Monthly Archives: Ιουνίου 2013

Δυσοσμία στον «Ριζοσπάστη»

Standard

«Δε βάφονται αυγά με π…» γράφει στον σημερινό Ριζοσπάστη ο Θ. Λ. http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=28/6/2013&id=14656&pageNo=13&direction=-1

Προφανώς, το «όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ» περνά  σε τρομερά «προχωρημένη» αγωνιστική φρασεολογία. Μετά τα κλισέ (επαναλαμβανόμενες έτοιμες προς χρήση στερεοτυπικές λέξεις και φράσεις όπως κούνια που τον κούναγε, έρχονται δύσκολοι καιροί, θα σφίξουν τα γάλατα, σπάει κόκαλα, καρβέλια ονειρεύονται κι άλλα  ων ουκ έστι  αριθμός,) στον «Ριζοσπάστη» κάνουν  άλματα, ώστε να  φτάσουν στην… πιο πλέρια λαϊκιά γλώσσα.

Χυδαιότητα, ψεύτικη επαναστατικότητα, φρασεολογία πεζοδρομίου- κι ακόμη παρακάτω.  Στυλ πολιτικών  επιχειρημάτων και ταξικής έκφρασης που ρυπαίνει και τη λογική και την πολιτική και την αισθητική.  «Μοσχοβολούν οι γειτονιές βασιλικό κι  ασβέστη»  έγραφε ο Τάσος Λειβαδίτης στην υπέροχη «Δραπετσώνα» του, την τόσο λαϊκή κι αυθεντική. Αλλά βέβαια, χρόνια τώρα θεωρείται  «αναθεωρητής».  Αρα, μη «καθαρός».

Σύντροφοι….

Για να μη χανουμε όμως την ουσία, ιδού η προκήρυξη της Αυτόνομης Παρέμβασης για το θέμα:

Σε πρωτοφανή παροξυσμό βρίσκεται η ηγεσία του ΠΑΜΕ από τη στιγμή που μεγάλες Ομοσπονδίες του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα έπραξαν το ζητούμενο: πήραν δηλαδή την πρωτοβουλία για να συντονίσουν τις δυνάμεις τους και τους εργαζομένους απέναντι στην μεγάλη επίθεση που δέχονται τα δημόσια κοινωνικά αγαθά, στις χιλιάδες απολύσεις των εργαζομένων και στην εκκωφαντική αδράνεια και απουσία των πλειοψηφιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ από το καθήκον τους να οργανώσουν τις δυνάμεις και την αντίσταση της εργατικής τάξης.

Αντί να χαιρετίσουν την προσπάθεια υπέρβασης της συνδικαλιστικής απραξίας και ακινησίας των πλειοψηφιών σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, αντί να πάρουν ενεργά μέρος σε αυτή την προσπάθεια προκειμένου να υπάρξει ανασύνταξη και αντεπίθεση του Συνδικαλιστικού Κινήματος, το ΠΑΜΕ έχει αναδείξει το συντονισμό αυτό σε ταξικό του αντίπαλο.

Τη στιγμή που χρειάζεται να ενισχυθούν και να κλιμακωθούν οι κινητοποιήσεις, το ΠΑΜΕ επαναλαμβάνει την ίδια τακτική που ακολούθησε την περίοδο των μεγάλων κινητοποιήσεων των εργαζομένων και του λαού μας στο Σύνταγμα. Στέκεται απέναντι σε αυτές, τις στοχοποιεί και τις καταγγέλλει, προσφέροντας κακές υπηρεσίες στο κίνημα και διευκολύνει αυτούς που θέλουν τους εργαζόμενους, διασπασμένους, κατακερματισμένους και αδύναμους. 

Το ΠΑΜΕ, αντί να προβληματιστεί που η εντιενωτική του τακτική καθημερινά απομονώνεται, οριοθετεί νέες, επιζήμιες διαχωριστικές γραμμές στο εσωτερικό των εργαζομένων, και όχι απέναντι στην κυβέρνηση και στις μνημονιακές πολιτικές. Συκοφαντεί και «καταγγέλλει» ό,τι κινείται εκτός του δικού του κομματικού σινικού τείχους ως εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. 

Θυσιάζει την αποτελεσματικότητα των αγώνων για να υπηρετήσουν τις κομματικές σκοπιμότητες. Ορθώνει διαχωριστικά τείχη ανάμεσα στις δυνάμεις της Αριστεράς, αντί να αναζητήσει τη συστράτευση, την κοινή δράση και την ενότητα, με στόχο την ανατροπή των μνημονιακών και νεοφιλελευθέρων πολιτικών.

 

Όλοι στο συλλαλητήριο του Συντονισμού Ομοσπονδιών
το Σάββατο 29/6 στις 11:30 στην Πλ. Καραϊσκάκη

ΠΗΓΗ: http://www.apnet.gr/menu-anakoinoseis/menu-anak-ap/6509-to-pame-anti-gia-enothta-kai-koinh-drash-epimenei-sth-grammh-ths-diaireshs-kai-ths-diaspashs

Τι γυρεύει η αριστερά στο παζάρι;

Standard
 
Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*
 
  Στο πρώτο κύκλο διαβουλεύσεων έχει εισέλθει το νεοεκλεγέν Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ με στόχο τη συγκρότησή του σε σώμα. Για μία ακόμη φορά το δίλημμα της «ακυβερνησίας» φαίνεται να επηρεάζει τις προθέσεις κάποιων, που στο όνομα να υπάρξει προεδρείο ενδεχομένως σκέφτονται τη συνεργασία με τις νέες «ενωμένες» δυνάμεις της τρόικας εσωτερικού και του εκδοτικού κατεστημένου.
 Θα συνεργαστεί η αριστερά με την παράταξη που την πριμοδοτούσαν γνωστές πένες, οι οποίες όλως τυχαία γράφουν στις ναυαρχίδες του ΔΟΛ και οι οποίες ήθελαν να απαλλαγούν από τους «Τρίμμηδες»; Η αριστερά και ο κόσμος της, ασχέτως από τις επί μέρους διαφορές των παρατάξεων της, δεν ξεχνά: Ούτε την πρώτη σε ψήφους Μαρία Αντωνιάδου που κραύγαζε κατά των απεργιών στην ΕΡΤ μιλώντας για απαξίωση, την ώρα που η κυβέρνηση άφηνε απλήρωτους τους εργαζόμενους της(δεδουλευμένα) και μεθόδευε με τον κ. Μάμαλη το λουκέτο και τις εκκαθαρίσεις, ούτε τον υπέρ του Μνημονίου λόγο του προηγούμενου συμβούλου της Μεταρρύθμισης Ηλία Κανέλλη, όταν αναλάμβανε πρώτη φορά καθήκοντα στο προηγούμενο ΔΣ.
 Η «ακυβερνησία» ήταν αυτή που επιστρατεύτηκε και στο προηγούμενο ΔΣ για να συγκροτηθεί σε σώμα και με τη δική μας συμμετοχή, καθώς ο κλάδος έβλεπε τη λαίλαπα που ερχόταν και ήθελε προεδρείο εδώ και τώρα μπας και υπογράψει καμιά ΣΣΕ ή καταφέρει να αποτρέψει τα χειρότερα…
 Το τι έγινε την προηγούμενη διετία και το τι μπορούσε να γίνει, τα είπαμε πολλές φορές προεκλογικά. Σήμερα οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ έχουν παραδοθεί στις ατομικές συμβάσεις, μεγάλο μέρος του αγωνιστικού του κομματιού έχει πεταχτεί εκτός μαγαζιών και οι κυρίαρχες δυνάμεις του τρικομματισμού(με τον ένα εταίρο εκτός κυβέρνησης πλέον) στην ΕΣΗΕΑ, έκαναν ό,τι μπορούν για να αποτρέψουν την αναγκαία κλιμάκωση των αγώνων.
 Το δίλημμα δεν είναι «ακυβερνησία» ή «προεδρείο». Το δίλημμα είναι αν η αριστερά στην ΕΣΗΕΑ με τους 200 και πλέον υποψηφίους της σε όλες τις εκδοχές θα σταθεί στο ύψος της και θα κατέβει ξανά στη βάση. Εκεί που πρέπει να δοθούν οι αγώνες για να ανατραπεί η τρόικα και εντός και εκτός ΕΣΗΕΑ. 
 Αλλά και οι εργαζόμενοι ας μην τα περιμένουν όλα από την ΕΣΗΕΑ. Που είναι οι απλήρωτοι της Ελευθεροτυπίας, του Alter, του Κέρδους, της Εξπρές, της Βραδυνής, όλων αυτών που προστίθενται καθημερινά στη μακρά λίστα των πληρωμών που καθυστερούν, των απολύσεων και των μειώσεων μισθών; Που είναι να ενώσουν τη φωνή τους με τους εργαζόμενους στην ΕΡΤ; Να χρησιμοποιήσουν τα μικρόφωνα και τις συχνότητες της κρατικής ραδιοτηλεόρασης για να πιέσουν και ενωθούν με τους χιλιάδες άλλους εργαζόμενους που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση. Μόνο έτσι βγαίνοντας έξω στην κοινωνία και η ΕΡΤ στα χέρια των εργαζομένων της είναι χρυσή ευκαιρία, μπορούν να έχουν βάσιμες ελπίδες ότι θα δουν φως. 
 
*Πρώην εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας για την Ανατροπή στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ
 

Ψήφισμα συνέλευσης δημοσιογράφων ΕΡΤ

Standard

 

 

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΕΡΤ 26/6/2013
ΤΕΤΑΡΤΗ 26 / 06/ 2013

Η Γενική Συνέλευση των δημοσιογράφων της ΕΡΤ ομόφωνα επαναβεβαίωσε σήμερα την ισχυρή και χωρίς αμφιταλαντεύσεις θέση τους για:

·        Κατάργηση της ΠΝΠ και ΚΥΑ που βάζουν «λουκέτο» στην ΕΡΤ.

·        Μόνιμη αποκατάσταση του σήματος και των πομπών της ΕΡΤ.

·        Έναρξη διαλόγου χωρίς το τετελεσμένο των απολύσεων.

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ συνεχίζουν με συνέπεια να αγωνίζονται για τη δημόσια ενημέρωση και την περιφρούρηση της δημόσιας περιουσίας. Δεν παραιτούμαστε της αποστολής μας. Συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε το μοναδικό όπλο που έχουμε, τη δουλειά μας, κρατώντας την ΕΡΤ ανοιχτή και ζωντανή, με συνεχές ραδιοτηλεοπτικό πρόγραμμα και διακτυακή ενημέρωση.

Οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ επισημαίν ότι η  μόνη που εξακολουθεί να παρανομεί είναι η κυβέρνηση, που αρνείται για δεύτερη εβδομάδα να εφαρμόσει την απόφαση του ΣτΕ που διέταξε δύο φορές την άμεση αποκατάσταση του σήματος της ΕΡΤ για να πάψει επιτέλους το «μαύρο» στις δημόσιες συχνότητες.

Οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ από κοινού με την ΠΟΣΠΕΡΤ είχαν σήμερα μια πρώτη άτυπη συνάντηση με τον νέο υφυπουργό κ. Παντελή Καψή, στον οποίο εξέθεσαν τις θέσεις τους για την μοναδική πραγματική λύση που διαγράφεται αυτή τη στιγμή, την επαναφορά του χρόνου στις 10 Ιουνίου και την λειτουργία της ΕΡΤ, δίχως τετελεσμένα. Από ΄κει και πέρα είναι ανοιχτοί, όπως και το σύνολο των εργαζομένων της ΕΡΤ, σε μια ανοιχτή και καθαρή συζήτηση για το μέλλον της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης.

Οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ ως μέλη της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ επιδιώκουν την συνέχιση της στενής συνεργασίας με άλλους κοινωνικούς, πολιτιστικούς και συνδικαλιστικούς φορείς, προκειμένου να συνεχιστεί αυτή η μοναδική σχέση αλληλοστήριξης που επί δύο εβδομάδες εξελίσσεται.

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΕΡΤ

ΕΔΩ ΕΡΤ! ΕΔΩ ΕΡΤ! Στο υπουργειο οικονομικων απανταμε ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ !!!

Εικόνα

ΕΔΩ ΕΡΤ! ΕΔΩ ΕΡΤ! Στο υπουργειο οικονομικων απανταμε ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ !!!

 

ΕΔΩ ΕΡΤ! ΕΔΩ ΕΡΤ! Η ανακοίνωση της ΠΟΣΠΕΡΤ:

Στο υπουργείο Οικονομικών απαντάμε: Μολών λαβέ!
Οι εντολές εκκένωσης του Ραδιομεγάρου από αυτούς που παρανομούν, παραβιάζουν κάθε έννοια συνταγματικού δικαίου, που φοβούνται τη δημοκρατία, που φοβούνται τη νομιμότητα είναι βία για να παραιτηθούμε!
Είναι βία για να μας γονατίσουν!
Είναι βία για να μας τρομάξουν!
Απαντάμε, πιστοί στις επιταγές της συνείδησής μας και με υψηλό αίσθημα καθήκοντος, συνεχίζουμε αταλάντευτα τον αγώνα μας, υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία!
Καταπατώνται βάναυσα θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα και η δημοκρατία. Οι εργαζόμενοι δεν επιτρέπουν σε κανέναν να τους εκπροσωπεί και να τους διαπραγματεύεται!
Θέλουν να παραδειγματίσουν όλους τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα ότι κατάφεραν να βρουν τη μέθοδο ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ στο δημόσιο, να προσθέσουν κι άλλους στην ανεργία, που αυξάνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς!
Θέλουν να ισοπεδώσουν τη δημοκρατία και κάθε έννοια εργατικού δικαίου!
Απαντάμε: Η δικομματική πλέον κυβέρνηση με τον αυταρχισμό δε θα μας τρομοκρατήσει!
Δουλεύουμε για τη δημόσια ΕΡΤ, υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία!
Δε σταματάμε τον αγώνα αν δεν ανοίξει όλη η ΕΡΤ ως να μην έκλεισε μια μέρα, χωρίς καμιά απόλυση, χωρίς καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων.
Η νομική υπηρεσία θα εξαντλήσει όλα τα νόμιμα μέσα!
Οι ίδιοι που διόρισαν τις διεφθαρμένες διοικήσεις, οι ίδιοι που μετέτρεψαν σταδιακά τη δημόσια ραδιοτηλεόραση σε κρατικό μηχανισμό κυβερνητικής προπαγάνδας παρουσιάζονται ως οι αδιάφθοροι που θα επιβάλουν τη διαφάνεια, σβήνοντας την ΕΡΤ.
Η σιωπή της ΕΡΤ
ΕΙΝΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ!
ΕΙΝΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!
ΕΙΝΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΑΣ!

«Πές μου τι δεν καταλαβαίνεις»!

Standard

 

 

Το να μη μπορείς να καταλάβεις κάτι είναι ανθρώπινο και μπορεί να  δικαιολογηθεί. Το να καταλαβαίνεις όμως πολύ καλά αυτό που λες και κυρίως πράττεις και τις επιπτώσεις του, αλλά στη συνέχεια να προσπαθείς να πείσεις ότι δεν είναι το οφθαλμοφανές, φτάνει -για να μη πούμε ξεπερνάει-, τα όρια της ανηθικότητας. Ορισμένοι λοιπόν έχουν γίνει «καθηγητές» με σφυροδρέπανα στις τσέπες κι έχοντας  εμπειρία δεκαετιών σε παρόμοιες μεθοδεύσεις προσπαθούν να παρουσιάζουν κάθε τι στραβό που αποφασίζουν ότι δεν είναι στραβό λέγοντας ότι  φταίνε αυτοί που το βλέπουν στραβό και δεν …συμφωνούν.

 

 Έτσι λοιπόν όσοι αρνούνται να πουν ότι ο γάιδαρος πετάει επειδή το λέει η κομματική ηγεσία γίνονται «ναυάγια της ταξικής πάλης», προδότες, πουλημένοι, εξαγορασμένοι, ταξικοί αντίπαλοι κ.α..

 

Λοιπόν σύντροφοι «επαναστάτες» για να ξεκαθαρίσουμε κάποια αυτονόητα: Η γη είναι στρογγυλή και γυρίζει και η εφημερίδα που βγαίνει εν μέσω απεργίας χωρίς άδεια συνδικαλιστικού οργάνου είναι απεργοσπαστική.

 

Η οποιαδήποτε απόλυση μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι δικαιολογημένη επειδή προέρχεται από «κομμουνιστική εργοδοσία».

 

 Κόμμα με εφημερίδα που παλεύει για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης δεν είναι αυτό που το λέει αλλά αυτό που το αποδεικνύει με πράξεις και κυρίως μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

 

Όταν έχεις κατακτήσει να κατέχεις σαν κόμμα τηλεοπτική και ραδιοφωνική συχνότητα δεν τη διαπραγματεύεσαι με κανένα καπιταλιστή για να τη ξεπουλήσεις, καλείς τον κόσμο σου να τη στηρίξει με κάθε τρόπο.

 

 Και για να καταλήγουμε: Όταν προδίδεις έναν δικό σου άνθρωπο που έχει προσφέρει την ίδια του τη ζωή στα ιδεώδη αυτού του κόμματος και εσύ τον λοιδορείς, του πετάς λάσπη και τον αποκηρύσσεις χωρίς ποτέ να τον αποκαταστήσεις επειδή αρνήθηκε να αποδεχτεί καταστροφικές κομματικές εντολές της ηγεσίας πρέπει να έχεις τουλάχιστον την εντιμότητα να μην καπηλεύεσαι το όνομα και την ιστορία του. Όλα τα άλλα είναι εκ του …Περισσού!

 

Ο «νευροσπασμένος»

 

Αφεση αμαρτιών σε Κ. Καραμανλή και ΕΡΕ από το ΚΚΕ για τη δολοφονία Λαμπράκη

Standard

 

Για έναν ακατανόητο  λόγο, η αριστερά  έχει  βαλθεί τον τελευταίο καιρό  να αναθεωρήσει τμήματα  της Ιστορίας. Ο Κωνσταντίνος  Καραμανλής, παρουσιάζεται λοιπόν από κάποια πρωτοκλασάτα στελέχη της μέσα  από νέα, πολιτική υποτίθεται , ματιά, η οποία «ξεπλένει» πολιτικά του  αμαρτήματα. Όπως  ήταν, επί παραδείγματι, η δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, πριν από 50 χρόνια στη Θεσσαλονίκη, από το παρακράτος.

Μιλώντας χθες στη Βουλή σε ανάλογη εκδήλωση μνήμης, η Αλέκα  Παπαρήγα προσπάθησε να αθωώσει τον  Κ. Καραμανλή για τις ευθύνες που του αναλογούν,  και είναι βαρύτατες:

 

«Βεβαίως, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να συνδέει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την ΕΡΕ με τη δολοφονία του Λαμπράκη. Πολιτικές ευθύνες, όμως, υπάρχουν. Κι αν θέλετε, όλα τα στοιχεία δείχνουν, παρότι δεν έχει ολοκληρωθεί η έρευνα, ότι το ξεκίνημα αυτής της συνωμοσίας ήταν το Παλάτι, και είχε αιχμή και το αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα εκείνης της περιόδου.» είπε (αναδημοσιεύουμε από τον Ριζοσπαστη»)

 Υπενθυμίζουμε στην κ. Παπαρήγα και στο ΚΚΕ ότι το ίδιο, σε ανακοίνωσή του με ημερομηνία 27 Μαϊου 1963, τόνιζε:

Η γκανγκστερική δολοφονία του βουλευτή Λαμπράκη και ο σοβαρός τραυματισμός του βουλευτή Τσαρουχά μαρτυρούν ότι η λαομίσητη κυβέρνηση Καραμανλή, για να κρατηθεί στην εξουσία και να εφαρμόσει την αντεθνική της πολιτική, την πολιτική της μετατροπής της Ελλάδας σε πυρηνική βάση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και της παράδοσης της χώρας και του λαού στην εκμεταλλευτική μανία των ξένων και ντόπιων μονοπωλίων, δε διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα. Οργανώνει και οπλίζει σώματα εμφύλιου πολέμου, σπρώχνει, με την ενθάρρυνση και την υποστήριξη του Παλατιού και των ξένων, τη χώρα στην ανωμαλία και το χάος, προάγει συστηματικά το φασισμό.

Ο Τακης Κατσιμαρδος, που διετέλεσε επί πολλα χρόνια αρχισυντακτης του «Ρ» έχει γραψει για το επίμαχο θέμα:

Το πρώτο σενάριο έχει διατυπώσει πολύ προσεκτικά ο ίδιος ο Κ. Καραμανλής στο «Αρχείο» του. Σε σημείωμά του, που δημοσιεύεται εκεί, αναφέρει: «H πολιτική ευθύνη διά το έγκλημα λογικώς απεκλείετο. Πρώτον, διότι η κυβέρνησίς μου μόνον ζημία ηδύνατο να αναμένει εξ αυτού, δεύτερον διότι ο Λαμπράκης ως πολιτικός παράγων ήτο ασήμαντος, διά να μην είπω ανύπαρκτος. Kαι τρίτον και σπουδαιότερον, διότι μόνον οι ηλίθιοι θα ηδύναντο να οργανώσουν μίαν επισφαλή δολοφονίαν με τρίκυκλον και εν μέσω Aγοράς…

Kατά την διάρκειαν της ομιλίας του συγκεντρώθηκαν εις τον δρόμον εξτρεμιστικά στοιχεία της δεξιάς με πρόθεσιν να τον αποδοκιμάσουν. Φαίνεται ότι μεταξύ αυτών υπήρχαν και μερικοί οργανωμένοι, που είχαν ως σκοπόν, όχι να δολοφονήσουν, αλλά να »στραπατσάρουν», όπως έλεγαν? Επίσης, ότι ορισμένα αστυνομικά όργανα ηνέχθησαν τα σχέδια αυτά, πιστεύοντας ότι με τον τρόπον αυτό εκπληρούν την αντικομμουνιστικήν αποστολήν των».

Το σενάριο Καραμανλή πάσχει «λογικώς» σε αρκετά σημεία του. Τα κενά και τις απορίες, που προκαλεί το ίδιο, επιχειρήθηκε μεταγενέστερα να καλυφθούν με διάφορους τρόπους. Ολες οι παραλλαγές του ξεκινούν και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχαν πολιτικές ευθύνες του ίδιου και της κυβέρνησης της ΕΡΕ.

Δύο σενάρια
Σύμφωνα με τα άλλα δύο σενάρια πίσω από τη δολοφονία βρίσκονταν αφενός μεν χουντικοί-φιλο-δικτατορικοί κύκλοι, που είχαν στόχο την ένταση και την αποσταθεροποίηση, ώστε να καταλάβουν την εξουσία. Οπως και έγινε το 1967. Αφετέρου δε ότι η δολοφονία ή το «στραπατσάρισμα» σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από τα Ανάκτορα και ειδικά τη βασίλισσα Φρειδερίκη. Με φονικό όργανο τους «παρακρατικούς» της Θεσσαλονίκης. Τα κίνητρα ήταν και «προσωπικά», κατά κάποιο τρόπο:

  • Εναντίον του Λαμπράκη, μετά από τα επεισόδια σε βάρος της κατά την επίσκεψή της στο Λονδίνο (δεύτερο δεκαήμερο Απριλίου 1963), όταν φέρεται να αναφωνεί: «Δεν θα με απαλλάξει κανείς απ’ αυτόν τον άνθρωπο;».
  • Εναντίον του ίδιου του Καραμανλή, καθώς την περίοδο αυτή οι σχέσεις Ανακτόρων – αρχηγού της ΕΡΕ είναι «εχθρικές» και η Αυλή θέλει να απαλλαγεί απ΄ αυτόν, θεωρώντας ότι η πολιτική του υπονομεύει το Στέμμα.

Οι δύο εκδοχές συμπλέκονται με διάφορους τρόπους, αλλά χωριστά και μαζί, ρητά ή ανομολόγητα, λειτουργούν ως ιστορικό «πλυντήριο» για τις πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή. Είναι χαρακτηριστικό από την άποψη αυτή ότι στην πιο πρόσφατη βιογραφία του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι δεδομένο ότι ουδεμία ευθύνη φέρει.

Ανύπαρκτη, θεωρείται, κάθε ανάμειξή του. «Λασπολογία» οι σχετικές κατηγορίες, οι οποίες έρχονται, δήθεν, και σε αντίθεση με την κοινή λογική και τις δικαστικές αποφάσεις (Κ. Σβολόπουλος, Καραμανλής 1907 ? 1998. Μια πολιτική βιογραφία). Αλλά τόσο η «λογική» όσο και η δίκη (όχι η απόφαση) για τη δολοφονία οδηγούν κατευθείαν στις πολιτικές ευθύνες…

Το κλασικό ερώτημα
Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

Τα γεγονότα της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη είναι λίγο-πολύ γνωστά. Ο βουλευτής της ΕΔΑ είχε μπει στο στόχαστρο των κρατικών αρχών και των παρακρατικών οργανώσεων για τη φιλειρηνική και δημοκρατική δράση του. Ιδιαίτερα μετά την πραγματοποίηση της Πρώτης Μαραθώνιας Πορείας Ειρήνης (21 Απριλίου 1963), που είχε απαγορεύσει η κυβέρνηση Καραμανλή. Αλλά και τις διαμαρτυρίες στο Λονδίνο μία εβδομάδα αργότερα με στόχο τη βασίλισσα Φρειδερίκη. Σε λιγότερο από έναν μήνα έπεφτε θανάσιμα χτυπημένος με λοστό στο κεφάλι από δυο ακροδεξιούς παρακρατικούς στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από ομιλία του σε φιλειρηνιστές της πόλης.

Με την καθοδήγηση ή ανοχή των ανώτατων και ανώτερων διοικητών των σωμάτων ασφαλείας στην πόλη. Αυτό σε συνδυασμό με όσα ακολούθησαν (απόπειρες να παρουσιαστεί ως «τροχαίο» η δολοφονία, αλλά και να συγκαλυφθεί η υπόθεση) αναδεικνύει τις αδιαμφισβήτητες πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης της ΕΡΕ και των δυνάμεων που ασκούσαν την εξουσία σε μια ημι-δημοκρατική Ελλάδα. Οι δύο φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας (Εμμανουηλίδης και Γκοτζαμάνης) συνελήφθησαν τυχαία, ενώ η υπόθεση φωτίστηκε, αρχικώς, χάρη στη δημοσιογραφική και τη δικαστική έρευνα. Οχι την αστυνομική, που αποσκοπούσε στη συσκότιση.

Η παραίτηση Καραμανλή, μερικές εβδομάδες αργότερα, αν και επιχειρήθηκε (και επιχειρείται ακόμη) να αποδοθεί σε λόγους που δεν σχετίζονται με τη δολοφονία (διαφωνίες με τα Ανάκτορα κι άλλα παρόμοια), την εποχή εκείνη ελάχιστοι δεν συσχέτιζαν με την υπόθεση Λαμπράκη. Οπως άλλωστε και λίγοι ήταν αυτοί που δεν απέδιδαν πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση για τη δολοφονία. Ακόμη κι εκείνο το παροιμιώδης «επιτέλους, ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;», που φαίνεται να εκστόμισε οργισμένος ο Καραμανλής με το άγγελμα της δολοφονίας (ο ίδιος ουδέποτε το παραδέχτηκε) κάθε άλλο παρά τον απαλλάσσει από πολιτικές ευθύνες. Παρακράτος και πολιτικός υπόκοσμος δεν υπάρχουν αυτοτελώς…

Περισσότερα εδώ: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63829911

Άρης Βελουχιώτης. «Προδότης»… Λάθος, ήρωας… λάθος, προδότης… λάθος. ήρωας…. λάθος…. τραγικό

Standard

neurospastis_190613_small«Ούτε ψωμί, ούτε νερό  στον μιζέρια Άρη» είναι η φράση που έχει μείνει για τις  εντολές του ΚΚΕ απέναντι  στον πρωτοκαπετάνιο, ο   οποίος, παρά τις κομματικές αποφάσεις, εξακολουθούσε να είναι αντάρτης και να μάχεται για τη λευτεριά της πατρίδας, ενώ εκείνοι είχαν παραδώσει τα όπλα κυριολεκτικά.

Η εντολή ήταν προφορική, κι επειδή ως γνωστόν verbaVolant και μόνο  scriptamanentαμφισβητείται σήμερα, ως εικός από το ΚΚΕ. Θα μείνουμε, λοιπόν, μόνο στα γραπτά κείμενα.

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στη στήλη του στον σημερινό «Ριζοσπάστη» έχει ένα κείμενο για την επέτειο θανάτου του Άρη Βελουχιώτη, παρόμοιο με όσα  γράφει τα τελευταία  χρόνια. Εκεί, αναπαράγει μι επιστολή του καπετάνιου στον «Ρ»:

«…Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες. Εκτοτε, δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα; ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ότι γλίτωσα απ’ τη διαφθορά της συνείδησης, στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με ΑΓΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ στοιχεία και μόνο με τέτοια. Το Κομμουνιστικό Κόμμα εξαγνίζει και δημιουργεί αγωνιστές αφοσιωμένους στη μεγάλη υπόθεση του προλεταριάτου. Είναι το μόνο κόμμα που οδηγεί τους εκμεταλλευόμενους στον ιστορικό δρόμο: Στην οριστική απελευθέρωση του προλεταριάτου. Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση».

(Θανάσης Κλάρας, επιστολή στον «Ριζοσπάστη», 9/9/1931)

Ας παρατηρήσουμε πως  η επιστολή δημοσιεύεται λίγους μήνες ΠΡΙΝ αναλάβει την καθοδήγηση του κόμματος ο Νίκος Ζαχαριάδης. Ο ίδιος που θα πει μερικά χρόνια  αργότερα:

«Ο Βελουχιώτης (Κλάρας), εκτός από τα άλλα ήταν και δηλωσίας.

Ο Κλάρας που’ χε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού, ίσως και κάτι παραπάνω, ως κομματική φυσιογνωμία ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώσει το κόμμα μπορούσε.

Καθόταν κι έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κίνημα και τον ΕΛΑΣ.

Ήταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης.

Όταν σφίχτηκε λιγάκι στην Κέρκυρα, ούτε ένα σκαμπίλι δεν έφαγε, λύγισε.

Κι έπειτα είχε αξιώσεις ηγέτη και καθοδηγητή.

Ο Τίτο τον έβαλε κι έφαγε το κεφάλι του» (“Νέος Κόσμος” -Οκτώβρης  ’50).

Ο Άρης  αγαπούσε το κόμμα του. Είναι όμως φανερό πως το κόμμα δεν αγαπούσε τον Άρη. (Και τραγικό). Τα ντοκουμέντα,  το δείχνουν με εξαιρετική σαφήνεια:

Στις 14 Ιουνίου 1945 ο «Ριζοσπάστης»  γράφει: «…Η Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε., αφού συζήτησε (11.6.1945) πάνω σε εκθέσεις που ήρθαν από διάφορες κομματικές οργανώσεις, αποφάσισε να καταγγείλει ανοικτά την ύποπτη και τυχοδιωκτική δράση του Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια)». Και την 16ην Ιουνίου 1945 ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει την απόφαση του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. της 15ης Ιουνίου 1945, με τίτλο: «Προδοσία του Άρη Βελουχιώτη», η οποία αναφέρει:

 «Το Π.Γ. ενέκρινε τη δημοσίευση στο «Ριζοσπάστη» της απόφασης της, η οποία έχει ως εξής: Ο Άρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας ή Μιζέριας) αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το Κ.Κ.Ε., γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το Κ.Κ.Ε. τούδωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα, όμως, σε μια δύσκολη και κρίσιμη αυτή στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία, που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίνει το Κ.Κ.Ε. με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του, που μονάχα τον εχθρό ωφελεί. Στο Κ.Κ.Ε. δεν έχει θέση κανένας, οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει και οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβιβάζονται με το κοινό συμφέρον και όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία.»

Ο αρθρογράφος δεν αναφέρει, βέβαια, τίποτα από όλα αυτά. Δεν είναι κομματικές αποφάσεις; Ω, ναι, άλλαξαν. Παρόλα  αυτά, αποτελούν μέρος της ιστορίας του ΚΚΕ και είναι απαράδεκτο  να αποσιωπώνται, κάτι που γίνεται για να μην  αποτελέσουν βάση για αυτοκριτική.

Εν πάση περιπτώσει,  ο τόσο μαχητικός δημοσιογράφος, γιατί δεν αναφέρει την τελευταία απόφαση, που ισχύει, στην οποία το  ΚΚΕ αποκαθιστά πολιτικά τον  Άρη, όχι όμως και κομματικά; Δεν είναι αλήθεια αυτό; Είναι κάτι για το οποίο το ΚΚΕ –δυστυχώς- δεν ντρέπεται. Επομένως, γιατί ο ίδιος «ντρέπεται» να πει την αλήθεια;

Κατά το ΚΚΕ ο νεκρός δεν έχει προσωπικότητα, δεν έχει δικαιώματα, δεν είχε σκέψη- εκτός κι αν το υμνούσε. Του ανήκει. Αυτό (το κόμμα) αποφασίζει τι έκανε, πού έκανε λάθος, πώς πρέπει να χρησιμοποιηθεί η φήμη του ανάλογα με την εκάστοτε κομματική γραμμή. Το τραγικό με τον Άρη είναι πως το ΚΚΕ δεν του συγχώρεσε ποτέ ότι ήταν ανυπότακτο πνεύμα. Κι ότι προέβη σε μια- δήθεν- αποκατάσταση της μνήμης του, προκειμένου στην πραγματικότητα να αποκαταστήσει τον μεγάλο διώκτη του: τον Νίκο Ζαχαριάδη. Πλήρως. Όπως δεν έχει αποκατασταθεί ούτε ο Νίκος Πλουμπίδης….

Το σκίτσο ανήκει στον Κώστα Κουφογιώργο