Monthly Archives: Μαρτίου 2013

Επί τη σημερινή επετείω

Standard

Κυριακή της Ορθοδοξίας σήμερα

Περιττόν ειπείν ότι ευχόμεθα εις τους απανταχού ορθοδόξους…

Advertisements

Μήπως κάτι δεν κάνουμε καλά;

Standard
Ενα άρθρο που πολλούς- όλους- πρέπει να προβληματίσει. Το έγραψε ο Λάμπρος Τόκας και αναφέρεται στην κατάσταση στα μμε του ΚΚΕ. Δημοσιεύθηκε χθες στον «Ριζοσπάστη» στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου

Το Συνέδριο του Κόμματος συνέρχεται σε μια περίοδο που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ελλάδα και διεθνώς μια λυσσαλέα επίθεση των κεφαλαιοκρατών και του πολιτικού τους προσωπικού σε μακροχρόνιες και με αίμα κατακτήσεις των εργαζομένων. Με αφορμή τη συζήτηση των Θέσεων για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, θα ήθελα να καταθέσω ορισμένες σκέψεις και προβληματισμούς, φιλοδοξώντας να συμβάλω στην εκπλήρωση του στρατηγικού στόχου του Κόμματος, που είναι η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Προσωπικά, ανήκω σε εκείνους που θεωρούν αδικαιολόγητη – για τη συγκεκριμένη συγκυρία – τη δραματική μείωση της εκλογικής δύναμης που σημείωσε το Κόμμα μας, το οποίο παραμένει σταθερά στην πρώτη γραμμή των αγώνων για την προάσπιση των συμφέροντα της εργατικής τάξης. Η δικαιολογία της ΚΕ του ΚΚΕ, που αποδίδει τη μείωση της εκλογικής δύναμης του Κόμματος κατά 50% κυρίως σε εξωγενείς παράγοντες (επίθεση ΜΜΕ κ.λπ.), δεν πείθει.

Με δεδομένο ότι δουλειά των αστικών ΜΜΕ είναι να πολεμούν και να υπονομεύουν τη δράση των ταξικών τους αντιπάλων, θεωρώ ότι η δραματική πτώση της δύναμης του Κόμματος στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, οφείλεται και σε άστοχες ή λαθεμένες επιλογές της ηγεσίας του, όπως:

1. Η διαχείριση των οικονομικών του Κόμματος, που οδήγησε – εκτός των άλλων – και σε μειώσεις μισθών και προσωπικού, στην «Τυποεκδοτική», στον «902» και τελευταία στο «Ριζοσπάστη». Στην πράξη, αποδείχτηκε ότι ο χρόνος και ο τρόπος που χειρίστηκε το Κόμμα το θέμα της μισθολογικής πολιτικής αλλά και των απολύσεων στην «Τυποεκδοτική», τον «902» και το «Ριζοσπάστη», δεν ήταν ο ενδεδειγμένος. Για παράδειγμα, οι απολύσεις που έγιναν το 2010 στην «Τυποεκδοτική», αποδείχτηκαν ως «μάννα εξ ουρανού» για όλους εκείνους που βάφτιζαν «μονόδρομο» τα αντιλαϊκά μέτρα του 1ου Μνημονίου, δίνοντας το δικαίωμα στον τότε πρωθυπουργό Γ. Α. Παπανδρέου, να δηλώσει προκλητικά από το βήμα της Βουλής (10 Δεκέμβρη 2010): «Και εσείς, κυρία Παπαρήγα, στις δικές σας επιχειρήσεις, την «Τυποεκδοτική» και τον «902», κάνατε μειώσεις μισθών, κάνατε και απολύσεις».

2. Η τακτική που ακολούθησε σε όλη την προεκλογική περίοδο. Οι δηλώσεις ηγετικών στελεχών του Κόμματος και ο «Ρ», είχαν ως επίκεντρο αντιπαράθεσης κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ – άφηναν σε δεύτερη μοίρα τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ – λες και ο κύριος εχθρός για το Κόμμα και την εργατική τάξη ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά. Η τακτική αυτή έβλαψε σημαντικά το Κόμμα.

3. Η άρνηση του Κόμματος να δεχτεί τη διερευνητική εντολή από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενώ θα μπορούσε να την πάρει για να διατυπώσει τους όρους και προϋποθέσεις που θέτει το ΚΚΕ για το σχηματισμό κυβέρνησης.

Αν, λοιπόν, δεχτούμε ότι το αστικό σύστημα και τα μέσα που το στηρίζουν – όταν προσπαθούν να εκμηδενίσουν τη δύναμη του ΚΚΕ και όσων αγωνίζονται για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων – κάνουν τη δουλειά τους, τότε πρέπει να αναζητήσουμε τη συρρίκνωση της εκλογικής δύναμης του Κόμματος σε δικά μας λάθη και αδυναμίες. Να παραδεχτούμε δηλαδή ότι το κάτι δεν κάναμε και δεν κάνουμε σωστά και άρα πρέπει να το διορθώσουμε.

Μερικά από τα πράγματα, που νομίζω δεν κάναμε καλά, έχουν σχέση με:

Πρώτον, το θέμα της «Λαϊκής Συμμαχίας» και γενικότερα των συμμαχιών και της κοινής δράσης, με άλλες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις. Ενώ οι συνθήκες προσφέρονταν για μια σημαντική άνοδο της δύναμης του ΚΚΕ και της επιρροής του στο μαζικό λαϊκό κίνημα, η ηγεσία του Κόμματος δεν τις αξιοποίησε κατάλληλα. Αντί το Κόμμα να ενεργήσει ως Γολιάθ (οι εξελίξεις δικαίωσαν τις πολιτικές του για το ρόλο της ΕΕ κ.λπ.) και να ανοιχτεί στην κοινωνία ενήργησε ως Δαυίδ (περιχαράκωσε τις δυνάμεις του)! Εγινε δηλαδή ακριβώς το αντίθετο, από αυτό που είχε γίνει στη Γερμανική κατοχή, που το ΚΚΕ (όταν η πλειοψηφία των στελεχών του βρίσκονταν στις φυλακές και τα ξερονήσια), με την πρωτοβουλία του να ιδρύσει το ΕΑΜ, εκτίναξε την επιρροή του Κόμματος στα ύψη.

Και εύλογα τίθεται το ερώτημα: Αραγε είναι σωστή, η πολιτική του «όλα ή τίποτα» που επιλέχτηκε με την απόφαση της ηγεσίας να αντικαταστήσει την προγραμματική θέση του ΑΑΔΜ με τη θέση για τη Λαϊκή Συμμαχία; Μήπως φταίνε επίσης οι χωριστές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ και η επιλογή της ηγεσίας του ΚΚΕ, να αποφεύγει την κοινή δράση με άλλες πολιτικές δυνάμεις, ακόμη και όταν υπάρχει συμφωνία σε επιμέρους ζητήματα, με συνδικαλιστικές παρατάξεις άλλων πολιτικών χώρων;

Δεύτερον, σοβαρό πρόβλημα αποτελεί και η διάδοση των Θέσεων του ΚΚΕ. Παρά τη διαπίστωση στη Θέση 56 πως τα μέσα ενημέρωσης του Κόμματος (ΚΟΜΕΠ, «Ριζοσπάστης» κ.λπ.) «ως συνολική εκτίμηση βελτίωσαν την απόδοσή τους», η φωνή του ΚΚΕ έχει αδυνατίσει, μεταξύ άλλων, επειδή:

  • Οι ταξικοί μας εχθροί έχουν βελτιώσει το έργο τους, με τον εξωραϊσμό της κυβερνητικής πολιτικής και την αποσιώπηση ή διαστρέβλωση των θέσεων του Κόμματος. Αυτό, βέβαια, δεν πρέπει να εκπλήσσει. Δουλειά των αντιπάλων της εργατικής τάξης – που την κάνουν καλά – είναι η εξής: Αν χρειαστεί, να διαπράξουν – για τη διατήρηση ή ισχυροποίηση της εξουσία των μονοπωλίων – ακόμη και το μεγαλύτερο έγκλημα.
  • Η ηγεσία του Κόμματος δεν στελέχωσε σωστά το επιτελείο του προπαγανδιστικού του μηχανισμού. Αναφέρομαι ειδικά στο «Ριζοσπάστη», που – ως όργανο της ΚΕ – αποτελεί την καθημερινή φωνή του ΚΚΕ. Πιστεύω ότι ο «Ρ» μπορεί και πρέπει να γίνει μια ελκυστική εφημερίδα, που – μαζί με την ειδησεογραφία – μπορεί και πρέπει να μεταφέρει στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της, απλά και κατανοητά τη γραμμή του Κόμματος. Η αποτελεσματικότερη προβολή των θέσεων του ΚΚΕ στο μαζικό λαϊκό κίνημα, δεν χρειάζεται τα ΣΕΝΤΟΝΙΑ (φιλοξενία στο «Ρ» των ολοσέλιδων ή και πολυσέλιδων ομιλιών και συνεντεύξεων του εκάστοτε γενικού γραμματέα και άλλων στελεχών του ΚΚΕ). Αυτό που χρειάζεται είναι ανασύνταξη των δυνάμεων στην εφημερίδα, εμπιστοσύνη στους συντάκτες της και μια ικανή διεύθυνση. Δηλαδή μια διεύθυνση, η οποία – σε συνεργασία με τη Συντακτική Επιτροπή και το προσωπικό – θα μπορεί να προβάλλει από τις σελίδες του «Ρ», απλά, συνοπτικά και κατανοητά: 1) Την ειδησεογραφία και τα επίμαχα σημεία από τις καθημερινές παρεμβάσεις των κομματικών στελεχών στα διάφορα προβλήματα. 2) Τα ρεπορτάζ από τους χώρους δουλειάς και δράσης των εργαζομένων. 3) Πειστικά σχολιασμένη, την επικαιρότητα, που διαμορφώνουν οι κυβερνώντες και τα άλλα κόμματα.

Εύχομαι ολόψυχα, επιτυχίες στις εργασίες του 19ου Συνεδρίου το ΚΚΕ, ώστε η νέα ΚΕ που θα εκλεγεί να οδηγήσει το Κόμμα πιο κοντά στο στρατηγικό του στόχο.

Λάμπρος Τόκας
Συνταξιούχος δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη»
Υ.Γ. Και ενώ ο Λ. Τ. γράφει για τα προβλήατα στην εφημερίδα που πονάει, διάφοροι άλλο «θεσμικοί» συμπεριφέρονται σαν να βρέχει πέρα… Αντί να ασχοληθούν με την κατάσταση και να κάνουν προτάσεις βγάζοντας συμπεράσματα, προσποιούνται ότι τίποτα δεν συμβαίνει στον Ριζοσπάστη, στον 902 και στην Τυποεκδοτική. Δικαίωμά τους. Αλλά και κακή ένδειξη περί του ότι οι υπέυθυνοι, καμία διάθεση δεν έχουν  να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα θαρραλέα και να το εξαλείψουν. Των οικιών υμών εμπιμπραμένων, ουαί υμίν γραμματείς, οι άδετε…
Δ. Π.

Τι θέλει να πει ο ριζοσπάστης ποιητής;

Standard

Πώς έγινε και η Γερμανία από παράδειγμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης – πρότυπο για την αντιμετώπιση του κομμουνισμού – να παρουσιάζεται, τελικά, σαν το μαύρο πρόβατο μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών, τόσο που να χρειάζεται ξανά μια «ιερή συμμαχία» για την αντιμετώπισή της, την τρίτη κατά σειρά, όπως γράφουν;

Για να απαντήσεις δεν αρκεί να μιμηθείς τον Κλίντον που ψάχνοντας ατάκα για τα μέσα ενημέρωσης είπε το γνωστό «είναι η οικονομία ηλίθιε» (ούτε βέβαια να μιμηθείς καρικατούρες της φράσης του Κλίντον).

Κανείς δεν είναι τόσο ηλίθιος που να μην καταλαβαίνει ότι είναι η οικονομία το θέμα. Χρειάζεται, όμως, και κάτι ακόμα.

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=22/3/2013&id=14523&pageNo=2&direction=1

******

Βρε, σαν ποιον να φωτογραφίζει ο «Ριζοσπάστης» σήμερα στη δεύτερη σελίδα του;

Και τι σχέση έχει αυτό με το ότι στη συνέλευση της ΚΟΒ Ριζοσπάστη του ΚΚΕ για τις θέσεις 21 ψήφισαν υπέρ, 15 κατά και υπήρξαν και 2 λευκά;

Και επίσης, ποιος έχει σειρά στις απολύσεις που όπως όλα δείχνουν θα γίνουν την ερχόμενη εβδομάδα;

******

Βάσανα…

 

Δάφνη Πασχάλη

Νόμος είναι το δίκιο του καναλάρχη;

Standard

Το «ευχαριστώ» του Περισσού, για την επαναλειτουργία του 902: Νόμος είναι το δίκιο του ΕΣΡ, εναντίων του εργάτη (σκηνοθέτη, ηθοποιού) !

Μεγάλη έκπληξη στο Συμβούλιο της Επικρατείας στην εκδίκαση της υπόθεσης άρνησης του ΕΣΡ να επιβάλει κυρώσεις στους τηλεοπτικούς σταθμούς επειδή δεν καταβάλουν το 1,5%από το τζίρο τους στον ελληνικό κινηματογράφο….
…Παρέμβαση υπέρ της θέσης του ΕΣΡ άσκησαν οι εκπρόσωποι του 902 TV, οι οποίοι και υποστήριξαν πως δεν υπάρχουν τα χρήματα που προβλέπονταν από το νόμο και πως η νομοθεσία αυτή τροποποιήθηκε.

ΚΚΕ-902Η παρουσία αυτή γίνεται λίγες μέρες μετά την άνοδο του 902 TV στην πλατφόρμα της Digea, και αφού το ΕΣΡ έκανε δεκτό το αίτημα του καναλιού για την επαναλειτουργία του σταθμού. Κι όπως είναι προφανές η ιστορία αυτή δεν αφορά τον 902 TV, αλλά τα μέλη της ΕΙΤΗΣΕΕ που ελέγχουν τη Digea…

Την περασμένη Τρίτη, όπως αποκαλύπτει η στήλη, εκδικάστηκε στο Σ.τ.Ε. αίτηση ακυρώσεως της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος και του Μικρού Σωματείου για τη διάδοση της ταινίας μικρού μήκους κατά της ρητής αρνήσεως του Ε.Σ.Ρ. να επιβάλλει κυρώσεις στις εταιρείες ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών, επειδή δεν συμμορφώθηκαν με την υποχρέωσή τους να καταβάλλουν το 1,5% των ακαθάριστων εσόδων τους υπέρ του κινηματογράφου, όπως προβλέπουν ο Ν. 1866/1989 και το Π.Δ. 285/1993 .

Η απόφαση του Σ.τ.Ε. αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού το ζήτημα υπερβαίνει τα όρια του ελέγχου της νομιμότητας μιας πράξεως του Ε.Σ.Ρ., έχοντας ιδιαίτερα δικαιοπολιτικά χαρακτηριστικά, που προσδιορίζουν με ιδιαίτερη ένταση την δυνατότητα των ιδιοκτητών των τηλεοπτικών σταθμών. Η κριθείσα από το Σ.τ.Ε. υπόθεση αφορά τελικώς στο ζήτημα της υπονόμευσης και της καταστρατήγησης της βούλησης του κοινού νομοθέτη και των ορισμών του Συντάγματος στον ευαίσθητο χώρο των Μ.Μ.Ε., όπου υφίσταται όσμωση της οικονομικής και κοινωνικής εξουσίας με την πολιτική εξουσία. Οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί ακόμη και σήμερα, μετά τον Ν. 3905/2010, εξακολουθούν να μην συμμορφώνονται με την υποχρέωσή τους να χρηματοδοτούν την εθνική κινηματογραφία.

Pressarismenos http://pressarismenos.blogspot.com/2013/03/902-tv_22.html

Τάσος Λειβαδίτης: Αιώνας εμπορίου

Standard
 Για την αυριανή, παγκόσια μέρα ποίησης
H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία
έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο
εμπόριο
κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα,
μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τους
λαχειοπώλες
διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις
τα αισθήματα στο Xρηματιστήριο, στα λογιστικά βιβλία
δούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση,
ισολογισμοί, εκπρόθεσμες συναλλαγματικές, μετοχές,
χρεώγραφα
κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα στο δρόμο, τί σημασία έχει;
«ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν
ποτέ απεργία
μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές
περηφάνειες
γνώση αβέβαιη, πληρωμένη μ’ όλη τη βέβαιη νειότη σου,
βρέχει νομίσματα, οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελλοί να τα
μαζέψουν
νομίσματα όλων των εποχών, ελληνικά, ρωμαϊκά, της Bαβυλώνας,
δολλάρια ασημένια
η βροχή είναι πυκνή, ανελέητη, πολλοί σκοτώνονται
πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα ― θα χρειαστούν
μεθαύριο
σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της «μεγάλης μας εποχής»,
κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο
θησαυροφυλάκιο πόνου, για να τους αποσπάσω
απ’ τη φιλάργυρη αιωνιότητα, σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας
μάς κλέβουν τη ζωή, τί ζέστη, θε μου, κι όμως βρέχει,
τί καιρός, μα δε θα μου τη σκάσετε εμένα, κύριοι,
είμαι ιδιοφυία στο είδος σας, πίστωση, χρέωση,
ο Pοκφέλλερ άρχισε
πουλώντας καρφίτσες. Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο
προστατευτικό σπίτι
με τις πέτρες που μου ρίξατε
σ’ όλη τη ζωή μου.
(από την Ποίηση. Tόμος Πρώτος 1950-1966, Kέδρος 1985)

«Θέλω να τον δώ (δίς)…»

Standard

 

Image

Του Νίκου Μπελογιάννη

Ακούσαμε τόσες φορές από τα ελληνικά κανάλια αυτές τις μέρες το ‘Θέλω να δω τον Πάπα’, ώστε πολλοί νεώτεροι νόμιζαν ότι το ασμάτιον είναι γραμμένο στα eightiesγια την Δήμητρα Γαλάνη και τις Τρεις Χάριτες. Βέβαια, είναι πολύ παλιότερο, τραγουδιόταν το 1921 στην ομώνυμη οπερέττα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. Ηταν η εποχή που είχαν γίνει της μόδας οι οπερέττες με ‘πιπεράτα’ υπονοούμενα. Το συγκεκριμενο τραγουδακι όμως είχε οδηγήσει μέχρι και σε φόνο, όταν περνούσε έξω από την καθολική εκκλησία της Αθήνας μια παρεα τραγουδωντας το, με αποτέλεσμα να παρεξηγηθει ενας καθολικος, να βγει να τους ζητησει τα ρεστα και αυτοί να τον μαχαιρώσουν.

 

  Χρειάστηκε ένα τριήμερο ώσπου η ελληνική δημοσιογραφία να πάρει είδηση ότι τα πράγματα είναι πιο σοβαρά και ότι δεν πρόκειται για έναν ‘Πάπα των φτωχών’ (επειδή κυκλοφορούσε με το μετρό στο Μπουένος Άιρες) ή ‘της αλλαγής’ ή κάτι σχετικό, αλλά ότι ισχύει αυτό που έγραφε εξ αρχής ο ιταλικός τύπος, ότι είναι γεωστρατηγικοί οι λόγοι της εκλογής του. Η προηγούμενη παρόμοια ήταν η εκλογή του Πολωνού Κάρολ Βοϊτίλα (Ιωάννη Παύλου Β΄) το 1978. Ηταν η εποχή της ‘Αλληλεγγύης’, ο Ψυχρός Πόλεμος στο φόρτε του και η Δύση θεωρούσε την αμερικανόφιλη (λόγω των εκατομμυρίων μεταναστών) Πολωνία ως τον αδύναμο κρίκο του Υπαρκτού. Βέβαια, το πολωνικό καθεστώς πήρε οκτώ χρόνια παράταση χάρη στο πραξικόπημα του Γιαρουζέλσκι το ’81, αλλά ο Πάπας κρατούσε την ισορροπία ώστε η Πολωνία και συνολικά ο Υπαρκτός να πέσει προς τα δεξιά. Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα το 2003, όταν όλες αυτές οι χώρες έγιναν τσιράκια του Μπους στην ιρακινή πανστρατιά. Ομολογουμένως πάντως, μετά την εμπειρία του Υπαρκτού, οποιοσδήποτε λαός με ή χωρίς Βοϊτίλα θα έπεφτε στην αγκαλιά της Αμερικής, θεωρώντας την ως αντίδοτο.

 

 Η εμπλοκή του Βατικανού σε γεωστρατηγικά παιχνίδια προέρχεται από τα βάθη του Μεσαίωνα. Ενώ η ανατολική εκκλησία ήταν εξ αρχής υποταγμένη σε ισχυρό αυτοκράτορα (η ελληνορθόδοξη στον Βυζαντινό και αργότερα στον Σουλτάνο, η ρωσική στον Τσάρο), η δυτική βρέθηκε να καθορίζει τις ισορροπίες ανάμεσα σε αυτοκρατορίες, βασίλεια, ακόμη και δημοκρατίες που τότε διαμορφώνονταν. Αυτό οδήγησε στο να ενισχυθεί η κοσμική εξουσία του Βατικανού και να επικρατήσει σε βάρος της πνευματικής.

 

 Μια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτέλεσε στο ύστερο Μεσαίωνα (1493) η συνθήκη του Tordesillas, όταν ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄, τραβώντας μια διαχωριστική γραμμή κατά μήκος του 53ου μεσημβρινού, χώρισε τον Ατλαντικό μεταξύ των δύο ‘πιστών’ χωρών, Ισπανίας και Πορτογαλίας, ώστε οι μεν να κατακτήσουν δυτικά οι δε ανατολικά. Ετσι βρέθηκαν οι Ισπανοί να σφάζουν και να λεηλατούν την Αμερική, ενώ οι Πορτογάλοι άρχισαν το δουλεμπόριο από Αφρική και ίδρυσαν αποικίες στον Ινδικό, όλα βέβαια υπό τις ευλογίες της Αγίας Εδρας.

 

 Η Λατινική Αμερική είναι το κύριο αντικείμενο και την παρούσας γεωστρατηγικής επιλογής. Είναι αδιανόητο για την νεοφιλελεύθερη Δύση να υπάρχουν αριστεροί πρόεδροι, Ινδιάνοι και μη, που να μοιράζουν τα έσοδα από το πετρέλαιο σε κοινωνικές παροχές, αποκτώντας εκατομμύρια οπαδούς που βγήκαν από την απόλυτη φτώχεια. Από την άλλη, στον κοινωνικό τομέα γίνονταν Σόδομα και Γόμορρα, με εκτρώσεις, γκέι γάμους και υιοθεσίες σε Αργεντινή, Χιλή Ουρουγουάη… Κάποιος έπρεπε να τα συμμαζέψει όλ’ αυτά και τι καλύτερο από έναν Αργεντινό με παράδοση από την εποχή Βιντέλα, κάποιον που επί χούντας να ‘μελετούσε’- και ακόμα χειρότερα. Και εδώ τα ελληνικά κανάλια πήραν είδηση με τρεις μέρες καθυστέρηση αυτό που από το πρώτο βράδυ φιγουράριζε στον ‘Γκάρντιαν’, την συνεργασία του Παδρε Μπεργκόλιο με την αργεντίνικη  χούντα. Θα μπορούσε μάλιστα να γίνει αντικείμενο εκτενούς ανάλυσης το γιατί στην Αργεντινή σχεδόν όλος ο κλήρος συνεργάστηκε με τη δικτατορία, ενώ στην Βραζιλία και τη Χιλή στήριξε τους αντιστασιακούς. Οπως και νάναι, είναι τελείως διαφορετικό να έχεις να υπονομεύσεις ένα απεχθές στον λαό καθεστώς όπως εκείνο του Γιαρουζέλσκι αλλιώς να υπονομεύσεις ηγέτες με δημοτικότητα όπως ο μακαρίτης ο Τσάβες, ο Μοράλες της Βολιβίας, ο ντα Σίλβα και η Ρούσεφ της Βραζιλίας…

 Το σκίτσο είναι του Κώστα Κουφογιώργου και δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία»

 

Ριζοσπάστης: Αυτός που αρνείται το παρελθόν και υιοθετεί ή προτείνει κάτι το ριζικά καινούριο όσον αφορά την πολιτική και κοινωνική συγκρότηση.

Standard

Τώρα πως από αυτό που λέει η ετυμολογία της λέξης ριζοσπάστης, φτάσαμε να το παραφράζουμε σε «νευροσπάστης» δύσκολα εξηγείται, ωστόσο το περιγράφει απόλυτα. Τα «νεύρα» στην ιστορική εφημερίδα του ΚΚΕ και της εργατικής τάξης τους τελευταίους μήνες είναι πραγματικά σπασμένα. Νευρικές κινήσεις, σπασμωδικές ενέργειες και δικαιολογίες που δεν εξηγούν τα ανεξήγητα…

Το «κλίμα» στα νέα γραφεία της εφημερίδας στα υπόγεια του Περισσού – αλήθεια γιατί έδωσαν τόσα λεφτά για καινούργια γραφεία αφού σε λίγο θα είναι άδεια!!! – δεν φτιάχνει με τίποτα. Και πώς μπορεί άλλωστε όταν όλοι οι δημοσιογράφοι περιμένουν τους επόμενους πέντε που θα καρατομήσει η «μετενσάρκωση» του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν,  προκειμένου  να υλοποιήσει τα σχέδια, που είχε και διαλαλούσε από τότε που ήταν «το παιδί για όλες τις δουλειές»: Μια εφημερίδα κομματικά «καθαρή», μόνο με τα απολύτως απαραίτητα!!!

Και έρχονται στο «καπάκι» και κάτι τηλεοπτικές εκπομπές με τον Άδωνη να απευθύνεται στο Ν. Σοφιανό και να του λέει: «Εμείς ψηφίζουμε τα μνημόνια κι εσείς τα εφαρμόζετε στο Ριζοσπάστη και χαίρομαι γι΄αυτό!!!» Και εκείνος να απαντάει ωρυόμενος με άναρθρες κραυγές, κάνοντας έτσι το κλίμα ακόμα πιο βαρύ.  Με το συμπάθιο σύντροφοι αλλά ο πανικός που σας έπιασε να «καθαρίσετε» την εφημερίδα από τους «αστούς, οπορτουνιστές δημοσιογράφους» είναι κακός σύμβουλος και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσετε να κάνετε τη μια πολιτική γκάφα μετά την άλλη.

Και τώρα έχουν σπάσει τα νεύρα όλων. Της διεύθυνσης που πρέπει να δικαιολογήσει τα όσα κάνει. Των δημοσιογράφων που βλέπουν μετά από χρόνια μέσα στην εφημερίδα να τους αντιμετωπίζουν σαν «χαχόλους» και υποκείμενα. Τα απλά μέλη του κόμματος που όσο και να τους εξηγούν οι μεγάλοι «καθοδηγητές» του κομμουνιστικού κινήματος, κάτι δε τους κάθεται καλά και αναρωτιούνται τι ακριβώς γίνεται. Γιατί καλό και βολικό είναι να δικαιολογούμε την κάθε απόφαση και να απαιτούμε πειθαρχία στο όνομα του να μην κάνουμε κακό στο κόμμα γιατί ο εχθρός παραμονεύει, αλλά ως πότε και για πόσο.

Ποιος κάνει μεγαλύτερο κακό στο κόμμα; Αυτοί που αποφασίζουν να καλύψουν την ανεπάρκειά τους (πολιτική, οικονομική κ.α.) και το προσωπικό κομματικό τους βόλεμα μετατρέποντας το κόμμα και την εφημερίδα  σε αριστερίστικη μπροσούρα, που θα την πουλούν οι Κνίτες στις συγκεντρώσεις (ταυτόχρονα θα δουλεύουν σε αυτήν εθελοντικά), με ανταγωνιστές την «Εργατική Αλληλεγγύη»;

Ή μήπως αυτοί οι 14 που λοιδορήθηκαν για «εχθρικές ενέργειες» απέναντι στο κόμμα ουσιαστικά στέλνουν μήνυμα με την στάση τους στα μέλη για το μέλλον που σχεδιάζει η σημερινή ηγεσία για το κόμμα και την εφημερίδα; Μήπως το ότι δε δέχονται στις πλάτες τις δικές τους, των οικογενειών τους και χιλιάδων αγνών κομμουνιστών να δράσει ανεξέλεγκτα το ιδιότυπο κομματικό συνδικάτο  που λειτουργεί, είναι ουσιαστικά πράξη προστασίας του κόμματος;

Σμπαράλια που λέτε τα νεύρα στο Ριζοσπάστη, και τα ηρεμιστικά δε κάνουν τίποτα, οι νευρολόγοι έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά και απλά …περιμένουν που θα πάει!

 Ο νευροσπασμένος