Άρης Βελουχιώτης. «Προδότης»… Λάθος, ήρωας… λάθος, προδότης… λάθος. ήρωας…. λάθος…. τραγικό

Standard

neurospastis_190613_small«Ούτε ψωμί, ούτε νερό  στον μιζέρια Άρη» είναι η φράση που έχει μείνει για τις  εντολές του ΚΚΕ απέναντι  στον πρωτοκαπετάνιο, ο   οποίος, παρά τις κομματικές αποφάσεις, εξακολουθούσε να είναι αντάρτης και να μάχεται για τη λευτεριά της πατρίδας, ενώ εκείνοι είχαν παραδώσει τα όπλα κυριολεκτικά.

Η εντολή ήταν προφορική, κι επειδή ως γνωστόν verbaVolant και μόνο  scriptamanentαμφισβητείται σήμερα, ως εικός από το ΚΚΕ. Θα μείνουμε, λοιπόν, μόνο στα γραπτά κείμενα.

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στη στήλη του στον σημερινό «Ριζοσπάστη» έχει ένα κείμενο για την επέτειο θανάτου του Άρη Βελουχιώτη, παρόμοιο με όσα  γράφει τα τελευταία  χρόνια. Εκεί, αναπαράγει μι επιστολή του καπετάνιου στον «Ρ»:

«…Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες. Εκτοτε, δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα; ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ότι γλίτωσα απ’ τη διαφθορά της συνείδησης, στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με ΑΓΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ στοιχεία και μόνο με τέτοια. Το Κομμουνιστικό Κόμμα εξαγνίζει και δημιουργεί αγωνιστές αφοσιωμένους στη μεγάλη υπόθεση του προλεταριάτου. Είναι το μόνο κόμμα που οδηγεί τους εκμεταλλευόμενους στον ιστορικό δρόμο: Στην οριστική απελευθέρωση του προλεταριάτου. Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση».

(Θανάσης Κλάρας, επιστολή στον «Ριζοσπάστη», 9/9/1931)

Ας παρατηρήσουμε πως  η επιστολή δημοσιεύεται λίγους μήνες ΠΡΙΝ αναλάβει την καθοδήγηση του κόμματος ο Νίκος Ζαχαριάδης. Ο ίδιος που θα πει μερικά χρόνια  αργότερα:

«Ο Βελουχιώτης (Κλάρας), εκτός από τα άλλα ήταν και δηλωσίας.

Ο Κλάρας που’ χε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού, ίσως και κάτι παραπάνω, ως κομματική φυσιογνωμία ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώσει το κόμμα μπορούσε.

Καθόταν κι έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κίνημα και τον ΕΛΑΣ.

Ήταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης.

Όταν σφίχτηκε λιγάκι στην Κέρκυρα, ούτε ένα σκαμπίλι δεν έφαγε, λύγισε.

Κι έπειτα είχε αξιώσεις ηγέτη και καθοδηγητή.

Ο Τίτο τον έβαλε κι έφαγε το κεφάλι του» (“Νέος Κόσμος” -Οκτώβρης  ’50).

Ο Άρης  αγαπούσε το κόμμα του. Είναι όμως φανερό πως το κόμμα δεν αγαπούσε τον Άρη. (Και τραγικό). Τα ντοκουμέντα,  το δείχνουν με εξαιρετική σαφήνεια:

Στις 14 Ιουνίου 1945 ο «Ριζοσπάστης»  γράφει: «…Η Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε., αφού συζήτησε (11.6.1945) πάνω σε εκθέσεις που ήρθαν από διάφορες κομματικές οργανώσεις, αποφάσισε να καταγγείλει ανοικτά την ύποπτη και τυχοδιωκτική δράση του Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια)». Και την 16ην Ιουνίου 1945 ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει την απόφαση του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. της 15ης Ιουνίου 1945, με τίτλο: «Προδοσία του Άρη Βελουχιώτη», η οποία αναφέρει:

 «Το Π.Γ. ενέκρινε τη δημοσίευση στο «Ριζοσπάστη» της απόφασης της, η οποία έχει ως εξής: Ο Άρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας ή Μιζέριας) αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το Κ.Κ.Ε., γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το Κ.Κ.Ε. τούδωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα, όμως, σε μια δύσκολη και κρίσιμη αυτή στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία, που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίνει το Κ.Κ.Ε. με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του, που μονάχα τον εχθρό ωφελεί. Στο Κ.Κ.Ε. δεν έχει θέση κανένας, οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει και οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβιβάζονται με το κοινό συμφέρον και όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία.»

Ο αρθρογράφος δεν αναφέρει, βέβαια, τίποτα από όλα αυτά. Δεν είναι κομματικές αποφάσεις; Ω, ναι, άλλαξαν. Παρόλα  αυτά, αποτελούν μέρος της ιστορίας του ΚΚΕ και είναι απαράδεκτο  να αποσιωπώνται, κάτι που γίνεται για να μην  αποτελέσουν βάση για αυτοκριτική.

Εν πάση περιπτώσει,  ο τόσο μαχητικός δημοσιογράφος, γιατί δεν αναφέρει την τελευταία απόφαση, που ισχύει, στην οποία το  ΚΚΕ αποκαθιστά πολιτικά τον  Άρη, όχι όμως και κομματικά; Δεν είναι αλήθεια αυτό; Είναι κάτι για το οποίο το ΚΚΕ –δυστυχώς- δεν ντρέπεται. Επομένως, γιατί ο ίδιος «ντρέπεται» να πει την αλήθεια;

Κατά το ΚΚΕ ο νεκρός δεν έχει προσωπικότητα, δεν έχει δικαιώματα, δεν είχε σκέψη- εκτός κι αν το υμνούσε. Του ανήκει. Αυτό (το κόμμα) αποφασίζει τι έκανε, πού έκανε λάθος, πώς πρέπει να χρησιμοποιηθεί η φήμη του ανάλογα με την εκάστοτε κομματική γραμμή. Το τραγικό με τον Άρη είναι πως το ΚΚΕ δεν του συγχώρεσε ποτέ ότι ήταν ανυπότακτο πνεύμα. Κι ότι προέβη σε μια- δήθεν- αποκατάσταση της μνήμης του, προκειμένου στην πραγματικότητα να αποκαταστήσει τον μεγάλο διώκτη του: τον Νίκο Ζαχαριάδη. Πλήρως. Όπως δεν έχει αποκατασταθεί ούτε ο Νίκος Πλουμπίδης….

Το σκίτσο ανήκει στον Κώστα Κουφογιώργο

Advertisements

4 responses

  1. Μετά ακολούθησε η πολιτική και ΟΧΙ κομματική αναγνωριση από την Παπαρηγα.Λες κι εχει ανάγκη τη κομματική και πολιτική αναγνώριση ο Αρης.

  2. O Νικολάκης μετά το στραπατσάρισμα απο την φράξια του Περισσού με αφορμή το άρθρο στον προσυνεδριακό,είναι καταδικασμένος να δίνει καθημερινά εξετάσεις καλής συμπεριφοράς και πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων.
    Τι και αν στην εφημερίδα που εργάζεται οι απολύσεις συναδέλφων του έχουν πάρει χαρακτήρα πογκρόμ.Λέξη δεν βρίσκει ο Νικολάκης.
    Σέρνεται και άγρια ανεργία στην αγορά,και δεν μας παίρνει τώρα για ηρωισμούς.
    Έτσι λοιπόν είναι λογικό το κκε και ο Νικολάκης να βρομίζουν για μια φορά ακόμα την μνήμη του Αρη.Επόμενο είναι ο Νικολάκης να γράφει ή να αποσιωπά ότι του υπαγορεύει η φράξια του Περισσού.
    Όταν κάποτε είχε ρωτηθεί η αείμνηστη Ελλη Παππά για το σύγχρονο κκε,είχε απαντήσει:
    Τέτοιο κόμμα,τέτοιους ηγέτες βγάζει,τέτοιους οπαδούς διαμορφώνει.
    Σκεφτείτε να ζούσε την σημερινή κατάντια του κκε,τι θα απαντούσε!!

  3. Το προηγουμενο σχολιο με βρισκει συμφωνο…..Φωναζει ,φωναζει ο Νικος ..και υστερα παλι ξεσπαθωνει υπερ των κομματικων εστιων …εν πασει περιπτωσει ,ακομα και ετσι ,το σημερινο ΚΚΕ δεν νομιζω οτι θα τον ανεχθει για πολυ….

  4. Μα ειναι ερώτηση αυτή; Γιάτι δεν γράφει τοένα ο Μπογιόπουλος, γιατί αποσιωπά το άλλο. Μα γιατί ο Νικολάκης ΠΑΝΤΑ γλείφει το χέρι που τον ταϊζει. Κι αν καμιά φορά κάνει λάθος εκτίμηση, σαν καλό σκυλάκι σπεύδει μετά να τριφτεί στα πόδια του αφεντικού του εκλιπαρόντας την αγάπη και την συγγνώμη του