Monthly Archives: Οκτώβριος 2013

«Το ημερολόγιο θα δείχνει Οκτώβριο – με τα μαραμένα φύλλα και τις εξεγέρσεις»

Standard

 

«Κι όταν πεθάνουμε να μας θάψετε κοντά-κοντά

για να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε»

  Image

Στίχοι «σα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο» που κυκλοφορούν περίπου όπως τα αποφθέγματα στα social media. Αν και ο Τάσος Λειβαδίτης έχει «αναχωρήσει» εδώ και 25 χρόνια (ακριβώς σαν σήμερα) η ποίησή του εξακολουθεί να είναι αγαπημένη, να διαδίδεται, να πετά από καρδιά σε καρδιά. Δεν οφείλεται παρά στην αξία της. Μια δημιουργία τόσο συγκλονιστική, τόσο εξαίσια, τη δικαιώνει αυτούσια αυτός που «ωριμάζει το στάχυ και μαραίνει τον έρωτα και στεφανώνει την υπομονή/ και ταξιθέτης του σύμπαντος οδηγεί τον καθένα μας στη θέση που του ανήκει,/ ο δίκαιος χρόνος (…)». Αυτός που αφαιρεί κάθε προσποίηση, ματαιότητα, ηρωισμό, και παρουσιάζει το έργο γυμνό -οπότε και διαπιστώνουμε αν η νεότητα, η ρώμη και το σφρίγος του διατηρούνται.

 

Ο Τάσος Λειβαδίτης υπήρξε και παραμένει σπουδαίος ποιητής. Στη δεκαετία του ’50, το όραμα ήταν ακόμη αστραφτερό και καυτό. Το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κατασχέθηκε. Μετά την εξορία, κι ενώ αναζητά το δικό του αστέρι σε μια Αθήνα που αν και ήταν η γενέτειρά του, δεν αναγνωρίζει πια, οι τόνοι χαμηλώνουν κι εκείνος επιδίδεται στο κυνήγι της ευτυχίας. Όχι της δικής του, που, το ξέρει, δεν θα τη συναντήσει ποτέ, αλλά των άλλων. Των συντρόφων:

 

«καὶ σμίγουν καὶ χωρίζουν οἱ ἄνθρωποι

 

καὶ δὲν παίρνει τίποτα ὁ ἕνας ἀπ᾿ τὸν ἄλλον.

 

Γιατί ὁ ἔρωτας εἶναι ὁ πιὸ δύσκολος δρόμος νὰ γνωριστοῦν.

 

Γιατί οἱ ἄνθρωποι, σύντροφε, ζοῦν ἀπὸ τὴ στιγμὴ

 

ποῦ βρίσκουν μιὰ θέση

 

στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.

 

Καὶ τότε κατάλαβες γιατί οἱ ἀπελπισμένοι

 

γίνονται οἱ πιὸ καλοὶ ἐπαναστάτες».

 

(Συμφωνία ἄρ. 1)

 

Κι ύστερα, με την περιπέτεια του οράματος, ο Τάσος Λειβαδίτης, σαν γνήσιος αριστερός, θα συνεχίσει τη μάχη για τον Κόσμο που όλοι μαζί ονειρεύτηκαν κι ας νικήθηκαν. Θα τη συνεχίσει με σθένος και με πείσμα, έστω και χωρίς αυταπάτες. Διεκδικεί αλήθεια και ελευθερία και μέσα στον ιδεολογικό του χώρο, με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει: την ποίηση. Στους απόηχους του υπαρξιστικού κινήματος, που έχει εξαπλωθεί στην Ευρώπη, και του 20ούσυνεδρίου του ΚΚΣΕ που έγινε στα 1956, μετά τον θάνατο του Στάλιν, ένα τμήμα των διανοουμένων της Αριστεράς αφενός θα πλησιάσει ακόμα περισσότερο τον Άνθρωπο (παρακινημένο βεβαίως και από την ίδια την κοσμοθεωρία του μαρξισμού) και αφετέρου θα τολμήσει όχι απλώς να αμφισβητήσει, αλλά να τα βάλει εμπράκτως με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, ένα αισθητικό ρεύμα κατασκευασμένο, το οποίο επιβλήθηκε.

 

Ο θετικός ήρωας, ο γεμάτος βεβαιότητες πρωταγωνιστής, αυτός που, υποτίθεται, έβγαινε από τη Μακρόνησο όλος ελπίδες για το αύριο, αφού είχε πανηγυρικά καταβάλει τον πόνο, τον φόβο, τον βασανιστή (όλα αυτά που το κόμμα δέχεται και παρουσιάζει ακόμα και σήμερα), έδινε σιγά- σιγά τη θέση του στον αληθινό νικητή: στον καθημαγμένο, θλιμμένο αγωνιστή που κρατούσε την αξιοπρέπεια και την αγάπη του για το κίνημα, και μάθαινε να συζητά τις αμφιβολίες του – αυτές που, ακριβώς, τον βοηθούσαν να προχωρήσει. Ο Τάσος Λειβαδίτης ήταν από τους κορυφαίους που διέπρεψαν στις αναζητήσεις.

 

Με όλους αυτούς τους προβληματισμούς, με το τεράστιο ταλέντο του, με την επίμονη δουλειά, ο Λειβαδίτης ωρίμασε αποφασισμένος να πετύχει, όπως ήδη είπαμε, τον διαμερισμό της ευτυχίας στους ανθρώπους. «Επάγγελμά μου: το ακατόρθωτο» λέει στο ποίημά του «Αυτοβιογραφία». Ό,τι κατορθώσει, θα το προσφέρει. Γι’ αυτό και θα έπρεπε σήμερα να τον θυμόμαστε ως τον Μεγάλο Ουμανιστή. Και να αναλογιζόμαστε πόσο σπουδαίοι ήταν κάποτε οι διανοούμενοι της χώρας, οι διανοούμενοι της Αριστεράς. Μακριά και έξω από κύκλους ατόμων χωρίς ήθος, που αλληλοκαλύπτονται, αλληλοχειροκροτούνται και δεν έχουν κανένα βάρος στη ζωή του απελπισμένου κόσμου. Εκείνοι ήταν ταγοί. Οι σημερινοί σε καμία περίπτωση (όχι όλοι, εννοείται. Οι αυτοπροβαλλόμενοι ως «κάποιοι»).

 

Ο Τάσος Λειβαδίτης δεν υπήρξε μονάχα ένας αιρετικός της Αριστεράς, ένας μονίμως παρών αγωνιστής. Υπήρξε διαφορετικός. Γνωρίζοντας πόσο εδίωξαν στον χώρο αυτόν τους αιρετικούς, μπορούμε να φανταστούμε πόσο πλήγωσαν τους διαφορετικούς. Εκείνος όμως δεν ήξερε από υποχωρήσεις. Δεν ήθελε σώνει και καλά συμφωνία. Ανεξαρτησία ήθελε. Και την κέρδισε. Όσο για την κομματική του ένταξη; Συνέχισε την προσφορά μετά τη διάσπαση, μέσα στις γραμμές του ΚΚΕ εσ.

 

Όλα αυτά δέθηκαν με τη δημιουργία του. Δεν έγραφε μανιφέστα, έγραφε ποιήματα. Μέσα από τους στίχους του όρισε τον Κόσμο όπως τον προσελάμβανε, περιέγραψε τον Άνθρωπο και τις περιπέτειές του. Η μάχη της καθημερινότητας ήταν εξίσου σπουδαία με τις μάχες του κινήματος και τα παιδικά χρόνια το ίδιο εκστατικά με τις στιγμές που αξίζει να λέγεσαι Άνθρωπος. Έστω και αν η μοναξιά καραδοκεί.

 

Γιατί ο κόσμος του ποιητή, όπως είχε σημειώσει και ο αξέχαστος Χρίστος Χειμάρας, «είναι ο κόσμος της ταπείνωσης και της εξουθένωσης. Είναι ένας κόσμος πίκρας και ματαιότητας». Και ο Τάσος Λειβαδίτης πολύ πόνεσε, πολύ βασανίστηκε, πολύ ταλαντεύτηκε και πολύ πόνεσε στη ζωή του. Αλλιώς πώς θα μας είχε δώσει τόσο ωραία ποιήματα;

 

Δάφνη Πασχάλη

ΠΗΓΗ: Αυγή http://www.avgi.gr/article/1216346/-to-imerologio-tha-deixnei-oktobrio-me-ta-maramena-fulla-kai-tis-exegerseis-

Advertisements

Διαδήλωση του ΠΑΜΕ για τις απολύσεις στον «Ριζοσπάστη»…

Εικόνα

….δεν θα γίνει. Οι απολυμένοι κοντεύουν τους 30 και ουδείς εξαιρείται. Απολύεσαι αν διαφωνούσες, αλλά κι αν δεν διαφωνούσες. Αν υπερασπιζόσουν τους συναδέλφους σου κι αν δεν τους υπερασπιζόσουν. Αν σε παίνευαν κι αν δεν σε παίνευαν. Sic transit gloria mundi -και του κόμματος φυσικά.
Το σκίτσο είναι του Κώστα Κουφογιώργου για τον Νευροσπάστη

«Μόνες περγαμηνές μας: τρεις λέξεις: Μακρόνησος, Γυάρος και Λέρος»

Standard

«Δεν ζω εν αντεπιθέσει, ζω εν θέσει»

 

Γιάννης Ρίτσος

Image

Ο ποιητής είναι πάντοτε ο δημιουργός ενός Σύμπαντος, ενός Κόσμου. Των δικών του. Η έμπνευση τον οδηγεί στα βάθη τους. «Do I dare / Disturb the universe?» αναρωτιέται και ρωτά ο Τ.Σ. Ελιοτ. Από την απάντηση εξαρτώνται πολλά. Τολμώ; Και πόσο; Οσο έχω και κατέχω, αφού ό,τι έχει ο καθείς, βγάζει στην επιφάνεια.

 

Ο Χάρης Βλαβιανός έχει ενστάσεις περί ενός τμήματος της ποίησης του Γιάννη Ρίτσου, τις οποίες περιφέρει από το 2009. Εσχάτως, τις παρουσίασε διανθισμένες με άσχετες γνώμες τρίτων στο τεύχος Σεπτεμβρίου της έκδοσης The Athens Review of books, υπό τον τίτλο «Σκέψεις σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης / Ρίτσος: ασυμβίβαστος ποιητής ή δειλός κομφορμιστής;» Οι «σκέψεις σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης», προϋποθέτουν κάτι νέο, που εσωτερκά σού ασκεί αφόρητη πίεση. Αλλά, την εξέφρασε χρησιμοποιώντας τα ίδια πάνω- κάτω επιχειρήματα, στην ουσία το εξής ένα:

 

«Παρ’ όλο που αφιέρωσε ποιήματά του στον Στάλιν και το αιμοσταγές Κόμμα του, συνεχίζει και σήμερα να διαβάζεται σαν να μη συνέβη απολύτως τίποτα.»

 

Δίνω μια ακόμη «βοήθεια». Αλλού, γράφει:

 

«Ο Πάουντ επομένως έχασε (ευτυχώς) στην πολιτική, αλλά κέρδισε στην ποίηση, κι αυτό που εκείνος ονόμασε «αποτυχία» δεν είναι παρά νίκη πάνω στις δυνάμεις εκείνες που απειλούν διαρκώς την εύθραυστη επικράτεια της ζωής. Ο Ρίτσος, από την άλλη, δεν θεώρησε αναγκαίο να προβεί σε παρόμοια ομολογία. Απολάμβανε ως το τέλος τις κομματικές δάφνες, ήσυχος ότι το (κομμουνιστικό) μέλλον θα είναι στο πλευρό του.» (προσοχή: ο Πάουντ, πολύ μεγάλος ποιητής στ’ αλήθεια, είχε συνταχθεί με τον φασισμό. Πώς εξομοιώνεται η περίπτωσή του με του κομμουνιστή Ρίτσου; Ανιστόρητο τουλάχιστον και οπωσδήποτε απαράδεκτο).

 

Επιπλέον, το αντιθετικό δίδυμο «Πάουντ»- «Ρίτσος» χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με όσα διαδραματίζονται εδώ και καιρό στην Ευρωπαϊκή Ενωση, («καταδίκη» φασισμού- κομμουνισμού). Όπως θα έκανε κάθε καλός συστημικός διανοούμενος, ο Βλαβιανός έντυσε, απλώς, με παραδείγματα το ιδεολόγημα.. Η δημοσίευση του κειμένου του –όλως τυχαίως…- συμπίπτει απολύτως με την εμφατικά επαναλαμβανόμενη, καταδικαστέα κι επικίνδυνη θεωρία των «δύο άκρων». Για όποιον είχε αμφιβολίες.

 

Η κομματική ένταξη του Ρίτσου, κάποια από τα ποιήματα που έγραψε για πρόσωπα όπως ο Στάλιν (τρομακτική προσωπικότητα κατά τη γνώμη μου) οδηγούν ώστε το «επαναστατικό» έργο του ποιητή να… τι; Να καταδικαστεί; Να κριτικαριστεί- μηδενιστεί; Να σταλεί στο πυρ το εξώτερον; Να μη διαβάζεται; ποια ποινή και για ποιο ακριβώς «αμάρτημα» θα πρέπει να «φορτωθεί» ο Ρίτσος 23 χρόνια μετά τον θάνατό του, χρόνια, κατά τα οποία ο ποιητής συνεχίζει να διαβάζεται; Ο κατά Λειβαδίτη «Δίκαιος Χρόνος» ίσως ψιθυρίζει κάτι… Στο άρθρο του Βλαβιανού παρατίθενται αποφθέγματα, γεγονότα ζωής, στίχοι, ιδίως κάποιων μεγάλων ποιητών αντίθετων με τη σοβιετική εξουσία, σαν τον Παστερνάκ και την Αχμάτοβα, που διώχθηκαν απηνώς για τα «πιστεύω» τους. Η μανιχαϊστική εξέταση δεδομένων του Ρίτσου, σε αντιπαράθεση με τα δικά τους, δίνει συμπεράσματα ανάλογα με αυτά που θα έβγαζε ο «Ριζοσπάστης» από την ανάποδη, εφόσον θα έγραφε για τα ίδια πρόσωπα. Δυσάρεστο, οπωσδήποτε…

 

Ας σοβαρευτούμε: ο Γιάννης Ρίτσος ουδέποτε επιχείρησε να κερδίσει από την ιδεολογία του. Δεν προσήλθε στην Αριστερά με νεανική ελαφράδα. Συντάχθηκε με το κομμουνιστικό κίνημα στην εξαιρετικά δύσκολη δεκαετία του ’30. Διώχθηκε για τις ιδέες του, φυλακίστηκε, εξορίστηκε στη Λήμνο, στη Μακρόνησο, στον Αη Στράτη, στη Λέρο, στη Γυάρο, έζησε σε κατ’ οίκον περιορισμό στη Σάμο, πέρασε από τμήματα μεταγωγών, πολεμήθηκε κι εκείνος και η ποίησή του. Πολλά έργα του χάθηκαν ή καταστράφηκαν από φόβο εκείνων στους οποίους τα είχε εμπιστευτεί κατά τη διάρκεια περιόδων πολιτικής ανωμαλίας. Τα βιβλία του απαγορεύθηκαν. Οι δικτάτορες έβαλαν τα τανκς τους μπροστά από τους στίχους του για να μη φύγουν στο εξωτερικό. «Πέταξαν» όμως πάνω από τις κάνες των όπλων και έδωσαν τον δικό τους τόνο στον αγώνα κατά της τυραννίας. Δεν υποχώρησε ποτέ. Κομφορμιστής; Δειλός; Ε, όχι!

 

Η δήλωση του Οδυσσέα Ελύτη για τον θάνατο του Ρίτσου ήταν χαρακτηριστική:

 

«Εκτιμούσα βαθύτατα και την ποίηση και τον άνθρωπο. Η αφοσίωσή του στην ποίηση και στα ιδανικά που πίστεψε αποτελούν ένα μοναδικό και αξιοθαύμαστο παράδειγμα.»

 

Ριζοσπάστης 13/11/1990 σελ 19

 

Όταν ένας Ελύτης λέει αυτά, οι άλλοι μπορούν να λένε ότι θέλουν.

 

ΥΓ1. Ο Χ.Β. σημειώνει: «Αν ισχύουν όσα μου έχει εκμυστηρευθεί στενή του φίλη, ο Ρίτσος συνήθιζε να παίρνει τον Ριζοσπάστη και να διαβάζει τις αποφάσεις των διαφόρων Κεντρικών Επιτροπών σαν φρέσκα, υπέροχα πορνογραφήματα, αντικαθιστώντας ονόματα, ιδιότητες κ.λπ. με διάφορα όργανα της ανθρώπινης ανατομίας! Στον δημόσιο χώρο όμως ήταν ως γνωστόν δειλός. Δεν τολμούσε ν’ αμφισβητήσει δημοσίως τις αποφάσεις του ΚΚΕ ακόμα κι όταν ιδιωτικά τις χλεύαζε. Είχε, όπως είπαμε, τους λόγους του.» Οι «προστατευόμενοι μάρτυρες» είναι εσχάτως της μόδας και δεν ξενίζουν οι ανώνυμοι φίλοι με τα σκαμπρόζικα κουτσομπολιά. Όμως, σε επόμενη παράθεση του ευφάνταστου ανεκδότου, ας ληφθούν υπόψη τα πραγματολογικά στοιχεία. Μέχρι τον θάνατο του ποιητή, και πολύ μετά, η κεντρική επιτροπή για λόγους περιφρούρησης δεν δημοσίευε ονόματα και ιδιότητες των μελών της. Γενικώς, δεν δημοσίευε ΚΑΘΟΛΟΥ ονόματα και ιδιότητες.

 

ΥΓ2. Επειδή ο Χ.Β. είναι μετρ στα παραθέματα, (“Indeed” « Hamlet», Act Ι scene 2) παρακαλώ θερμά να πει από ποιο γραπτό του Ρίτσου προέρχεται το: τα «σοβιετικά τανκς χόρευαν βαλς στην Πράγα», (εισαγωγικά δικά του) διότι όσο κι αν διορθώνω τη συκοφαντία, αυτή, δυστυχώς, επιπλέει.

 

Κείμενο από την «Αυγή της Κυριακής»

Χωρίς δορυφόρο η ΕΡΤ, χωρίς αιδώ το ΚΚΕ

Standard
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΡΤ 

Από απόψε 24 του Οκτώβρη στις 6 το απόγευμα η φωνή και η εικόνα της ΕΡΤ θα πάψει να μεταδίδεται στο μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας. 

Η κυβέρνηση του «μαύρου» σε μια νέα επιχείρηση εναντίον της Ελεύθερης ΕΡΤ «ρίχνει» και τον 2ο δορυφόρο που χρησιμοποιούσαμε για τη μετάδοση του προγράμματος. 

Ρίχνουν ξανά «μαύρο» εκεί όπου δώσαμε φως και χρώμα πάνω από 4 μήνες τώρα. Προσπαθούν και πάλι να μας φιμώσουν. Θα κάνουμε τα πάντα για να μην τα καταφέρουν. 

Κρατήστε τα ραδιόφωνα σας συντονισμένα στην συχνότητα των μεσαίων. Επικοινωνήστε με τους περιφερειακούς σταθμούς της ΕΡΑ που βρίσκονται στην περιοχή σας. 

Και το σπουδαιότερο, 

Συντονιστείτε με το ertopen.com, το thepressproject.gr αλλά και όποιο άλλο ιστότοπο προσφέρει το τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό πρόγραμμα της Ελεύθερης Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης διαδικτυακά. 

Είναι πλέον εξαιρετικά πιθανό η επιχείρηση του «μαύρου» να συνοδευτεί με μια επιχείρηση εκκένωσης του Ραδιομεγάρου της Αγίας Παρασκευής αλλά και όλων των άλλων εγκαταστάσεων της ΕΡΤ στη Θεσσαλονίκη και σε όλη την Ελλάδα. 

Σας καλούμε σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα. Επικοινωνήστε με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Συμβάλετε στην περιφρούρηση και στην πληροφόρηση, στην ενημέρωση. 

Σταθείτε στο πλευρό μας. Για να συνεχίσει να ακούγεται η αδέσμευτη φωνή του λαού από τις συχνότητες της ΕΡΤ. 
Η ΕΡΤ είμαστε όλοι εσείς. 
Αγωνιζόμενοι Εργαζόμενοι ΕΡΤ
Και ενώ αυτά τα δραματικά συμβαίνουν στην ΕΡΤ, το ΚΚΕ, που όπως όλα δείχνουν δεν ζήτησε από τους οπαδούς του να μη καταθέσουν αιτήσεις για την παράνομη ΔΤ, φιλοξενεί ένα τόσο δα μονόστηλο στον σημερινό «Ριζοσπάστη» γράφοντας:

«Από χτες στις 6 το απόγευμα η φωνή και η εικόνα της ΕΡΤ έπαψε να μεταδίδεται στο μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας, καθώς διακόπηκε η εκπομπή και από τον δεύτερο δορυφόρο που μετέδιδε το πρόγραμμά της. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, με ανακοίνωσή τους, καλούσαν τους ακροατές να κρατάνε συντονισμένα τα ραδιόφωνά τους στη συχνότητα των μεσαίων, να επικοινωνούν με τους περιφερειακούς σταθμούς της ΕΡΑ στις περιοχές τους και να μένουν συντονισμένοι στο ertopen.com.»

Τίτλος του μονόστηλου, δε, «Χωρίς δορυφόρο η ΕΡΤ». Δηλαδή, κάτι τρέχει στα γύφτικα (ουδεμία σχέση έχει η έκφραση με τα αισχρά ρατσιστικά των ημερών). Χωρίς δορυφόρο η ΕΡΤ, χωρίς αιδώ το κόμμα της εργατιάς- κατά δήλωσίν του- δεν καλεί σε αντίδραση, περιφρούρηση, διαδήλωση, δεν αναφέρει καν το ενδεχόμενο να γίνει εισβολή στα κτήρια της Αγίας Παρασκευής σύμφωνα με εκτιμήσεις των ίδιων των εργαζομένων. Γιατί άραγε; Πώς ξεκίνησε η παρέμβασή του με την παρουσία του ΠΑΜΕ να κουνά τις σημαίες της… επανάστασης και κατέληξε με ένα μονόστηλο και μάλιστα στις οικονομικές σελίδες;

   

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Τους κάνει αόρατους!

Standard

 

«Η Ανάκριση» του Πέτερ Βάις (Die Ermittlung, 1965), ορατόριο σε 11 ωδές, είναι ένα συγκλονιστικό, αποκαλυπτικό και δριμύ κατηγορητήριο κατά του ναζισμού, που βασίστηκε στα πρακτικά της δίκης βασικών στελεχών του ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης και εξόντωσης του Αουσβιτς.

Το εμβληματικό, επίκαιρο αυτό έργο επέλεξε να ανεβάσει φέτος ο Κώστας Καζάκος επικεφαλής ενός εξαιρετικού 12μελούς θιάσου, σε απόδοση – σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια Σταύρου Σ. Τσακίρη, σκηνικά – κοστούμια Θάλειας Ιστικοπούλου και φωτισμούς Θανάση Σταυρόπουλου. Δραματολόγος: Δήμητρα Πετροπούλου. Βίντεο: Νάντια Σκούρτη. Εκτός από τον Κώστα Καζάκο συμμετέχουν οι ηθοποιοί με σειρά εμφάνισης: Παύλος Ορκόπουλος, Τζένη Κόλλια, Θόδωρος Γράμψας, Γιάννης Γούνας, Μαρία Τζάνη, Εύα Κοταμανίδου, Δημήτρης Καλατζής, Σπύρος Τσεκούρας, Κωνσταντίνος Καζάκος, Κώστας Μπάρας, Ευθύμης Ξυπολυτάς. Παρεμβαίνει καταλυτικά ένας δημοσιογράφος … ως 13ος.

Ριζοσπάστης, 20.20.2013

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=20/10/2013&id=14848&pageNo=3&direction=1

Βρε ποιος να ‘ναι, βρε ποιος να ‘ναι ο 13ος της παράστασης, του οποίου το όνομα παρασιωπάται;

Μήπως είναι δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη;-

Μήπως είναι δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη του οποίου η στήλη κόπηκε πρόσφατα χωρίς εξήγηση;

Και γιατί, αφού δεν εμφανίζεται ινκόγκνιτο, παραμένει για τον Ριζοσπάστη ανώνυμος;

Ρητορικά τα ερωτήματα. Αλλωστε οι σύντροφοι σε κάτι τέτοια τηρούν σιγή ιχθύος, καθώς, ως γνωστόν, όταν δεν αναφέρεις και δεν συζητάς κάτι, είναι σαν να μην υπάρχει.

Στη φαντασία τους.