Το «αόρατο κόμμα» κατέλαβε το Κόμμα για να το παροπλίσει

Standard

 

Μια ερμηνεία για τα όσα «ακατανόητα» και «ύποπτα» συμβαίνουν στο ΚΚΕ

Του Κυριάκου Ζηλάκου*

Η διαπίστωση πως «αν οι εχθροί του ΚΚΕ μπορούσαν να υπαγορεύσουν στην ηγεσία του κάποια πολιτική αυτά θα της έλεγαν να κάνει», περιέχει τον πυρήνα της εκτίμησης για όσα συμβαίνουν στο Κόμμα και είναι μια βάση ερμηνείας των όσων «ακατανόητων» έως και «ύποπτων» συντελούνται σ’ αυτό τα τελευταία χρόνια. Η διαπίστωση αυτή ερμηνεύει, ως ένα βαθμό, τόσο την πολιτική που ακολουθεί η κομματική ηγεσία όσο και την οργανωτική δομή που έχει εγκαταστήσει και τη χρησιμοποιεί για να υπηρετήσει αυτή την πολιτική.

Αυτό που παρατηρείται εδώ και καιρό είναι η συστηματική εγκατάλειψη του ενός μετά το άλλο των μετώπων, που προνομιακά θα μπορούσε να παίξει ρόλο το ΚΚΕ, οδηγώντας τον κομματικό οργανισμό – οργανώσεις και κάθε μορφής παρέμβαση στην κοινωνία – σε μια απονεύρωση και σε παροπλισμό:

Εγκαταλείφθηκε το μαζικό λαϊκό κίνημα αλλά και το εργατικό κίνημα, παρά τον ρόλο και την παρουσία του ΠΑΜΕ. Αυτό γιατί η παρουσία μιας «πρωτοπορίας» από μόνη της ούτε αποτελεί ούτε δημιουργεί κίνημα, καθώς το ζητούμενο δεν είναι κάποιοι ακτιβισμοί επιλεγμένων στελεχών αλλά η σχέση αλληλοτροφοδότητησης με τις εργατικές και λαϊκές μάζες, πράγμα που το αποτρέπει, αν δεν το απαγορεύει, η αποστειρωμένη παρουσία αυτής της «πρωτοπορίας», που θέτει πάντα σαν προαπαιτούμενο για την όποια συμπόρευση, τη συμφωνία με την «λαϊκή εξουσία» και τη στρατηγική του ΚΚΕ. Τελικά όλα δείχνουν πως κάποιοι δεν θέλουν να εκδηλωθεί η λαϊκή οργή και να γίνει οργανωμένη πάλη και όχι πως δεν είναι οι συνθήκες ώριμες για να γίνει αυτό.

Εγκαταλείφθηκαν έννοιες όπως «πατριωτισμός», «εθνικό», «ανεξαρτησία», «κυριαρχικά δικαιώματα». Επίσης ο όρος «αριστερά» έγινε απαγορευμένος και εγκαταλείφθηκε με ό,τι αυτός σήμαινε στη συλλογική μνήμη του λαού. Ετσι λοιπόν, αντί να δοθεί η μάχη για ν’ αποκτήσουν αυτές οι έννοιες, που είναι ριζωμένες στο συλλογικό υποσυνείδητο των ριζοσπαστικών στρωμάτων της κοινωνίας, τέτοιο περιεχόμενο που ν’ ανταποκρίνεται στις σύγχρονες συνθήκες καπιταλιστικής ανάπτυξης και να υπηρετούν την λαϊκή πάλη, αφέθηκαν – μάλιστα σε συνθήκες γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης – στην τύχη τους και μαζί τους τμήματα του ελληνικού λαού έγιναν έρμαια κάθε είδους πολιτικών μορφωμάτων ακόμα και φασιστικών. Τελικά το ΚΚΕ, δηλαδή η ηγεσία του, παρέδωσε τα όπλα του στους αντιπάλους του και στους εχθρούς του λαού.

Το ιδεολογικό περιτύλιγμα βρέθηκε στο όνομα της καθαρότητας της γραμμής και από ‘κει και πέρα έγιναν ιδεολογικές κατασκευές για να υπηρετήσουν αυτή τη γραμμή. Πρόκειται για μια ολοκληρωτική αναθεώρηση της ιστορίας του ΚΚΕ και του λαϊκού κινήματος που έφθασε μέχρι το σημείο να θεωρείται το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) ως «οπορτουνιστικό», γιατί τάχα δεν έβαλε το ζήτημα της «λαϊκής εξουσίας», απαγορεύοντας μάλιστα στους αγωνιστές αυτού του κινήματος που παραμένουν στους κόλπους του ΚΚΕ, να συμμετέχουν στις εκδηλώσεις και να καταθέτουν στεφάνια στις επετείους της 28ης Οκτωβρίου 1940 και της 25ης Μαρτίου 1821.

Κατασκευάστηκε το ιδεολόγημα περί συμμετοχής της Ελλάδας στην «ιμπεριαλιστική πυραμίδα», το οποίο δεν απαντάει σε τίποτα, παρά μόνο εξασφαλίζει τον παροπλισμό και την αποστράτευση του λαϊκού κινήματος τόσο από το αντιμονοπωλιακό, όσο και από το αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι απαγορεύτηκε ακόμα και η χρήση σε κείμενα του «Ριζοσπάστη» λέξεων όπως «κατοχή», «εξάρτηση», «υποτέλεια». Μα και επί γερμανικής κατοχής (1941-1944) τμήματα της ελληνικής άρχουσας τάξης συμμετείχαν και τότε στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, πολύ περισσότερο μάλιστα που και τμήματα του πολιτικού κόσμου, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συνεργάστηκαν με τους κατακτητές αλλά δεν έπαψε να υπάρχει κατοχή. Και μη σπεύσει κάποιος να πει ότι τώρα βρισκόμαστε στον «ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού που είναι ο ιμπεριαλισμός» γιατί ούτε αυτό είναι κάτι καινούργιο.

Τα αποτελέσματα είναι τραγικά.Σε μια περίοδο που ο λαός έχει ανάγκη το ΚΚΕ και αν δεν υπήρχε θα το έφτιαχνε, το σημερινό ΚΚΕ, δηλαδή η ηγεσία του – τα στελέχη του αρέσκονται να λένε πως «το Κόμμα είναι η καθοδήγησή του» – κάνει μια συστηματική προσπάθεια να αποστασιοποιείται από τις επείγουσες ανάγκες του λαού παραπέμποντας τα πάντα στη «λαϊκή εξουσία». Δηλαδή αφήνει το λαό ξεκρέμαστο. Στην πραγματικότητα η εργατική τάξη ο ελληνικός λαός παραδόθηκε αμαχητί στα αρπακτικά, ξένα και ντόπια. Αυτοί που ήταν ταγμένοι να τον υπερασπιστούν και να οργανώσουν τον αγώνα του αρκέστηκαν σε κάποιες αποστειρωμένες από το λαό «παρελάσεις» και   «περιπάτους» για την τιμή των όπλων.

Μάλιστα, κάποια στιγμή ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία, μέσα στην απελπισία τους, πήραν των ομματιών τους και βγήκαν σαν «αγανακτισμένοι» στις πλατείες, κουβαλώντας ο καθένας ό,τι είχε πάνω του, προσπαθώντας να συνδέσει τη δική του πολιτική συνείδηση με την ανάγκη «κάτι να γίνει». Δεν βρέθηκαν, όμως, αντιμέτωποι στο Σύνταγμα μόνο με τα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα της κυβέρνησης αλλά και με την συκοφαντία από την ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, πως τάχα το… «αυθόρμητο δεν είναι πολιτικό» πως είναι… «ακροδεξιοί» (ομιλία της Α.Παπαρήγα στη Βουλή) πως η Πλατεία είναι… «χώρος διακίνησης ναρκωτικών» (ρεπορτάζ «Ριζοσπάστη») κλπ.

Μια γενικευμένη επιχείρηση καταστολής του «κινήματος της Πλατείας» αποτέλεσε η προβοκάτσια της 20ης Οκτώβρη 2011, όπου η δήθεν «περικύκλωση της Βουλής» από το ΠΑΜΕ εξελίχθηκε σε περιφρούρηση της Βουλής σε ρόλο ΜΑΤ και τελικά σε ένα «μπάχαλο» που έδιωξε τον κόσμο από την Πλατεία. Είχε προηγηθεί ο Δεκέμβρης του 2008, όπου η κομματική ηγεσία μέσω του «Ριζοσπάστη» προσπάθησε με κάθε τρόπο να συκοφαντήσει τη νεανική οργή.

Για όλα τα παραπάνω έγιναν πολλές και αξιόλογες προσπάθεις, κυρίως στα πλαίσια του προσυνεδριακού διαλόγου για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, τόσο για ερμηνεία της πολιτικής που ακολουθεί η ηγεσία του Κόμματος όσο και για την δικαιολόγηση αυτής της πολιτικής. Ωστόσο, αυτό που λείπει είναι μια απάντηση σ’ ένα μεγάλο «ΓΙΑΤΙ;» ακολουθείται αυτή η πορεία.

Στην προσπάθεια ν’ απαντηθεί αυτό το «γιατί», δεν μπορεί παρά να αναζητούνται λύσεις του «αινίγματος» του σημερινού ΚΚΕ και στην απάντηση του ερωτήματος «τελικά ποιός ωφελείται;». Σαν μεθοδολογία ερμηνείας πολιτικών φαινομένων και γεγονότων είναι προσφιλής στην ηγεσία του ΚΚΕ. Δηλαδή, εκ του αποτελέσματος να αναζητούνται τα αίτια και αυτοί που το προκάλεσαν και τα τυχόν κίνητρα τους. Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι ο παροπλισμός του ΚΚΕ και η εγκατάλειψη του λαού στην τύχη του.

Είναι γεγονός πως καλύτερο δώρο σε όσους επί τόσα χρόνια επιβουλεύονταν το ΚΚΕ και προσπαθούσαν να το βάλουν στο χέρι, δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Εφθασε στο σημείο το κόμμα που ήταν «καρφί στο μάτι τους» να μην τους ενοχλεί σε τίποτα και ελεύθεροι να εφαρμόζουν τα καταστροφικά για τη χώρα και το λαό σχέδιά τους, ενώ η ηγεσία του ΚΚΕ διατείνεται πως «το θέμα δεν είναι το χρέος», «το θέμα δεν είναι τα μνημόνια», «το θέμα δεν είναι η έξοδος από την ευρωζώνη», «το θέμα δεν είναι η έξοδος από την ΕΕ», «το θέμα δεν είναι η έξοδος από το ΝΑΤΟ», «το θέμα δεν είναι να μη γίνονται απολύσεις», «το θέμα δεν είναι…» αυτό ή το άλλο αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης αλλά ο ίδιος ο καπιταλισμός, αυτός φταίει και άρα η λύση είναι η «λαϊκή εξουσία» και ως τότε… τίποτα. Ετσι συντελείται το πρωτοφανές παραίτηση από την πολιτική πάλη, παραίτηση από την ίδια την ταξική πάλη.

Εφθασε στο σημείο το κόμμα, το ΚΚΕ που ήταν καρφί στο μάτι των ιμπεριαλιστικών επιτελείων και στη γεωστρατηγική τους σκακιέρα ήταν μια εχθρική σταθερά, να παροπλίζεται με το ιδεολόγημα της ελληνικής συμμετοχής στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, που οδηγεί στο συμπέρασμα πως δεν έχει νόημα το μέτωπο απέναντι στον ιμπεριαλισμό, αφού η αφού η Ελλάδα δεν είναι μια εξαρτημένη χώρα αλλά είναι μέρος της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας και συνεπώς το θέμα είναι ανατροπή του καπιταλισμού.

Καλύτερο δώρο για τις ΗΠΑ και τους άλλους ιμπεριαλιστές δεν θα μπορούσε να υπάρχει.

Ετσι φθάσαμε στο σημείο τα ζητήματα της εξόδου της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση να τίθενται μόνο με την προϋπόθεση της «λαϊκής εξουσίας», άρα πάλη και συσπειρώσεις – συμμαχίες γύρω από αυτά τα αιτήματα δεν μπορεί να υπάρχει παρά μόνο στο πλαίσιο της πάλης για την «λαϊκή εξουσία». Επίσης φθάσαμε στο σημείο να μην έχουν νόημα η πορείες στην αμερικάνικη πρεσβεία και σχεδόν έχουν σταματήσει, αφού σαν χώρα είμαστε «μέρος του ιμπεριαλιστικού συστήματος». Φθάσαμε και στον παροπλισμό του φιλειρηνικού κινήματος και στην υποβάθμιση της ΕΕΔΥΕ (Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη) που αντιμετωπίζεται πλέον από την κομματική ηγεσία σαν βαρίδι «ξεπερασμένων» αντιλήψεων που ήθελαν την Ελλάδα χώρα «εξαρτημένη» και «υποτελή», ενώ τώρα συμμετέχει στις ιμπεριαλιστικές δομές. Το πόσο όλα αυτά συμβιβάζονται με την παρουσία της Τρόικας στην Αθήνα και τον κυβερνητικό της ρόλο, αυτά είναι… ψιλά γράμματα.

Το «ΓΙΑΤΙ» το ΚΚΕ οδηγήθηκε ως εδώ, συνδέεται και με το «ΠΩΣ». Με την ίδια την οργανωτική δομή του Κόμματος. Η τόσο σφιχτή δομή του, που υποτίθεται είναι για λόγους αυτοπροστασίας του, καθίσταται αυτόματα και ευάλωτη. Μια κλειστή ομάδα, ένα «αόρατο κόμμα», εκμεταλλευόμενη το ίδιο το κομματικό σύστημα, κατάφερε μέσα στις δύο τελευταίες δεκαετίες να θέσει σταδιακά υπό τον πλήρη έλεγχο της το Κόμμα αναγορεύοντας σε αυτοσκοπό την δική της εξουσία μέσα στο Κόμμα. Μια φράξια έθεσευπό την κατοχή της το Κόμμα. Εύλογα κάποιος μπορεί να πει πως «έτσι ήταν το ΚΚΕ πάντα». Πράγματι, αυτές ήταν οι οργανωτικές δομές του λόγω και συγκεκριμένων ιστορικών συνθηκών και αναγκών, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν λειτουργούσαν και κάποιες δικλείδες ασφαλείας, όπως είναι η εσωκομματική δημοκρατία που αντικαταστάθηκε με έναν απόλυτο και αντιδημοκρατικό συγκεντρωτισμό της ηγετικής ομάδας. Αυτό που έγινε τα τελευταία χρόνια είναι να απενεργοποιηθούν αυτές οι δικλείδες ασφαλείας.

Οι μυημένοι σε αυτή την ομάδα – φράξια, λειτουργώντας σαν «βαθύ κόμμα», εξελίσσονται και καταλαμβάνουν θέσεις. Ανθρωποι ακατάλληλοι και πραγματικά «αγράμματοι» βρίσκονται ξαφνικά και από το πουθενά σε θέσεις κλειδιά. Τα ιδεολογικά περιτυλίγματα ήρθαν στην πορεία. Μάλιστα το σχέδιο αυτό ήρθε να το υπηρετήσει και η συστηματική, κυρίως μέσω του «Ριζοσπάστη», καλλιέργεια προς τα έξω της άποψης πως το ΚΚΕ είναι «σταλινικό» κόμμα, αρπάζοντας έτσι την ευκαιρία η ηγετική ομάδα να επιβάλει το σταλινικό εξουσιαστικό μοντέλο, δείχνοντας πως τελικά αυτό ήταν το ζητούμενο και όχι βέβαια η αποκατάσταση του Στάλιν. Η βασική αρχή του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» αντικαταστάθηκε σταδιακά από μια φεουδαρχική οργανωτική σχέση, όπου η φωτισμένη ηγεσία, η «καθοδήγηση» γνωρίζει τα πάντα και μπορεί να αποφασίζει για τα πάντα.

Αυτό το πλαίσιο οργάνωσης προϋποθέτει περιχαράκωση και αποστείρωση. Σιγά – σιγά εγκαταλείπονται η μια μετά την άλλη οι αρχές. Η σχέση με την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες εκτοπίζεται από μια εικονική πραγματικότητα πάνω στην οποία δομείται ο πολιτικός λόγος του ΚΚΕ. Ονομάζεται μαζικό κίνημα μόνο ό,τι ταυτίζεται με το Κόμμα και έτσι στους διάφορους χώρους δημιουργούνται «κινηματικές» μορφές που δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι κομματικές οργανώσεις με άλλο καπέλο, όπως του ΠΑΜΕ, του ΜΑΣ, της ΟΓΕ, της ΠΑΣΥ, της ΠΑΣΕΒΕ κλπ.

Αυτό το σχήμα δεν θέλει και δεν μπορεί να έχει σχέση με οτιδήποτε άλλο πέρα από τον εαυτό του. Γι’ αυτό το λόγο αποφεύγεται οποιαδήποτε επαφή με άλλους ούτε καν στους δρόμους και τις πλατείες σε κάποια συγκέντρωση ή κινητοποίηση. Η έννοια της επανάστασης συνδέεται όλο και περισσότερο με την προοπτική μιας εξ εφόδου κατάληψης της εξουσίας, δίνοντας περισσότερο την εντύπωση μιας συνωμοσίας κάποιων μυημένων και όχι κίνησης λαϊκών μαζών. Στο μεταξύ ο «κομματικός στρατός» αυτοϊκανοποιείται βλέποντας τον ευαυτό του στον κομματικό καθρέφτη εντός των γραφείων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι απεργιακές περιφρουρήσεις σε εργοστάσια άρχισαν στην κομματική γλώσσα να αποκαλούνται «φρουρές» προκειμένου να εμπεδωθεί μια στρατοκρατική αντίληψη. Ολα αυτά όμως υπηρετούν ένα σκοπό, τον απόλυτο έλεγχο του Κόμματος από την ηγετική ομάδα, στην ουσία την επιβολή μιας εσωκομματικής δικτατορίας.

Αξίζει να δει κανείς πως προκύπτει αυτή η παντοδύναμη «καθοδήγηση», πράγμα επίκαιρο λόγω και του 19ου Συνεδρίου. Υποτίθεται πως το συνέδριο είναι κυρίαρχο όργανο και εκλέγει την Κεντρική Επιτροπή στο όνομα της οποίας ασκείται η κομματική εξουσία. Αυτό που αποκαλύπτεται είναι ότι μια κλειστή ομάδα, η οποία κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες κατέλαβε το ιστορικό κόμμα μπορεί να το ελέγχει απόλυτα και να επιβάλει τις επιλογές της.

Ξεκινάμε από τη βάση, τις Κομματικές Οργανώσεις Βάσης (ΚΟΒες) που εκλέγουν αντιπροσώπους για τις συνδιασκέψεις, αχτιδικές ή περιοχών, από τις οποίες θα εκλεγούν αυτοί που θα πάνε στο συνέδριο. Το σύστημα είναι απόλυτα πλειοψηφικό και σχεδόν σε όλες τις ΚΟΒες εκλέγονται οι υποψήφιοι που προτείνει η καθοδήγηση. Αν πάντως ξεφύγει και εκλεγεί κάποιος μη αρεστός στην ηγετική ομάδα, ακολουθούν ένα ακόμα ή δύο «κόσκινα» (ανάλογα με την οργάνωση), στις συνδιασκέψεις όπου και πάλι με απόλυτα πλειοψηφικό σύστημα εκλέγονται αυτοί που θα πάρουν τελικά μέρος στο συνέδριο. Και στη φάση αυτή υπάρχει η πρόταση της καθοδήγησης η οποία με το 50% και μια ψήφο μπορεί να εξασφαλίσει το σύνολο των αντιπροσώπων. Ακολουθεί το συνέδριο όπου και πάλι με πρόταση της καθοδήγησης, μέσω της Επιτροπής Προτάσεων η οποία εκλέγεται από το Συνέδριο, στην πραγματικότητα διορίζεται από την απερχόμενη ηγεσία, προτείνονται οι υποψηφιότητες για την νέα Κεντρική Επιτροπή.

Είναι προφανές πως ένα απόλυτα ελεγχόμενο σώμα, όπως το Συνέδριο, θα υπερψηφίσει την πρόταση της κατά τ’ άλλα απερχόμενης και κρινόμενης ηγεσίας, εξάλλου με τους μισούς και ένα συνέδρους, αν γίνει «σωστή» σταυροδοσία, μπορεί η ηγετική ομάδα να εκλέξει το σύνολο των μελών της νέας Κεντρικής Επιτροπής. Η μόνη περίπτωση να μη λειτουργήσει αυτός ο μηχανισμός είναι να υπάρχει κάθετος διχασμός του κομματικού σώματος ξεκινώντας από τη βάση, όπως άλλωστε έγινε στο 13ο Συνέδιο που υπήρχαν δύο μπλοκ σχεδόν ισοδύναμα.

Μετά συνεδριάζει αυτή η ΚΕ για να εκλέξει το νέο Πολιτικό Γραφείο, όπου και πάλι, η καθοδήγηση μέσω της Επιτροπής Προτάσεων, η οποία υποτίθεται έχει «νομιμοποιηθεί» από το Συνέδριο, προτείνει αυτούς που θα το στελεχώσουν. Είναι προφανές πως το νέο ΠΓ θα είναι αυτό που προτείνει η κατά τ’ άλλα απερχόμενη ηγετική ομάδα – εφόσον παραμένει ισχυρή – και έτσι διαιωνίζεται η εξουσία της. Οσο για το ποιός θα εκλεγεί για τη θέση του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ και πάλι η καθοδήγηση μέσω της Επιτροπής Προτάσεων θα προτείνει.

Τελικά ποιά είναι αυτή η καθοδήγηση;Ολα αυτά οδηγούν στην κλειστή ομάδα, που αποκαλείται καθοδήγηση, η οποία τελικά αναπαράγει τον ευαυτό της αλλά και ταυτόχρονα είναι η αχίλλειος πτέρνα του ΚΚΕ. Ενας τόσο κλειστός οργανισμός, όπως έχει δείξει και η ιστορία, διατρέχει τον κίνδυνο να περάσει στα χέρια των εχθρών του. Το ερώτημα είναι πλέον ένα: ποιός κυβερνάει αυτό το κόμμα;

* Ο Κυριάκος Ζηλάκος, είναι ενός από τους 14 απολυμένους δημοσιογράφους του Ριζοσπάστη μετά από 25 χρόνια παρουσίας στην εφημερίδα.

Advertisements

26 responses

  1. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι στο ΚΚΕ δεν βλέπουν πιο μακρυά από το «είναι καπιταλισμός ηλίθιε» κ τα γιδιστικου τύπου «ο λαός δεν καταλαβαίνει εμείς τα χουμε λυμένα» . Απο οτι διάβασα και βλέπετε κ σκέφτεστε και πάρα πολύ καλύτερα και ανοιχτότερα από της ηγεσίας του ΚΚΕ, και με πραγματική τεκμηρίωση σε γεγονότα και ιδέες κάτι που δεν είδα πότε στο κόμμα. Συγχαρητήρια που κρατάτε τέτοιο ήθος και δεν σας το έκαψε το κόμμα. Συγχαρητήρια για την διαύγεια σας μη το βάλετε κάτω κάντε τα γεγονότα παντού γνωστά . Γιατί αν το μότο τους έχει γίνει «αν η πραγματικότητα δεν είναι στα μετρά μας τόσο χειρότερο γι αυτήν» , η ίδια η πραγματικότητα θα τους συνθλίψει αργά η γρήγορα.

  2. Υπερψηφίστηκαν τα πάντα στο 19 συνέδριο του ΚΚΕ και μάλιστα ομόφωνα!!
    Κάποιος πρέπει να τους πεί εκεί στον Περισσό,πως όταν το καρδιογράφημα είναι σε ευθεία γραμμή,τον έχουμε χάσει τον μακαρίτη!!!
    Ζωή σε λόγου μας!

  3. Ποιο ΚΚΕ θα τα κανει ολα αυτα; το ΚΚΕ μ/λ;, το μ-λ ΚΚΕ;, το ΟΑΚΚΕ; Γιατι το Κουτσουπικο Κομμα Ελλαδας εχει να κανει αλλα. Ας πουμε το οργανο του να μαθει να κανει ρεπορταζ και να μην παραπληροφορει το κοσμο λεγοντας οτι το συνεδριο που τελειωσε χθες τελειωνει σημερα…..

  4. καλα ρε ορισμενοι εχετε πιοτερη φαντασια και απο τον Χιτσκοκ, αντε και καλα κρασια.Το ΚΚΕ δεν θα σας κανει τη χαρη να «εξαφανιστει», αντιθετα θα δυναμωσει και σε πεισμα σας θα μπει μπροστα στους λαικους αγωνες, οσο για σας, μπορειτε να μην κοιμαστε ησυχοι..

  5. Μυστήριο και ανεξήγητο είναι,γιατί οι εργασίες του συνεδρίου τελείωσαν μια μέρα νωρίτερα,και όχι σήμερα Κυριακή όπως ήταν προγραμματισμένο.
    Τόση πρεμούρα πιά??

  6. Η ηγεσία του κόμματος είναι αυτή που σε δύσκολες στιγμές, που όλοι εσείς θέλατε να γίνει ΠΑΣΟΚ, είναι αυτή που το κράτησε ζωντανό. Και μην μου πείτε ότι δεν θέλατε να γίνει ΠΑΣΟΚ, γιατί όλοι εσείς εκεί πήγατε ή θα πάτε. Βλέπε Δαμανάκη, Ανδρουλάκη,Κοψίδη και ένα σωρό στελέχη ανώτερα ή μεσαία.

  7. Καθόλου τυχαίο φίλτατε Φαιδων.
    Άλλωστε στην πολιτική τίποτα δεν είναι τυχαίο.
    Το πόσο αυτή »η ταξική»πολιτική βοηθάει τα μέγιστα το καπιταλιστικό σύστημα που το κκε είναι πιά αναπόστατο μέρος του,είναι ηλίου φαεινότερο.
    Τελευταίο κρούσμα αυτής της »ταξικής χυδαιότητας»,είναι οι κατάπτυστες δηλώσεις κάποιου εργατοπατέρα του παμε απο την Αρκαδία,που αφού καταγγέλει τους εργαζόμενους στη ΒΙΟΜΕ για την αυτοδιαχείρηση του εργοστασίου,τους κατηγορεί κι απο πάνω πως θέλουν να γίνουν βιομήχανοι!!!!
    Μάλλον τον συγκεκριμένο »ταξικό»εργατοπατέρα,τον πονάει το γεγονός πως οι εργαζόμενοι στην ΒΙΟΜΕ,σαν αυτοδιαχειριζόμενοι, δεν θα μπορούν να προβαίνουν σε απολύσεις,όπως αφειδώς γίνεται στο ριζοσπάστη και στις άλλες επιχειρήσεις του ΚΚΕ.

    ΥΓ.Αληθεύει το γεγονός πως το κκε πήρε δάνειο για την επαναλειτουργία του 902?
    Και αν ναι,ξέρει κάποιος φίλος το ύψος του δανείου?

  8. ΗΡΘΕ Η ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
    ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑ;

    http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=507726

    ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ:
    «Μια αιφνίδια -και πρωτοφανή για τα κομματικά δεδομένα- εξέλιξη έχει λάβει το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, οι εργασίες του οποίου ενώ ήταν προγραμματισμένες να διαρκέσουν ως αύριο, Κυριακή 14 Απριλίου, τελικώς, σύμφωνα με πληροφορίες, ολοκληρώνονται σήμερα το βράδυο με την εκλογή της νέας Κεντρικής Επιτροπής, η οποία ακολούθως θα εκλέξει και το νέο γενικό γραμματέα του κόμματος (…) Η διαδικασία προβλέπει την εκλογή της Επιτροπής Προτάσεων του συνεδρίου με τη συμμετοχή της απερχόμενης γραμματέως και άλλων κορυφαίων στελεχών. Η επιτροπή αυτή θα εισηγηθεί τα ονόματα εκείνων που θα στελεχώσουν τη νέα Κεντρική Επιτροπή και θα αιτιολογήσει τη μη πρόταση ορισμένων από το απερχόμενο καθοδηγητικό όργανο. Ακολούθως θα λάβουν τον λόγο προτεινόμενοι ή μη, καθώς και σύνεδροι οι οποίοι έχουν να υποβάλλουν προτάσεις ή αντιπροτάσεις. Συγκροτείται λίστα η οποία τυπώνεται και μοιράζεται στους αντιπροσώπους και εκλέγεται η εφορευτική επιτροπή, ενώ στήνονται κάλπες για να ψηφίσουν οι σύνεδροι. Όποιος εκ των προταθέντων συγκεντρώσει το 50% + 1 των ψήφων εκλέγεται μέλος της ΚΕ, ενώ εφόσον δεν συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός, τότε γίνεται επαναληπτική ψηφοφορία για όσους δεν συμπλήρωσαν το προβλεπόμενο «πλαφόν». Αργότερα, θα συνέλθει η νεοεκλεγείσα ΚΕ για να εκλέξει το νέο γραμματέα. (…) Από τα κεντρικά πρόσωπα του συνεδρίου, τα οποία θα παίξουν καθοριστικό ρόλο εάν τεθεί τέτοιο θέμα, είναι ένα ακόμα πρόσωπο, σχεδόν άγνωστο στο ευρύ κοινό, το μέλος του Πολιτικού Γραφείου και «θεωρητικός» του ΚΚΕ, κυρία Ελένη Μπέλλου, πρόσωπο της άμεσης επιρροής της κυρίας Παπαρήγα, η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, τέθηκε επικεφαλής και των τριών επιτροπών του συνεδρίου (της Επιτροπής Προγράμματος, της Επιτροπής Καταστατικού και της Επιτροπής Προτάσεων) που διαμορφώνουν και τις τελικές αποφάσεις σε όλα τα επίπεδα».

  9. Όταν η ηγεσία του ΚΚΕ αποφασίζει να πετάξει κάθε φύλλο συκής και να συμπεριφερθεί με τόση σκαιότητα, αναλγησία, συκοφαντία, είτε ανοιχτα ( μέσω του Ρ) είτε συγκεκαλυμμένα ,μέσα από τα διάφορα κουκουέδικα μπλογκς, (κατα τα άλλα καταγγέλλει τον ηλεκτρονικό φραξιονισμό!!!)
    φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να βρίζει και να απειλεί δημόσια, τόσε συμβαίνει κάτι άλλο.

    Και όλα αυτά παραμονές συνεδρίου που υποτίθεται θα μίλήσει για τον …σοσιαλισμό που λέει, είναι πιο επίκαιρος από ποτέ!!!

    Φυσικά τέτοια συμπεριφορά απάδει όχι κομμουνιστικού κόμματος αλλά του οποιουδήποτε “αφεντικού” γιατί η αξιοπρέπεια είναι ΑΓΡΑΦΟΣ (και πανανθρώπινος) ΝΟΜΟΣ.

    Θα αναρωτηθεί κάποιος; καλά δεν τους ενδιαφέρει αν θα φύγει όλος ο κόσμος με αυτά που κάνουν;
    Απαντώ εγώ: Όσο ενδιαφέρει τον Βενιζέλο τί θα απογίνει το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι πια ένα κόμμα-σφραγίδα. Επιζεί τεχνητά για παράσχει την αναγκαία κάλυψη στον Βενιζέλο ώστε να φέρει σε πέρας την αποστολή του. Το ίδιο (ακριβώς όμως!) συμβαίνει και με το ΚΚΕ.

    Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η ομάδα αυτή που άλωσε το ΚΚΕ (ή ό,τι απέμεινε μετά το 91) ολοκλήρωσε το έργο της. Το πάλαι ποτέ ΚΚΕ πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων. Ειναι, κατα την εκτίμησή μου ζήτημα χρόνου η αλλαγή ονομάτων και συμβόλων.

    Το κόμμα από χρόνια τώρα έχει περάσει στην «αντίπερα όχθη». Στις εκλογές του Μάη 2012 είχε σαν σύνθημα «αδύναμη αστική κυβέρνηση» δηλαδή να εκλεγούν οι ίδιοι έστω και με λιγότερους βουλευτές. Όλα κι όλα μην καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα γιατί θα καταρρεύσει και το ΚΚΕ. Θα θαφτεί επί των «κοινών ερειπείων» όπως έγραφε και ο Μάρξ…

    Αυτή η τρομακτική λεηλασία που υφίσταται η Ελλάδα, η Κύπρος και άλλες χώρες μεταφράζεται από το ΚΚΕ στό ότι «έτσι είναι ο καπιταλισμός». Φταίει ο καπιταλισμός γενικώς και αορίστως γιατί πρέπει να αθωωθούν όλοι οι συντελεστές της Καταστροφής, οι διακρατικές συμμαχίες, τα γεωστρατηγικά συμφέροντα, οι σχέσεις εξάρτησης και το ντόπιο πολιτικό σύστημα αναπόσπαστο κομμάτι του οποίου είναι και το ΚΚΕ. Η μπάλα στην κερκίδα λοιπόν. Να ζητήσεις το λογαριασμό από τον καπιταλισμό; Δεν γίνεται.

    Πόσο τυχαίο είναι πως αυτη η περίφημη «ταξική» λογική υποβοηθά απόλυτα την επίσημη προπαγάνδα στο καταστροφικό έργο της μέσω μιας ανέξοδης «αντικαπιταλιστικής» ρητορείας;

    Φαίδων

  10. Όπως ξέρουμε από τη Βιολογία, από τη Φυσική και από την Κοινωνιολογία (ω τι σύμπτωσις!) τα κλειστά συστήματα πάντοτε καταρρέουν.

  11. Ο ΠΕΡΙΣΣΟΣ ΑΚΟΥΕΙ;

    Αφορμή της παρούσας επιστολής αποτελεί ο προσυνεδριακός διάλογος ενός ιστορικού κόμματος, όπως το ΚΚΕ, αλλά στόχος της είναι η κατάθεση σκέψεων και προτάσεων ενός πολίτη, που αν πριν από μερικά χρόνια, για λόγους σεμνότητας, δεν ήθελε να τις δημοσιοποιήσει, στις σημερινές συνθήκες είναι δειλία, το λιγότερο, να αποτελούν ιδιωτικό θέσφατο. Όλοι μας στοχοποιούμε το φαινόμενο του «καναπέ». Σιωπούμε, όμως, για το συνοδό φαινόμενο του «πνευματικού καναπέ», της πνευματικής ακινησίας, και της επακόλουθης παθητικότητας. Και να κατέβουμε στο δρόμο, δίνοντας ρεπό στον καναπέ μας, μιμούμενοι συμπεριφορές και παπαγαλίζοντας κομματικά λογότυπα, δε θα δώσουμε πραγματική λύση στα προβλήματα της κοινωνίας μας, είτε ζώντας σε κρίση είτε ζώντας στη φαντασιακή μας εικονική πραγματικότητα.
    Νομιμοποιούμαι ένας ανένταχτος, αριστερός, κομμουνιστής, μεγαλωμένος σ’ ένα φιλελεύθερο, πλουραλιστικό και αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, να έχω άποψη και πολύ περισσότερο να ασκήσω κριτική; Ναι, και για 3 λόγους. Πρώτον, λόγω του σεβασμού που αρμόζει να αποδώσω σε όλους τους συνανθρώπους μου, είτε βρίσκονται στη ζωή είτε όχι, που πίστεψαν, αγωνίστηκαν, βασανίστηκαν και λάθεψαν στο όνομα μιας ιδέας, ενός οράματος για ένα πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο κόσμο. Δεύτερον, γιατί ο κομμουνισμός, ως ιδεολογία, δεν φράζεται από κομματικά σύνορα ή κτιριακά συγκροτήματα, ούτε είναι κτηματική περιουσία μιας περιούσιας κάστας, με τίτλους κατοχής που θα μεταβιβάσουν στους κομματικά αρεστούς, αλλά κινείται ελεύθερα στις σκέψεις του κάθε ελεύθερα σκεπτόμενου πολίτη, άσχετα αν συμφωνεί ή πόσο συμφωνεί με τις θέσεις της και που ως ιδεολογία στόχο έχει να πραγματοποιηθεί το όραμά της, που πόρρω απέχει από τον υπαρκτό σοσιαλισμό του 20ου αιώνα. Και, τρίτον, γιατί η ίδια η κεντρική επιτροπή του ΚΚΕ, επανακαθόρισε τους δεσμευτικούς όρους απονομής του τίτλου «μέλος του κόμματος», όροι που εκ των προτέρων με θέτουν εκτός της κομματικής γραμμής, μένοντας με την απορία, πως ένα κόμμα απορρίπτει κάθε μεσσιανισμό ή μεταφυσικό δόγμα, ενώ το ίδιο, κατά τη στρατολόγηση μελών του είναι πιο αυστηρό από τη δομή ενώσεων όπως οι Πυθαγόρειοι, οι Ορφικοί, οι Γνωστικοί, οι πρώτοι Χριστιανοί και οι Μασόνοι; Η μοναδική αλήθεια και η μοναδική ερμηνεία είναι αυτή του κόμματος. Όλοι οι άλλοι είναι αμαρτωλοί, είτε αντεπαναστάτες, είτε οπορτουνιστές, είτε ρεφορμιστές, είτε αστοί, είτε εχθροί του λαού. Ο μόνος μεσσίας είναι ο δύσμοιρος ο Μάρξ, τον οποίο τον σέβομαι, τον μελετώ και κάθε μέρα κάτι καινούργιο θαυμάζω από το έργο του, αλλά έως εκεί. Σύμφωνα με τον ίδιο, 2 χρόνια πριν μείνει στην ιστορία της φιλοσοφίας και της πολιτικής οικονομίας ως ένα εξέχον μέλος τους, δεν ήθελε να είναι Μαρξιστής, αηδιασμένος από την παραποίηση των θέσεών του. Και ο μόνος προφήτης, ο σύγχρονος Ιανός Λένιν-Στάλιν. Το μόνο που μένει είναι να κηρύξουμε μια κομμουνιστική τζιχάντ, υπό τη σκέπη του κομματικού φονταμενταλισμού.
    Το γεγονός ότι ως κόμμα έχει προβλέψει τα τρωτά σημεία του καπιταλισμού, στηριζόμενο στην κριτική που ασκεί ο Μαρξ στο καπιταλιστικό σύστημα, στο έργο του το Κεφάλαιο, του 1867, δεν του παρέχει και το αλάθητο της λύσης των προβλημάτων. Τόσο ο Κέϋνς, όσο και ο Σουμπέτερ, αλλά και ο μισητός νεοφιλελεύθερος Φρίτμαν ήταν οικονομικοί φιλόσοφοι του καπιταλισμού, που είχαν προβλέψει τις αδυναμίες του συστήματος, δηλαδή τις περιοδικές οικονομικές-κοινωνικές κρίσεις, και πρότειναν λύσεις που έσωσαν το σύστημα για κάποιο χρονικό διάστημα. Αλλά και σημερινοί αναλυτές, ποικίλης ιδεολογικής προέλευσης (Βαρουφάκης, Καζάκης, Λαπαβίτσας, Αβγουλέας, Μηλιός, Δουράκης), έχουν με επιτυχία κατονομάσει την πηγή του κακού, δηλαδή τον καπιταλισμό, όπως και οι οικονομικοί αναλυτές του Περισσού. Επομένως, τι καινούργιο κομίζει η αναλυτική μηχανή του Μαρξ; Θα μου πείτε, μα τη λύση. Κι εδώ βρίσκεται το κομβικό σημείο της κριτικής μου. Που στηρίζει τη λύση το ΚΚΕ; Στα παρακάτω δόγματα:
    Α. Νομοτελειακά το προλεταριάτο θα καταλάβει την εξουσία, γιατί έτσι προστάζει ο διαλεκτικός υλισμός, ένα κατασκεύασμα ανθρώπινου εγκεφάλου, μια εικασία δηλαδή, για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα μιας τάξης ή ενός έθνους (κατά σύμπτωση του γερμανικού ), σε μια παρελθούσα χρονική στιγμή.
    Β. Άλλο δόγμα, το εποικοδόμημα, η κοινωνία μας, στηρίζεται και καθορίζεται από τη βάση, την οικονομία. Μοιάζει σαν τη μαγική και αναλογική σκέψη των μικρών παιδιών, που στην παιδική ηλικία δίνει απαντήσεις, αλλά στην ενήλικη ζωή ….. Πιστοί στο μεσσιανισμό του Μαρξ, αδιαφορούν οι κομματικοί ταγοί του Περισσού για μια πλειάδα επιστημονικών προσεγγίσεων όπου η οικονομία δεν είναι το παν, στα πλαίσια μιας διεπιστημονικής προσέγγισης της σύγχρονης και πολύπλοκης πραγματικότητας ( Χορκχάιμερ, Αλτουσέρ, Καστοριάδης, Λακάν, Λακλάου κ.α. ), βαφτίζοντας τους οπορτουνιστές.
    Γ. Το δόγμα του δίκιου του εργάτη. Πως ορίζουμε το δίκαιο; Πλήρης καταστρατήγηση της έννοιας της δικαιοσύνης, μιας και αρκεί να πιστέψεις πως η ιδιότητα του εργάτη ταυτίζεται με αυτή του δικαστή ή του νομοθέτη, δημιουργώντας παρά επιλύοντας κοινωνικές συγκρούσεις και αδικίες.
    Δ. Το δόγμα του εργάτη. Ποιος είναι εργάτης; Ο μισθωτός δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος τι είναι; Τα όρια των κοινωνικών τάξεων ποιος τα διαμορφώνει; Πόσα εργοστάσια υφίστανται σήμερα και πόσοι εργάζονται στις παροχές υπηρεσιών; Μήπως μιλάμε για το μύθο του εργάτη; Πόσοι χρησιμοποιούν σήμερα δρεπάνι και σφυρί; Και μόνο ως σύμβολο δείχνει τη αγκύλωση σε μια περασμένη πραγματικότητα. Η όλη κατάσταση θυμίζει ψυχανάλυση, μια συνεχή αναδρομή στην παιδική μας ηλικία, για να ερμηνεύσουμε τα όνειρα του σήμερα, χωρίς να θεραπευόμαστε.
    Ε. Το δόγμα της ΕΣΣΔ, μιας άλλης χώρας, μιας άλλης εποχής, που έκλεισε τον ιστορικό της ρόλο, όποιος ήταν αυτός, που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να πρέπει να αποτελέσει υπόδειγμα. Ούτε θεωρητικά ούτε πρακτικά έχει υπόσταση.
    ΣΤ. Η ελπίδα στης επανάσταση και τη λαϊκή εξουσία. Πως γίνεται μια επανάσταση; Υπάρχει μόνο η μαρξιστική άποψη του ώριμου φρούτου, ή, η προετοιμασία του κόμματος πρωτοπορίας του Λένιν; Όχι βέβαια. Υπάρχουν και άλλες αναλύσεις. Το πια θα χρησιμοποιήσεις εξαρτάται από εσένα και όχι από την υποτιθέμενη αλήθεια που φανερώνουν. Υποθέσεις είναι και θεωρίες, όχι αποκάλυψη της μία αλήθειας. Το να περιμένεις να συνειδητοποιήσει κάποιος την ταξική του ταυτότητα και να έρθει η λαϊκή εξουσία ως άμεση συνέπεια αυτής της διαδικασίας ταύτισης με το συλλογικό υποκείμενο, σημαίνει παραχάραξη της ανθρώπινης ιστορίας ή αναγκαστική επιλογή μιας μόνο πορείας. Όποιος διαφωνεί παραγράφεται, είτε ως εξορισμένος, είτε ως μη υπάρχον (θάνατος), είτε με διαγραφή από το κόμμα. Έχουν ξεχάσει τη σύνθεση από τα πολλά και διάφορα μέρη, αλλά και τη μοναδικότητα της κάθε ύπαρξης. Η μοναδική σωστή ερμηνεία είναι αυτή της κομματικής γραμμής. Πόσο θλιβερό ακούγεται, ειδικά από κάποιον που ευαγγελίζεται την αλλαγή και την πρόοδο. Ευαγγελίζεσαι την επανάσταση από τη μια και θέλεις τη συμμετοχή του κόσμου και το δίκιο του κάθε εργαζόμενου και από την άλλη σταυρώνεις τα ψηφοδέλτια, ώστε να βγει σίγουρα ο αρεστός της κομματικής νομενκλατούρας, μη τυχόν και ο αδαής κυρίαρχος λαός σταυρώσει κάποιο επικίνδυνο για την ηγεσία του κόμματος, αυτός ο λαός που θα ασκήσει εξουσία στον κακό αστό. Μάλλον, κάπου θα υπάρχει κάτι που μου ξεφεύγει.
    Ζ. Τελευταίο δόγμα, ή, μάλλον μύθος, είναι η ίδια η έννοια του κομμουνισμού. Κυριάρχησε η κολεκτιβοποίηση και ο έλεγχος των παραγωγικών πόρων και δυνάμεων από το κράτος-μονοπώλιο και αγνοήθηκε η πρωταρχική σημασία της έννοιας της κομμούνας, της συλλογικότητας δηλαδή, της ομάδας, της κοινότητας, της συνεργασίας. Άλλωστε για το ΚΚΕ το θέμα της συνεργασίας είναι ένα αγκάθι, μιας και του θυμίζει το μισητό Τσίπρα. Δε θα επεκταθώ στο θέμα αυτό, μιας και σημαντικά στελέχη της κομμουνιστικής αριστεράς έχουν με σαφήνεια τεκμηριώσει το δραματικό λάθος του ΚΚΕ, υπενθυμίζοντας μας πόσο δύσκολη ασθένεια είναι ο αυτισμός, ειδικά όταν είναι μαζικός. Χιλιάδες στελέχη και φίλοι του ΚΚΕ φώναζαν και φωνάζουν για την ενότητα της αριστεράς και επιβεβαιώθηκαν με το χειρότερο τρόπο, αυτό της εκλογικής αποτυχίας. Η εμμονή, η ιδεοληψία και το πολιτικό πείσμα, που ανάγεται στα περασμένα μεγαλεία, αποφάσισαν πως δεν είναι αριστεροί, πως οι άλλοι είναι αστικά απόβλητα και πως οι πορείες των δρόμων και οι συγκεντρώσεις στις πλατείες, αν δεν είναι του ΠΑΜΕ, είναι του διαβόλου. Αντί για ομόνοια, συνεργασία και ομοψυχία στον αγώνα για ένα καλύτερο και δικαιότερο αύριο, προτάσσουν τη διάσπαση και τον αποπροσανατολισμό. Από τη μια η «λυκοσυμαχία» της ΕΕ και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί είναι οι εχθροί του έλληνα εργαζόμενου-άνεργου. Ξεχνούν να κάνουν λόγο για το ατομικισμό του φιλελευθερισμού και την υπάρχουσα παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Έστω να αναφερθούν στη θεωρία του χάους. Γιατί υπάρχει σιωπή για τις σύγχρονες αντιλήψεις για το άτομο και την κοινότητα ( σημαντικό το έργο του Taylor, Πηγές του εαυτού); Μια από τις ουσιαστικότερες θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ αριστεράς και δεξιάς είναι η πίστη στην αλλαγή για την αριστερά και στη συντήρηση-διατήρηση των προερχόμενων από το παρελθόν για τη δεξία. Ποιος είναι συντηρητικός σύντροφοι του Περισσού; Και μη δικαιολογηθείτε για ξεκάθαρο και σταθερό λόγο, ωσάν να μιλάτε για τη βίβλο. Την ανυπαρξία σύγχρονης αντίληψης της πραγματικότητας, μην την ονομάζετε καθαρότητα. Μεσσιανισμός είναι και δογματοληψία. Στην εποχή του μαγνητικού τομογράφου κάνετε διάγνωση με απλή ακτινογραφία στην εγκεφαλική αιμορραγία.
    Αγαπητοί μου συναγωνιστές δεν είναι κακό να δούμε τα λάθη μας και να παραδεχτούμε πως πρέπει να είμαστε σύγχρονοι και να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του τώρα με το βλέμμα μας στο αύριο. Ο κόσμος ζητά λύσεις και ελπίδα μαζί, όχι χαρακτηρισμούς, να του κουνούν επιδεικτικά το χέρι και να τον βρίζουν πως έκανε λάθος στην ψήφο του. Δε γίνεται όλους να μας ψεκάζουν, εκτός από τον ουρανό του Περισσού. Υπάρχουν τόσα πολλά που μας ενώνουν στους δρόμους των αγώνων και μόνο οι –ισμοι του παρελθόντος μας χωρίζουν. Καταργήστε επιτέλους το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Δεν τον ανέφερα ως δόγμα, μιας και η εργαλειακή του σχέση τον υποβιβάζει σε ένα απλό μέσο χειραγώγησης, για να περιοριστεί η διαφωνία και να επικρατήσει η μετριότητα της μάζας και όχι η βούληση του λαού. Σκοπός μιας σύγχρονης αριστεράς είναι να ανοιχθεί στα κοινωνικά κινήματα, να αποκεντρωθεί και να ριζοσπαστικοποιήσει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Ιδού η νέα μας επανάσταση.
    Και είναι καιρός να σταματήσουμε να είμαστε τα θύματα μιας ολέθριας πλάνης, που ανάλογή της μόνο η φυσιοκρατική πλάνη μπορεί να συγκριθεί μαζί της. Με ποιο δικαίωμα και βάση τίνος νόμου ή με πιο λογικό συλλογισμό ταυτίσαμε την ιδεολογία μας (κομμουνισμός, φιλελευθερισμός) με το οικονομικό μοντέλο (σοσιαλισμός, καπιταλισμός αντίστοιχα); Στη λογική του δόγματος βάση εποικοδόμημα; Πρόκειται για τελείως διαφορετικά πράγματα. Εξ αυτού και η αποτυχία των –ισμών να δώσουν τις σωστές κάθε φορά λύσεις, μιας και περιορίστηκαν ιστορικά στο ασφυκτικά στενό κορσέ της οικονομικής διαχείρισης της σπανιότητας των υλικών αγαθών. Η κάθε ιδεολογία μοιάζει με φτερωτό πήγασο, οραματίζεται, ελπίζει, δημιουργεί. Πρέπει να αφήσει την οικονομία να κάνει ανεπηρέαστα τη δουλειά της και θα πρέπει μια σύγχρονη αριστερά να σταματήσει να εγκλωβίζεται και να εγκλωβίζει την αγορά. Όσο και να μου επιβάλεις τους πόρους για να ζήσω, αν δεν έχω την καλλιέργεια και την καλλιέπεια να το στηρίξω, τότε όλα θα αυτοκαταστραφούνε στην πρώτη χαλάρωση της επιτήρησης. Έργο της αριστεράς είναι να αποκαλύψει τον απάνθρωπο χαρακτήρα του υπάρχοντος συστήματος, θύμα της ίδιας πλάνης και να αναδείξει το καινούργιο και την ελπίδα για ένα πιο ανθρώπινο μέλλον, για όλους τους πολίτες του πλανήτη.
    Αναγνωρίζοντας την ασημότητά μου και με όση ταπεινότητα διαθέτω προτείνω σε όσους αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως αριστερό:
    1. Την ενότητα της αριστεράς, εξωκοινοβουλευτικής και κοινοβουλευτικής, ως ένα πολυφωνικό όργανο δημοκρατικής συνεργασίας στο εξής κοινό πλαίσιο, που φέρει το όνομα, σωτηρία της χώρας, άσχετα με την ΕΕ ή ποιο νόμισμα θα έχουμε. Ας προβάλλουμε την αγάπη της αριστεράς για συνεργασία, αδελφοσύνη, ειρήνη, πρόοδο και ισότητα και ας κρατήσουμε την έννοια της θετικής ελευθερίας, ως αυτοπραγμάτωσης, στα πλαίσια της κοινότητας. Κι εδώ, απαιτείται η γενναία απόφαση του ΚΚΕ. Να θυσιάσει την εσωστρέφεια και το ναρκισσισμό του, και σεβόμενο την ιστορία του, να αναγνωρίσει την ολοκλήρωση του ιστορικού κύκλου και να διαλυθεί. Είχε την ευκαιρία πριν 2 χρόνια, όταν μπορούσε να ηγηθεί του αριστερού μετώπου, αλλά αλαζονικά την παραχώρησε στον Αλέξη Τσίπρα. Ας αναγνωρίσει το λάθος του, και ως απλός στρατιώτης να συστρατευτεί στον κοινό αγώνα. Τώρα οδηγεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αύριο κάποιος άλλος. Άλλωστε, τι σημασία έχουν τα πρόσωπα. Τη χώρα θέλουμε να σώσουμε, το μέλλον μας, τα παιδιά μας και όχι το κόμμα, φίλοι του Περισσού. Αν πραγματικά, σας στεναχωρούν τα παραπάνω και δεν τα σιχτιρίζετε από αντίδραση, μάλλον πρέπει να έχω δίκιο. Για όλα τα πράγματα υπάρχει γένεση και θάνατος. Όπως, σωστά, βλέπετε το τέλος του καπιταλισμού, σας ξεφεύγει το τέλος του ΚΚΕ. Εκτός κι αν προσδοκάτε σε μια μορφή χιλιασμού. Γιατί φοβάστε να χάσετε τις αλυσίδες σας; Δεν είναι εχθρός μας ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο φιλελευθερισμός είναι, η κερδοσκοπία και η ανισότητα. Μην μπερδεύετε το στόχο με τα μέσα. Όχι άλλες πλάνες σύντροφοι. Όχι άλλα κρεμαστάρια.
    Στόχος μου δεν είναι να γίνω δεκανίκι του όποιου κομματικού σχηματισμού. Ούτε να γίνω ο καταστροφέας του ΚΚΕ, μιας και αυτό είναι κλινικά νεκρό και απλά τους το υπενθυμίζω. Το γεγονός ό,τι ηγείται στην παρούσα φάση ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κακό είναι, ούτε και έχει και κάποια σημασία. Ο λαός μας αυτό αποφάσισε και σε αυτό ας ενωθούμε, με προβολή της ιδεολογίας και με στόχο τη διάσωση του κομμουνισμού ως κοινοτισμού και ως αλληλεγγύη, μακριά από τη παθογένεια του μαυσωλείου του Περισσού. Ας είναι, η παρούσα επιστολή, η απαρχή μιας γόνιμης αντιπαράθεσης, αν και είμαι προετοιμασμένος για κάθε είδους ύβρεις και χαρακτηρισμούς. Θεωρώ, όμως, τη σιγή από μέρος μου και δειλία και συγκάλυψη, χωρίς να υποστηρίζω πως αποκάλυψα τη μοναδική αλήθεια. Αυτό είναι, άλλωστε, προνόμιο των φίλων (και δεν έχει καμία ειρωνεία ο λόγος μου) του Περισσού, αλλά και της τρόικας του εσωτερικού. Μακάρι να κατανοηθεί σωστά η σκέψη μου και η πρόθεσή μου.

    Σέρρες: 7-4-2013

    Με σεβασμό στο συμπολίτη μου
    Βελιώτης Ν. Χαράλαμπος
    Παιδίατρος-Νεογνολόγος
    Επιμελητής Α’ ΕΣΥ
    Ανένταχτος Κομμουνιστής

  12. Το οτι η «Περισσος Α.Ε» εχει καταλαβει το ΚΚΕ εδω και δεκαετίες το ξέρουν όλες οι χιλιάδες των πρωην μελλών του (ένας και εγώ) που «λάκισαν» αναγνωρίζοντας ότι στον στραβο γυαλό στραβα αρμενίζουμε. Και ποτέ αυτό δεν ήταν τόσο προφανές όσο μετά την αλλοπρόσαλη, αριστερίστικη και τελικά ύποπτη σαν συνειδητή στήριξη του καταρρέοντος συστήματος πολιτική της ηγεσίας της Περισσός ΑΕ (οπως εκφράστηκε και από την εισήγηση της Παπαρήγσ) ότι αυτή είναι μέρος του καταρρέοντος.

    Τελικά το οργανωτικό είναι βαθύτατα πολιτικό ζήτημα και θα σκάσει σαν πρόβλημα και στο ΚΚΕ. Και θα’ ναι νταλα μεσημέρι.

  13. To οτι η φραξια του Περισσου διαλυει το κομμα φυσικα και ειναι προφανες. Το ερωτημα ειναι γιατι το κανει; Το κανει συνειδητα αποσκοπωντας στο να κρατησει την οποια εξουσια της δινει η ιδιοκτησια ακομα και παραγκας, ή καποιοι την εχουν βαλει να το κανει; Κι οταν λεω καποιοι, εννοω το Συστημα

  14. Παράθεμα: Για το 19ο συνέδριο του Κ.Κ.Ε. που άρχισε σήμερα: Μια ερμηνεία για τα όσα «ακατανόητα» και «ύποπτα» συμβαίνουν στο ΚΚΕ…. | Λόγος Παράταιρος

  15. Η ηγεσία του κκε είναι αυτή που είναι,και που και ο πιό αδαής πολίτης έχει καταλάβει τον ρόλο της στην διάλυση του κόμματος.
    Γιαυτό και η απαξίωση του κκε,όχι μόνο εκλογικά,αλλά σε όλα τα επίπεδα είναι παραπάνω απο εμφανής.
    Αυτό που χρήζει ψυχιατρικής έρευνας είναι η στάση των μελών και οπαδών,όσων τελος πάντων απέμειναν ,σε σχέση προς την ηγεσία.
    Προσωπικά νομίζω πως η σχέση αυτή είναι παρόμοια με την σχέση των οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων.Μόνο μέσω του τυφλού φανατισμού μπορείς να κρατήσεις οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων και οπαδούς κομμάτων όπως το σημερινό κκε.
    Ο φανατισμός όμως,το μόνο που καταφέρνει και στους μέν και στους δε,είναι να ανεβάζει τα μυαλά στα κάγκελα,και στη συνέχει να προσκυνάς σώβρακα και φανέλες!!!

  16. Παράθεμα: Το «αόρατο κόμμα» κατέλαβε το Κόμμα για να το παροπλίσει | Ε.ΠΑ.Μ Πάτρας

  17. Φουκαρά μου, το 2013 τα αντιλήφτηκες αυτά;
    Εγώ είχα μπει το 1977, κυρίως λόγω παρεών, και λάκισα το 1980

  18. Το άρθρο παραλείπει ένα χαρακτηριστικό δείγμα στείρας αυταρέσκειας ακόμη και τώρα που διαλύεται η Ελλάδα:
    Τις χωριστές συγκεντρώσεις στην Ομόνοια, μακριά από τους ‘άλλους’…

  19. Παράθεμα: Δυο κείμενα των συναδέλφων του Ριζοσπάστη Κ. Ζηλάκου και Γ. Μηχαηλάρη από το https://neyrospastis.wordpress.com/ | Συσπείρωση Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος

  20. Είχαν διατυπώσει ένα (πιστεύω) εύλογο ερώτημα για το πώς άνοιξε ξαφνικά ο 902 Τιβι στην ψηφιακή πλατφόρμα ενώ η ηγεσία του ΚΚΕ ανακοίνωσε το κλείσιμό του και απολύσεις δημοσιογράφων και μάλιστα έμπειρων με πρόφαση την κακή οικονομική κατάσταση του κόμματος.

    Η απάντηση είναι νέο ΔΑΝΕΙΟ από την Εθνική Τράπεζα προς το τέλος του 12. Ο καθένας μπορεί να καταλάβει ποιός εγγυήθηκε για ένα ακόμα κομματικό θαλασσοδάνειο από μια χρεωκοπημένη τράπεζα και με τί πολιτικά ανταλλάγματα.

    Αυτή η κρατική στήριξη προς το ΚΚΕ προσθέτει κατά την άποψη μου άλλο ένα στοιχείο σε αυτό που ανέπτυξα στο προηγούμενο σχολιό μου. Ότι η εξουσία θα κάνει τα πάντα προκειμένου να στηρίξει και να προστατεύσει τον μηχανισμό αδρανοποίησης και εν τέλει, διάλυσης από τα μέσα του ΚΚΕ.

    Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται στην ηγεσία του. Δυστυχώς ένα μεγάλο ποσοστό από τους εναπομείναντες οπαδούς αντιμετωπίζει με θρησκευτική έκσταση την ηγετική ομάδα, από την άλλη όμως και οι διαφωνούντες κονταρομαχουν για δευτερεύοντα ζητήματα ενισχύοντας την αίσθηση μιας ατελείωτης Θεολογικής διαμάχης με αντιπαραθέσεις τσιτάτων από τους Πατέρες.

    Φαίδων

  21. Η ομάδα της Αλέκας είναι ισχυρή γιατί είναι ΚΡΑΤΙΚΗ. Έχει άμεση στήριξη από το κράτος και τα ευρωπαϊκά Αφεντικά, απολαμβάνει την κρατική χρηματοδότηση (από τις κομμένες συντάξεις και τα φάρμακα των ασθενών…), μοιράζει τις κομματικές αντιμισθίες εξαγοράζοντας συνειδήσεις προγράφει τους διαφωνούντες και ζήτω η επανάσταση αλλά προσέξτε, ΕΝΤΟΣ ΕΕ!

    Αυτό το τελευταίο είναι νομίζω το κλειδί. Το ΚΚΕ δηλαδή ο κόσμος του ήταν σταθερά κατά της ΕΕ και του ομόσπονδου Ευρωκράτους. Αυτό ήταν ένα πρόβλημα για την λεγόμενη “ευρωπαϊκή ολοκλήρωση”. Έτσι η νέλαβε το φαινομενικά αδιανόητο.: Να διαβρώσει τον κόσμο του ΚΚΕ, το ίδιο το Κόμμα, το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα και τελικά ό,τι συμβόλιζε το ΚΚΕ στην 95χρονη ιστορία του από τα μέσα.

    Η πρωτοτυπία ήταν εδώ ότι δεν έγινε με μια δεξιά πεπατημένη (αυτό άλλωστε ήταν δουλειά του ΣΥΝ) αλλά με “αριστερίστικη” φρασεολογία.
    Γι’ αυτό δεν θα δείτε ούτε έναν ευρωκομισάριο να ανησυχεί για τον “επαναστατικό αναβρασμό” στο Κόμμα ούτε τις φλυαριες περι “σοσιαλιστικής επαναστασης”. Ξέρουν αυτοί. Αυτοί, κατ’ ουσίαν πληρωνουν το ΚΚΕ αφού το ελληνικό κρατος απορροφαταιι από τον ομόσπονδο μηχανισμό. Ξέρουν ότι ο μηχανισμός της Παπαρήγα (που κατ ευφημισμόν λέγεται ΚΚΕ) θα φέρει τους εναπομείναντες κομμουνιστές κατ’ ευθείαν στα δόντια τους. Διαβάστε το προτεινόμενο καταστατικό άλλη μια φορά…
    Δεν είναι δυνατόν τώρα που φουντώνει η αμφισβήτηση για την ΕΕ στην Ελλάδα, ο μηχανισμός της Παπαρήγα να κάνει τα πάντα για να την χλευάσει ως …οπορτουνιστική επειδή λέει, δεν θέλει την “λαϊκή εργατική εξουσία”. Αυτό δείχνει ποιοί είναι οι αληθινοί προβοκάτορες και πως παίζεται το βρώμικο παιχνίδι των παγκοσμιοποιημένων συμφερόντων με όχημα τα απολειφάδια των αριστερών και κομμουνιστικών κομμάτων.
    Πόσο τυχαίο είναι ότι από το καταστατικό απαλείφεται η υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας; Γίνεται γιατί στις “νέες συνθήκες” δεν θα υπάρχει εθνική ανεξαρτησία και το ΚΚΕ σπεύδει να προσαρμοστεί.Είχε προειδοποιήσει σχετικά ο μακαρίτης ο Θανάσης ο Παπαρήγας από το 2002.
    Το Σάββατο είχαν συγκέντρωση και πορεία οι εργατες μετάλλου που προβλήθηκε με αρκετή φανφάρα από τα ηλεκτρονικά μέσα του ΚΚΕ.

    http://www.902.gr/eidisi/ergatiki-taxi/13766/metallergates-dynamikes-kinitopoiiseis-se-athina-kai-volo-video-foto#/0

    Έτυχε να ειμαι παρών. Αν και γνώριζα το μαύρο χάλι ιστορικών μαχητικών σωματείων , εν τούτοις δεν ήμουν προετοιμασμένος γι’ αυτό που θα έβλεπα. Με το ζόρι 120-150 άτομα, όλοι κομματικοί και λίγοι Κνίτες. Από σωματεία όπως το ηρωικό συνδικάτο μετάλλου πειραιά, μόνο ο “πρόεδρος” και τα μέλη του ΔΣ περιστοιχισμένα από λίγους κομματικούς. Θυμήθηκα μετά και το ιστορικό Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας που σε μια αντίστοιχη κομματική πορεία με το ζόρι είχε 30-35 άτομα… Το χάλι αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί καν από το βίντεο. Δεν νομίζω ότι τους ενδιαφέρει.
    Αυτή είναι η κατάντια σωματείων με ιστορία πολλών δεκαετιών στους κοινωνικούς αγώνες. Ό,τι έπιασε αυτή η παρέα στα χέρια της, ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ και ΜΕ ΣΥΣΤΗΜΑ το διέλυσε για να μην υπάρχει κανένα εμπόδιο στα σχέδια των Δυνατών. Γι’ αυτό όταν ακούω τα μαγνητόφωνα των ανόητων οπαδών να μιλούν για “ταξικούς αγώνες” νέες συμφορές περιμένουν τους εργάτες.
    Κακώς κατά τη γνώμη μου περιορίζεται η συζήτηση ανάμεσα στο ισχύον και στο προτεινόμενο πρόγραμμα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με συνειδητή προδοσία και διάλυση από τα μέσα. Το πρόγραμμα είναι το περιτύλιγμα σε μια άθλια διαδικασία που έχει ξεκινήσει εδώ και 20 όλοκληρα χρόνια.
    Φαίδων

  22. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ!!!!

    Μοο ενα ερωτημα μενει αναπαντητο: Αυτη η «Ομαδα» που αναπαραγει τον ευατο της, για ποιον τελικα δουλευει;;; Για το Συστημα που της εχει «φυτεψει» στο κομμα, ή για τα μελη της;;;