομιλία του Φιντέλ Κάστρο, στις 19 Σεπτεμβρίου του 1973, με την οποία ανακοίνωσε το στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή ενάντια της κυβέρνησης της Λαϊκής Ενότητας του Σαλβαδόρ Αλιέντε.

Image

Μόλις στα 21 του χρόνια αποφοιτά από την Ακαδημία και μάλιστα ανάμεσα στους πρώτους δέκα και αποστέλλεται ως αξιωματικός πληροφοριών σε μονάδα αντιμετώπισης ανταρτών στην γενέτειρά του Μπαρίνας παρά το γεγονός ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις είχαν εξουδετερώσει το αντάρτικο κίνημα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μπαρίνας, από τύχη σε μία περιπολία, βρήκε ένα εγκαταλειμμένο αυτοκίνητο γεμάτο τρύπες από σφαίρες αλλά και βιβλία. Καρλ Μάρξ, Φρίντριχ Ενγκελς, Λένιν, Μάο, το ημερολόγιο της Βολιβίας του Τσε… «Από τα 21 ή 22 ήδη είχα κατασταλάξει ότι είμαι αριστερός» θα δηλώσει αργότερα.

Aξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων (αλεξιπτωτιστής) το 1982 ίδρυσε το παράνομο Μπολιβαριανό Επαναστατικό Κίνημα 200 (Movimiento Bolivariano Revolucionario 200, MBR-200) . Το 1989 έγινε η εξέγερση του Καρακάσο (λινκ στο Καρακάσο http://ostria-gr.blogspot.gr/2013/02/24.html) ενώ ο πλανήτης ετοιμαζόταν με ορμή να εισέλθει στη «δεκαετία του τέλους των –ισμών» του Φρ. Φουκουγιάμα. Δέκα χρόνια μετά ηγήθηκε της επιχείρησης Σαμόρα, Τα ξημερώματα της 4ης Φεβρουαρίου 1992, ο λαός της Βενεζουέλας βλέπει για πρώτη φορά στις τηλεοπτικές του οθόνες τον πρόεδρο Τσάβες, που μαζί με άλλους τέσσερις αντισυνταγματάρχες, ηγούνται απόπειρα ανατροπής κατά της κυβέρνησης του Κάρλος Αντρές Πέρες.

Ωστόσο, η εξέγερση συνάντησε σημαντική αντίσταση πριν φτάσει στο Καράκας κι έτσι ο στρατός δεν κατάφερε να καταλάβει τα κυβερνητικά κτήρια στο Μιραφλόρες. Η εξέγερση καταστάλθηκε και ο Τσάβες φυλακίστηκε μαζί με τα στελέχη του MBR 200. Αποφυλακίστηκαν το 1994, μετά την εκλογή του προέδρου Ραφαέλ Καλδέρα που τους έδωσε αμνηστία. Αρχισε τις περιοδείες σε όλη τη Βενεζουέλα αλλά και στη Λατινική Αμερική ενώ σύντομα βρέθηκε στην Κούβα όπου πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα και συνδέθηκε στενά με το Φιντέλ Κάστρο, που συχνά τον αποκαλούσε «πατέρα».

Το Δεκέμβρη του 1998 θα εκλεγεί για πρώτη φορά πρόεδρος της Βενεζουέλας, ως υποψήφιος του κινήματος της της 5ης Δημοκρατίας-MVR – Movimiento Quinta Republica, το οποίο είχε ιδρύσει μάλλον «βιαστικά» για να το επανιδρύσει σε άλλες βάσεις αργότερα και να το μετονομάσει σε Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας-PSUV . Έκτοτε είχε αναμετρηθεί σε 14 εκλογικές αναμετρήσεις, τις πλέον διαφανείς, δημοκρατικές και δίκαιες στον πλανήτη κατά τον «παρατηρητή», πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ. Τις κέρδισε όλες πλην μίας, αυτής για την δεύτερη αναθεώρηση του Συντάγματος, που στόχευε στη διεύρυνση και την εμβάθυνση της μπολιβαριανής επαναστατικής διαδικασίας, όπως την είχε ονομάσει. Η τελευταία του εκλογική μάχη, για την ανανέωση της προεδρικής θητείας στον Οκτώβριο του 2012 και αυτή νικηφόρα, για το λαό της Βενεζουέλας. Αλλά είναι η μάχη που έκρινε την άλλη μάχη που έδινε για τη ζωή του, μία μάχη που έχασε.

Οι μάχες που έδωσε δεν ήταν μόνο εκλογικές. Είναι αυτές που έδωσε μαζί με το λαό της Βενεζουέλας, ειδικά κατά τη εκδήλωση του πραξικοπήματος του Απριλίου του 2002, ένα πραξικόπημα που είχε πρωταγωνιστές του συνήθεις υπόπτους πρωταγωνιστέςτην Ενωση Βιομηχάνων- Fedecamaras, την απολύτως διεφθαρμένη Συνομοσπονδία Εργατών- CTV, τις ολιγάριθμες μεσαίες τάξεις και φυσικά την Καθολική Εκκλησία, με τους οποίους συντάσσονται τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία είχαν και συνεχίζουν να έχουν μετατραπεί σε πολιτικό κόμμα, επιδιώκοντας να δημιουργήσουν τεχνητά μια κατάσταση ακυβερνησίας.

Image

Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων που βρίσκεται στην εξουσία η Βενεζουέλα έχει να επιδείξει σειρά εκπληκτικών επιτευγμάτων σε διάφορους τομείς καθώς ανέκτησε τον έλεγχο της εθνικής εταιρίας πετρελαίου PDVSA και χρησιμοποίησε τα τεράστια έσοδα από την πώληση πετρελαίου για να στηρίξει την πολιτική εξυπηρέτησης των αναγκών και των συμφερόντων του λαού αλλά και τα εισοδήματα καθώς η τελευταία αύξηση του κατώτατου μισθού έγινε τον περσινό Απρίλιοκαι ήταν 32,95% ή 362 ευρώ. Ο κατάλογος είναι τεράστιος. (λινκ για τον κατάλογο http://www.thepressproject.gr/article/39691/Ta-epiteugmata-tou-Ougko-Tsabes). Και οι Βενεζουελάνοι παρά την τεράστια θλίψη τους που τους έχει κυριεύσει εξαιτίας της απώλειας, είναι από τους πιο χαρούμενους ανθρώπους του πλανήτη (λινκ http://www.dailykos.com/story/2012/04/08/1081731/-Anti-Capitalist-Meet-Up-Socialist-Venezuela-in-Top-Five-of-Happiest-Countries-Capitalist-U-S-is).

Στη Δύση, η δαιμονοποίησή του (λινκ http://prensa-rebelde.blogspot.gr/2013/03/blog-post_5609.html ) ήταν συνεχής ενώ ουκ ολίγες φορές συνοδευόταν από ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς εξαιτίας της ταπεινής καταγωγής του και του χρώματος του δέρματός του που σε αυτές τις χώρες αποτελεί ορατό ταξικό κριτήριο. Είναι γνωστές οι συνεχείς προσπάθειες και οι εκστρατείας υπονόμευσης, ανατροπής και απομόνωσης της Βενεζουέλας. Ακόμη και δημόσια κελεύσματα για τη δολοφονία περιελάμβανε το παλμαρέτους. Ευλόγως. Ο κομαντάτε πρόεδρος έφερε στο προσκήνιο ξανά τη λέξη «σοσιαλισμός». Πήγε κόντρα σε εγχώρια και διεθνή συμφέροντα, με επιμονή και ηχηρότατα διατύπωνε σε όλους τους τόνους την εχθρότητά του προς κοινωνικοοικονομικό μοντέλο των ΗΠΑ, του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Χαρακτηρίστηκε λαϊκιστής, (ο πιο επιεικής χαρακτηρισμός που του έχει αποδοθεί,) για  «τη βλακώδη, ουτοπική και αναχρονιστική πολιτική».Δικτάτορας, αυταρχικός, τα πάντα…

Ωστόσο εάν δεν υπήρχε ο Τσάβες η Λατινική Αμερική δεν θα ήταν η μοναδική περιοχή του κόσμου όπου δεν υπήρχαν τα γκουλάγκ της CIA(linkhttp://www.salon.com/2013/02/19/latin_america_territorio_libre_from_the_cia_partner/), δεν θα σήκωνε το ανάστημα της να χαράξει μία πορεία ανεξάρτητη και να κάνει όλο τον πλανήτη να την προσέξει. Ο Ούγο Τσάβες ήταν ο μεγαλύτερος ηγέτης που ανέδειξε η περιοχή μετά το Φιντέλ Κάστρο και η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή, όπως του Σιμόν Μπολίβαρ, του Τσε Γκεβάρα, του Σαλβαδόρ Αλιέντε και όλων αυτών που εμπνεύστηκαν, αφουγκράστηκαν και ενέπνευσαν.

«Hasta la victoria siempre! Viviremosyvenceremos!” Μέχρι τη νίκη, πάντα! Θα ζούμε και θα νικήσουμε… όπως έγραψε και ο ίδιος ο κομαντάτε πρόεδρος στο τελευταίο του τουίτ πριν αφήσει τον κόσμο τουτο.

Δάφνη Πασχάλη

Image

Υ.Γ. Στον «Ριζοσπάστη», 201 λέξεις(μία μία μετρημένες) για τον θάνατο του αριστερόύ προέδρου. http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=6/3/2013&id=14472&pageNo=21&direction=1

Στην Αυγή, 216. http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=757309

Εντάξει σύντροφοι, πρωινές εφημερίδες βγάζετε. Οταν, όμως πεθαίνει μια τέτοια μορφή, ξηλώνουμε τα πάντα στη β’ έκδοση και δίνουμε ένα εκτενές και αξιοπρεπές κομμάτι. Στοιχειώδες…

 

Advertisements

One response

  1. Ο σπόρος που έριξε ο Τσάβες θα συνεχίζει να δίνει καρπούς σε όλη την Λατινική Αμερική.
    Οι λαοί δεν μπορούν να ζούν σκλάβοι.
    Καλό ταξίδι κομαντατε.