Γιώργαινα, ρίξε τ’ άρματα, δεν είναι εδώ το Σούλι

Standard

Ποιος είναι ο λόγος που οδηγεί ένα κόμα το οποίο θέλει να λέγεται επαναστατικό να χλευάζει την οιαδήποτε, έστω και ημι-ατελέσφορη προσπάθεια του κράτους να δημοσιοποιεί τις αποφάσεις φορέων και οργανισμών του Δημοσίου οι οποίες αφορούν στο πώς ξοδεύουν τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη; Οταν είναι γνωστό το φαγοπότι δεκαετιών, η εύνοια σε ημέτερους ως προς τις χρηματοδοτήσεις, οι σπατάλες των πολιτικών προϊσταμένων, ποιον βλάπτει η «Διαύγεια» την οποία μόλις προσπάθησε να καταργήσει ο κ. Μητσοτάκης; (οι διαβεβαιώσεις του περί του αντιθέτου, μονάχα συναγερμό μπορούν να σημάνουν).

Τι είναι αυτό που ενοχλεί το ΚΚΕ ως προς την ύπαρξη αυτού του θεσμού τον οποίο απαξιώνει και καταβαραθρώνει με σχόλιο στον σημερινό «Ριζοσπάστη»; Κανείς δεν έχει αυταπάτες ότι  το ζήτμα της διαφάνειας είναι δυνατόν να λυθεί στο πλαίσιο του κράτους, αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να είναι και εντελώς ανεξέλεγκτο. Μήπως για να λυθεί η απορία ως προς την ακατανόητη αντίδραση πρέπει να οδηγηθούμε σε σκέψεις για διαφάνεια και στα εσωτερικά των κομμάτων;

Το σχόλιο του «Ρ»

Διαυγής εμπαιγμός

Αχός βαρύς ακούγεται πολλά ντουφέκια πέφτουν, μήνα σε γάμο ρίχνονται μήνα σε χαροκόπι; – Μηδέ σε γάμο ρίχνονται μηδέ σε χαροκόπι: για τη «Διαύγεια» πολεμούν, με νύφες και μ’ εγγόνια.

Και τι εστί «Διαύγεια», για την οποία χτες σηκώθηκε αχός βαρύς; Ενα site της κυβέρνησης όπου υποχρεούνται οι φορείς του Δημοσίου να ανακοινώνουν τις αποφάσεις τους ώστε – υποτίθεται – ο κάθε ενδιαφερόμενος να γνωρίζει πού πάνε τα χρήματά του. Μ’ αφορμή ένα δημοσίευμα στο ηλεκτρονικό «Βήμα» ότι καταργείται η «Διαύγεια», ξεσηκώθηκαν όλοι οι οπαδοί της άποψης ότι το κράτος – το κράτος των αστών (δηλαδή των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των εργολάβων και των διαφόρων άλλων διαυγών σαν το γάργαρο νερό επιχειρηματιών που ολημερίς και ολονυχτίς καίγονται από την επιθυμία να παρέχουν δημόσια τα στοιχεία που δηλώνουν το πώς με εγγυητή το κράτος τους ξεζουμίζουν την εργατική τάξη), αυτό το κράτος μπορεί να είναι διαφανές. Μέχρι και ανακοινώσεις κομμάτων εκδόθηκαν με έκδηλη την ιερή αγανάκτηση για τη βεβήλωση του ναού της Διαύγειας. Για να βγει στο τέλος ο αρμόδιος υπουργός Δημόσιας Διοίκησης να δηλώσει ότι όχι μόνο δεν καταργείται η «Διαύγεια», αλλά και αναβαθμίζεται ώστε ο «πολίτης» – αυτό το ιερό τέρας στο όνομα του οποίου πίνει νερό η Δημοκρατία – αδελφή της Διαύγειας – να μπορεί ακόμα καλύτερα να ελέγχει την εξουσία για τις πράξεις της. Ετσι «πήγε η καρδιά στη θέση της» όλων εκείνων των διαυγών σαν το γάργαρο νερό που μπορούν πλέον να συνεχίζουν να κάνουν δουλειές με το κράτος τους, σίγουροι ότι θα έχουν συμμάχους και τους «πολίτες» που δε νοιάζονται για το ξεζούμισμα, αλλά εξεγείρονται όταν αυτό δεν γίνεται με Διαύγεια.

Α, ρε Δέσπω, που γι’ άλλα πολεμούσες…

 

Advertisements

One response