Η σύγκρουση Χαρίλαου- Αλέκας

Standard

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 ώς το θάνατο του ηγέτη του ΚΚΕ

Ο Χαρίλαος Φλωράκης γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1914, πριν από 99 χρόνια. Οπως και ο Γιώργης Σιάντος, που ήταν γραμματέας του ΚΚΕ την περίοδο της Κατοχής, καταγόταν από το Νομό Καρδίτσας. Αντίθετα από άλλα ανήσυχα πνεύματα της Θεσσαλίας, όπως ο στρατιωτικός αρχηγός του ΕΛΑΣ Στέφανος Σαράφης ή ο Βασίλης Τσιτσάνης, που κατάγονταν από τα Τρίκαλα.

Σχετικά πρόσφατα, στις 22 Μαΐου, ήταν και η επέτειος του θανάτου του, το 2005, σε ηλικία 91 ετών.

Η ανάμνηση του Χαρίλαου Φλωράκη αποκτάει σήμερα μια ιδιαίτερη σημασία καθώς πρέπει να επισημάνουμε ότι ο ίδιος όσο ήταν εν ζωή και οι σημερινοί του φίλοι στο ΚΚΕ αποτέλεσαν και αποτελούν την εσωκομματική αντιπολίτευση στη νέα γραμμή που επιβλήθηκε στο κόμμα από την Αλέκα Παπαρήγα και συνεχίζεται σήμερα από τον Δημήτρη Κουτσούμπα.

Ο Κουτσούμπας υπήρξε στενός συνεργάτης του Δημήτρη Γόντικα, μέλους του Πολιτικού Γραφείου, με τον οποίο ο Φλωράκης είχε έλθει σε ανοιχτή σύγκρουση στα γραφεία του Περισσού.

Ο Γόντικας είχε μιλήσει στον Φλωράκη για «οπορτουνισμό» και ο Καρδιτσιώτης βετεράνος τον είχε διώξει από το γραφείο του. Δεν μιλιόντουσαν για αρκετά χρόνια μέχρι το θανάτο του Φλωράκη.

Η ομιλία Φλωράκη στο 16ο Συνέδριο του ΚΚΕ το 2003 λογοκρίθηκε και δημοσιοποιήθηκαν μόνο τα σημεία που έδειχναν να συμφωνούν με τις θέσεις της Αλέκας Παπαρήγα και της ομάδας της.

Από μια στιγμή και μετά η διαμάχη μεταξύ της γραμμής Φλωράκη και της γραμμής Παπαρήγα είχε προσλάβει έντονο χαρακτήρα.

Ο Φλωράκης ήταν υπέρ της συνεργασίας του ΚΚΕ με τις άλλες «αριστερές και δημοκρατικές δυνάμεις», για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων που θα καλυτέρευαν τη θέση των εργαζομένων, έστω και αν ο τελικός σκοπός δεν θα ήταν «ο σοσιαλισμός», που άλλωστε αμφισβητείτο μετά τις εκρηκτικές εξελίξεις της Ανατολικής Ευρώπης.

Η Αλέκα Παπαρήγα όπως και ο νέος γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, αντίθετα, τόνιζαν ότι η ηγεσία του κόμματος επιμένει στους κοινωνικούς όρους και στον προσανατολισμό της λαϊκής συμμαχίας χωρίς τα επίθετα «αριστερός» και «προοδευτικός» που μπορεί «να λειτουργήσουν κατά του λαϊκού κινήματος».

Ο Φλωράκης αντιτάχθηκε στη γραμμή Φαράκου που πλησίαζε τις θέσεις του Γκορμπατσόφ και συνέβαλε στην ανάδειξη της Αλέκας Παπαρήγα στη θέση του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ στις 27 Φεβρουαρίου του 1991, με ψήφους 57 έναντι 53.

Τότε είχε προτιμηθεί η λύση της Παπαρήγα, παρ’ ότι είχε προταθεί και η λύση της τριμελούς γραμματείας στην ηγεσία του κόμματος. Ο Φλωράκης προτίμησε τη λύση του ενός που ήταν δοκιμασμένη από το παρελθόν, γιατί πίστευε ότι μια τριμελής γραμματεία θα μπορούσε να προκαλέσει εσωτερικές τριβές και διαμάχες μεταξύ των μελών της. Αν και για την Παπαρήγα υπήρχαν σοβαρές ενστάσεις για την παθητική στάση της στη διάρκεια της δικτατορίας. Από την άλλη πλευρά κρινόταν πολύ θετικό το αγωνιστικό παρελθόν του πατέρα της, αλλά και του συζύγου της. Αλλωστε η Αλέκα Δρόσου είχε τιμητικά αντικαταστήσει το πατρικό της επίθετο με εκείνο του συζύγου της, Θανάση, γιου του Μήτσου Παπαρήγα, γεν. γραμματέα της ΓΣΕΕ, που δολοφονήθηκε στην Ασφάλεια στις αρχές του 1949.

Αλλά αρκετά σύντομα ο Φλωράκης αντιλήφτηκε ότι η Παπαρήγα είχε μια δική της νέα γραμμή που επέβαλλε σιγά σιγά στο ΚΚΕ με τη βοήθεια των στενών συνεργατών της. Οπως φαίνεται, η ομάδα της Παπαρήγα αντάλλαζε γνώμες και απόψεις πριν από την άνοδό της στην εξουσία.

Ο Φλωράκης φάνηκε να αιφνιδιάζεται. Αρχισε ένα διμέτωπο αγώνα κατά της «δεξιάς γραμμής» εκείνων που ακολουθούσαν τη γραμμή Γκορμπατσόφ και από μια στιγμή και μετά και κατά «της αριστερίστικης γραμμής» της ηγεσίας Παπαρήγα.

Σε μια συνάντηση του γράφοντα με τον Χαρίλαο Φλωράκη, στην οποία παραβρέθηκε και ο δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» Γιώργος Πετρόπουλος, στο σπίτι του στο Χαλάνδρι, ο παλαίμαχος ηγέτης του ΚΚΕ είχε διατυπώσει την άποψη ότι ο Γκορμπατσόφ «δεν ήταν προδότης» αλλά οι κακοί χειρισμοί του έμοιαζαν τελικά με προδοσία.

Αλλά και τον «αριστερό οπορτουνισμό» δεν τον θεωρούσε μικρότερης σημασίας.

Ο Φλωράκης επικρίθηκε εσωκομματικά για την ανάδειξη στελεχών που θεωρήθηκαν στη συνέχεια ως «οπορτουνιστικά», όπως η Μαρία Δαμανάκη στην ηγεσία του ΣΥΝ, ο Μίμης Ανδρουλάκης, που υπήρξε στενός του συνεργάτης, και στην πρόσπαθειά του να πετύχει την ανανέωση του κόμματος με τη συμμετοχή νέων στην ηλικία στελεχών. Είχε ανεχθεί, κατά τους επικριτές του, την άνοδο του Γρηγόρη Φαράκου στην ηγεσία του κόμματος, που στη συνέχεια συνταυτίστηκε με την ανανεωτική γραμμή Γκορμπατσόφ.

Για τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο Φλωράκης, σε συνομιλία με τον γράφοντα, είχε εκφράσει την άποψη ότι «δεν τον θεωρούσε προδότη» αλλά οι πράξεις και οι παραλείψεις του ισοδυναμούσαν με προδοσία.

Από μια στιγμή και μετά ο Φλωράκης σκεφτόταν την αντικατάσταση της ηγεσίας Παπαρήγα. Ολα στην επιφάνεια έδειχναν σχετικά ήρεμα, αλλά η υπόγεια διαμάχη είχε ήδη ξεσπάσει. Ο Φλωράκης σκεφτόταν δύο πρόσωπα: τον Ορέστη Κολοζώφ και τον Σπύρο Χαλβατζή, που θα μπορούσαν ν’ αντικαταστήσουν την Παπαρήγα.

Ο Κολοζώφ εθεωρείτο άνθρωπος μειλίχιου χαρακτήρα και οι προτιμήσεις απέκλιναν μάλλον προς τον Χαλβατζή.

Η ηγετική ομάδα δεν έμεινε αδρανής. Η υπόγεια διαμάχη είχε αρχίσει. Οι αντίπαλοι της ηγεσίας άρχισαν ν’ απομακρύνονται με διάφορους τρόπους.

Για την Παπαρήγα ο Φλωράκης έλεγε σε στενούς συνεργάτες του: «Αμφιβάλλω αν αυτή η γυναίκα έχει πει ποτέ την αλήθεια. Συναντιόμαστε, συζητάμε. Είμαστε σύμφωνοι σε όλα. Και όταν φεύγει, κάνει ακριβώς τα αντίθετα».

Η εσωτερική διαμάχη κρατάει εδώ και αρκετά χρόνια. Η γραμμή Φλωράκη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εξακολουθεί να αντιπαρατίθεται στην επίσημη γραμμή και δεν παύει να έχει φίλους και συμπαθούντες στις κομματικές συγκεντρώσεις, είτε μιλούν είτε σιωπούν.

ΠΗΓΗ: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=368340

Advertisements

10 responses

  1. Εκείνος που το 89 είχε καταλάβει πού πήγαινε η ΕΣΣΔ έπρεπε να κάνει διαξοδική και ακατάσχετη κριτική στην ηγεσία της και τους γραφειοκρατικούς ακολούθους της. Όποιος βλέπει τι γίνεται σήμερα στο ΚΚΕ πρέπει να κάνει το ίδιο, αν και φαίνεται ότι το Κόμμα χάνεται. Η κυρίαρχη ομάδα που νέμεται το μηχανισμό και τις απολαύσεις του εκτός από τη διάλυση, ακολουθεί και μία πορεία απαξίωσής του. Το έχει μετατρέψει σε μία γελοιογραφία του εαυτού του. Το ίδιο επιδίωξαν να κάνουν και με το Χαρίλαο…

  2. το ΚΚΕ του Φλωράκη έπασχε από τρεις ανίατες ασθένειες:

    1) Καταθλιπτική εξάρτηση από την τότε ΕΣΣΔ που υπαγόρευε την πολιτική που θα έχει (βλέπε συνεργασία με ΠΑΣΟΚ ως το ’85, συμμαχία με ΕΑΡ κτλ)

    2) Ήταν διαρκώς «ευγνωμονών» προς το κράτος για τη νομιμοποίηση του πράγμα που εκφράστηκε με κατασταλτικές πρακτικές (Χημείο κτλ)

    3)¨Οπως σωστά λέει ο Τζαμοσπάστης από το 1977 που ιδρύεται η Τυποεκδοτική και στην συνέχεια και άλλες κομματικές επιχειρήσεις, το ΚΚ μετατρεπεται σε εργοδότη.

    Μην ξεχνάμε πως ο Φλωράκης ήταν εκλεκτός των Σοβιετικών που τον ανέδειξαν στην ηγεσία του ΚΚΕ το 1972 και μόνο τύποις εκλέχτηκε από το ΚΚΕ.

    Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κρίνουμε τον Φλωράκη. Φυσικά ο Χαρίλαος όπως και όλοι οι πολιτικοί ηγέτες της εποχής του δεν είχαν καταλάβει τί σημαίνει ελευθερία και δημοκρατία. Και ειδικά ο Χαρίλαος που να το καταλάβει, στην ΕΣΣΔ; Εφήρμοζε ό,τι είχε διδαχτεί, έφτιαχνε τον μηχανισμό του και θεωρούσε πως αυτός ήταν το Κόμμα.

    Βέβαια τα «παιδιά» του δεν είχαν καμία από τις αρετές του, από τη Δαμανάκη ως την Παπαρήγα. Ειδικά η διπροσωπία στην περίπτωση της Αλέκας εξαπάτησε ως και αυτόν τον έμπειρο αγωνιστή και πολιτικό Χαρίλαο Φλωράκη.

    Φαίδων

  3. To κείμενο δεν είναι ανώνυμο, φέρει την υπογραφή του συντακτη του Φοίβου Οικονομίδη και την πηγή (κυριακατικη ελευθεροτυπία)

  4. Ο καπετανιος ηταν Κομμουνιστης. Ηταν και Ανθρωπος. Και σαν Κομμουνιστης αγωνιζοταν για ενα καλυτερο κοσμο για τον Ανθρωπο. Φυσικά σαν ανθρωπος εκανε λαθη. Οι σημερινοι ειναι ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ. Ειναι ΥΠΟΠΤΟΙ. Και δεν κανουν λαθος οταν διαλυουν το ΚΚΕ. ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ το κανουν. Εκτοε κι αν ειναι ηλιθιοι και δεν βλεπουν τα αποτελεσματα της πολιτκης του;. Αλλα ηλιθιου ΔΕΝ ειναι

  5. Στην σημερινή κατάντια που έχει περιπέσει το κόμμα του Περισσού,ο Χαρίλαος φαντάζει άρχοντας.
    Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι οι σημερινοί σφετεριστές του ΚΚΕ,αλλά και άλλοι που την έκαναν για άλλες πολιτείες,ήταν όλοι τους παιδιά του Φλωράκη.
    Από Παπαρήγες και Γόντικες μέχρι Δαμανάκηδες και Ανδρουλάκηδες.Τους ανέδειξε,τους τοποθέτησε στα ύψιστα κομματικά πόστα,ενώ τους πραγματικούς αγωνιστές τους έτρωγε το μαύρο σκοτάδι.
    Ολα αυτά έχουν βέβαια την εξηγησή τους.Απο την στιγμή που το κόμμα του Περισσού μεταλλάχτηκε σε ένα στυγνό επιχειρηματικό καπιταλιστή,ήταν ζήτημα χρόνου να συμβούν αυτά.
    Όταν η έννοια δημοκρατία σε εσωκομματικό επίπεδο,είναι κάτι άγνωστο και απαγορευμένο στο ΚΚΕ και τα πάντα εκπορεύονται απο μιά πάνσοφη ελίτ,είναι φυσικό να παρουσιάζονται φαινόμενα Παπαρήγα και Ανδρουλάκη.
    Και φυσικά και η πορεία αυτών των κομμάτων είναι προδιαγραμμένη.
    Η καταλήξή τους σε θλιβερά γκρουπούσκουλα είναι μοιραία.

  6. Πόλλοί έχουν νοσταλγήσει τον Χαρίλαο όχι γιατί δεν έκανε και αυτός τα λάθη τού ούτε γιατί θέλουν να γυρίσουν το ρολόι του χρόνου προς τα πίσω αλλά από την ηθική κατρακύλα των νεο-κουκουέδων που έχουν αφανίσει αυτό που ήταν κάποτε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας.

    Ο Χαρίλαος προερχόταν από μία εποχή που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και δεν μπορεί να ξαναβιωθεί (ευτυχώς από μία άποψη), όλοι όμως συμφωνούν ότι κανείς δεν θυμάται αντίστοιχη διαλυτική κατάσταση στο ΚΚΕ, ούτε καν της περιόδου 90-91.

    Στα λόγια έχουμε το πιο επαναστατικό ΚΚΕ από την εποχή του Πουλιόπουλου. Η φανφάρα είναι το αγαπημένο σπορ στον περισσό. Αν διαβασετε όμως πιο προσεκτικά τα κομματικά ντοκουμέντα θα τρομάξετε από την ηττοπάθεια, την υποταγή, τους συμβιβασμους με τα σύμβολα και την ουσία της ΕΕ. Φυσικά όλα αυτά κρύβονται από επαναστατική λογοδιάρροια, έλα όμως που, σύμφωνα με τον Περισσό, δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για την επαναστατική ανατροπή! Άρα μηδέν εις το πηλίκον, οπότε καθόμαστε ήσυχα στα αυγά μας και δεν ενοχλούμε την κυβέρνηση.

    Ποτέ ο Χαρίλαος δεν θα ασχολούνταν με την Αντζελίνα Τζολί.
    Ποτέ ο Χαρίλαος δεν θα ήταν ιταμός με τους δημοσιογράφους και τους υπαλλήλους του κόμματος ακόμα και αν χρεωκοπούσε το ΚΚΕ. Γιατί ηξερε πως το ήθικό ανάστημα του κομμουνιστή, του κουκουέ είναι το μεγαλύτερο όπλο για να αλλάξει τον κόσμο: Πως να διαμαρτύρεσαι ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία όταν κάνεις τα ίδια και χειρότερα;

    Να γιατί πολύς κόσμος θα νοσταλγήσει ακόμα και τα λάθη του Χαρίλαου.

    Φαίδων

  7. Δεν χωρά αμφιβολία ότι ο καπετάνιος ήταν Κομμουνιστής με το «Κ» Κεφαλαιο, όπως δεν χωρά αμφιβολία ότι η φράξια της Αλέκας είναι ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ και ΥΠΟΠΤΟΙ. Αλλά δυστυχώς και ο καπετάνιος δεν κατάφερε να ξεφύφει από τις υπόγιες διεργασίες. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν έβγαινε να μιλήσει ανοιχτά στο κόμμα;;;;;

  8. Μόνο που βλέπω ότι εσείς φτιάξατε ένα ιστολόγιο για να “τοποθετηθείτε κριτικά” μόνο ως προς ένα πολιτικό φορέα και αφήνετε ασχολίαστους όλους τους άλλους (για να είμαι δίκαιος: πλην Χ.Α. που δεν τον λες και πολιτικό φορέα, άντε και ένα σχόλιο για το… Ναόμι Κάμπελ). Το ΚΚΕ (του 4,5%) είναι το θέμα σας στο 80% των αναρτήσεων. Και ρωτάω απλά: για ποιο λόγο;

  9. Η κριτική τοποθέτηση δεν προϋποθέτει «συμπαθεια», ούτε όμως και «μίσος». αν το ΚΚΕ σταματούσε, καποτε, να εφαρμόζει τη θεωρία του «περικυκλωμένου οχυρού» θα ήταν καλύτερα για το ίδιο, διότι θα μπορούσε ισως, να βρει τα λαθη του. Βέβαια, ξεχασαμε ότι διεκδικεί το αλαθητο. Οπως ο Παπας…

  10. Συμπαθάτε με ρε παλικάρια, αλλά προσπαθώ να καταλάβω που το πάτε: νοιάζεστε για το ΚΚΕ και προσπαθείτε να το βοηθήσετε να διορθώσει τα “κακώς κείμενα” ή το μισείτε και προσπαθείτε να του κάνετε ζημιά (και εσείς);
    Συμπαθάτε με για την αφέλεια αλλά είμαστε που είμαστε ανώνυμοι, ας είμαστε τουλάχιστο ειλικρινείς και ξεκάθαροι…