Για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε να μας κατεβάζουν τις «κεραίες» της αξιοπρέπειάς μας;

Standard

Ωρα δύο το μεσημέρι. Η ώρα που συνήθως η κόρη μου γυρίζει από το σχολείο και μαζί με το φαγητό βλέπει, σχεδόν ευλαβικά, την ΕΤ1. Σήμερα το μεσημέρι όμως ήταν αλλιώς. Ηρθε τρεχάτη να ανοίξει την τηλεόραση, αλλά στο κανάλι που ήταν η ΕΤ1 είχε σκοτάδι μαύρο…

«Μαμά βρες μου την ΕΤ1 να δω παιδικά…» Ηταν η απαίτησή της. Πώς να της εξηγήσω, ότι το κανάλι που μέχρι χθες ήταν το αγαπημένο χιλιάδων παιδιών σε όλη τη χώρα, το κανάλι που τους κρατούσε συντροφιά με μοναδικά παιδικά προγράμματα, σήμερα δεν υπάρχει. Πώς να το χωρέσει ο παιδικός νους ότι οι αγαπημένοι της – και δικοί μας αγαπημένοι – παιδικοί ήρωες, ο μικρός Νικόλας  του Γκοσινί, ο Μικρός Πρίγκηπας, η Μάρθα το σκυλί που μιλάει, ο Σιντ ακόμα και το Καπλάνι της βιτρίνας, που το έβλεπε σε επαναλήψεις κάθε καλοκαίρι, αλλά και το μοναδικό Ουράνιο τόξο, με τον Χρήστο Δημόπουλο,  η μοναδική παιδική εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση, βυθίστηκαν στο σκοτάδι από χθες το βράδυ;

Τα παιδιά όμως είναι ανελέητα. Και οι ερωτήσεις τους καταπέλτες. «Και τώρα που θα βλέπω παιδικά; Σε ποιο κανάλι; Ένα κανάλι είχε για μας τα παιδιά και το κλείσανε; Κάνε κάτι μαμά…»

Τι να κάνει μια μαμά, απέναντι σε τόση συκοφαντία για το επάγγελμά της; Τι να κάνει ένας άνθρωπος όταν βλέπει να χάνονται το ένα μετά το άλλο τα αγαθά που νόμιζε ότι ήταν κεκτημένα; Τι να κάνουμε όλοι εμείς που βλέπουμε όσα κέρδισαν πριν δεκαετίες, οι παππούδες και οι πατεράδες μας με αίμα και αγώνες να καταργούνται με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου;

Πόσες τέτοιες Πράξεις μπορεί να αντέξει ένας λαός με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους; Για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε να μας κατεβάζουν τις «κεραίες» της αξιοπρέπειάς μας; Μήπως έφτασε πια η ώρα να δείξουμε στα παιδιά μας ότι μπορούμε και εμείς να κάνουμε κάτι…; Να τους αφήσουμε και εμείς μια παρακαταθήκη για το μέλλον τους; Μήπως να βγούμε πάλι στους δρόμους και να τους δείξουμε ότι δεν είμαστε απλά νούμερα στα μνημόνιά τους; Μήπως ήρθε η στιγμή να θυμηθούμε τα λόγια του ποιητή και να αποδείξουμε ότι:

 «Ατ τ δέντρα δ βολεύονται μ λιγότερο ορανό,
α
τς ο πέτρες δ βολεύονται κάτου π᾿ τ ξένα βήματα,
α
τ τ πρόσωπα δ βολεύονται παρ μόνο στν λιο,
α
τς ο καρδις δ βολεύονται παρ μόνο στ δίκιο.»

 

Ελένη Γαβριήλ

 

Advertisements

About admin

neyrospastis@hotmail.gr

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.