Monthly Archives: Νοέμβριος 2013

Κάνετε και καψώνια πριν από τις απολύσεις σύντροφοι;

Standard

 

Στη 1 που παρέδωσα και υπολείπονταν 4 σελίδες, καλά δεν ήταν; Αλλωστε έτσι όπως έγιναν τα πράγματα πλέον, το γοργόν και χάριν έχει… Την αγάπη μου σε όλους! Στους απολυθέντες κυρίως… Και να μη χανόμαστε!

Ο Κώστας Κρεμμύδας, που έγραψε αυτά τα λόγια στο facebook, είχε απολυθεί από τις 11. Σεβόμενος το ψωμί που έτρωγε τόσα χρόνιαστον «Ριζοσπάστη», κάθισε μέχρι τη 1, ώστε οι δικές του σελίδες, αυτές που είχε κλείσει ως συντάκτης ύλης, να κλείσουν σωστά και στο τυπογραφείο.

Η Αλεξάνδρα Φωτάκη απολύθηκε στις 11, αφού όλο το διεθνές είχε παραδώσει την ύλη του, την οποία καθυστερούσε λόγω των απολύσεων που είχαν ξεκινήσει με τον Γρηγόρη Τραγγανίδα (πολιτιστικό- μα τον Γρηγόρη βρε αθεόφοβοι;) και τον Κώστα τρακόσα (εργατικό). Τον Ηρακλή Κακαβάνη (διόρθωση) δεν ξέρω τι ώρα τον απέλυσαν. Αργά πάντως. Με τη λήξη της βάρδιας.

Αυτό λέγεται καψώνι αν δεν κάνω λάθος. Συγχωρέστε με, δεν πήγα φαντάρος. Αλλη στράτευση είχα. Σε κόμμα που υπηρετούσε- κάποτε- τον άνθρωπο και το ευτυχισμένο μέλλον του. Ή έτσι έλεγε…

Ας συγχωρεθεί η αδυναμία μου. Μερικούς από τους απολυμένους τους έχω μεγαλώσει στα γόνατά μου. Αλλοι είναι φίλοι μου χρόνια. Ο Γρηγόρης ΜΟΥ όμως, είναι μια άλλη περίπτωση. Δείτε κι εδώ, ένα κείμενο του Θωμά Σίδερη: http://trenomag.wordpress.com/2013/11/30/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B3%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B7/

Ο Κυριάκος Ζηλάκος δίνει αναλυτικά στοιχεία (στο facebook πάντα). Όπως γράφει, «μέσα σε 10 μήνες στον Ριζοσπάστη: από τους 14 δημοσιογράφους μη μέλη του ΚΚΕ που πήγαν στο σωματείο τους, την ΕΣΗΕΑ, ζητώντας στήριξη γιατί ήταν απλήρωτοι πάνω από ένα εξάμηνο, απολυθήκαμε οι 13 (η Χριστίνα προς το παρόν μένει λόγω γέννας). Από τους 8 που πήγαν στα δικαστήρια ζητώντας τα δεδουλευμένα 8-10 μηνών απολύθηκαν και οι 8 χωρίς να καταβληθούν σε όλους τα δεδουλευμένα. Από τα 8 μελή του ΚΚΕ που αρνήθηκαν πρόσφατα να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις ήδη έχουν απολυθεί οι 5. Από τα 5 μέλη του ΚΚΕ που εξέφρασαν διαφορετική από την ηγεσία-συμμορία άποψη στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου απολύθηκαν και οι 5. Συνολικά έχουν απολυθεί από τον Ριζοσπάστη μέσα σε 11 μήνες 35 εργαζόμενοι, ενώ όσοι μένουν εκβιάζονται να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις των 800 το μήνα που σε επομένη φάση θα γίνουν και λιγότερα. απολύσεις έγιναν μέσα στις γιορτές Χριστούγεννα-πρωτοχρονιά, ανήμερα της αργίας (των δημοσιογράφων) της πρωτομαγιάς, ενώ οι τελευταίες έγιναν μετά τα μεσάνυχτα.»

Τόσα όνειρα, πώς τα πετάνε στα σκουπίδια; Μόνο αυτό θα ήθελα να ξέρω.

Υ.Γ. Μη γράφετε σχόλια για το γιατί δεν δημοσιεύουμε- κι ούτε πρόκειται- το κατάπτυστο κείμενο του Εγώ-Εγώ- Εγώ-καιπάλιΕγώ- Ηλίθιοι. Αυτονόητα πράγματα. Κείμενα που δίνουν άλλοθι στις ηγεσίες, κείμενα που χρησιμοποιούνται για να καθησυχασθούν οι κομματικές οργανώσεις ψευδώς, ΔΕΝ αναπαράγονται. Το παρόν ιστολόγιο δεν έγινε για να στηρίζει καριέρες. Κανενός.

Advertisements

Σύντροφοι, θερμά συγχαρητήρια για την απόλυση του Γρηγόρη

Standard

Και με αυτήν, κοντεύετε να λύσετε το οικονομικό πρόβλημα του κόμματος, αφού οι απολύσεις στον «Ριζοσπάστη» έφτασαν τις 30.

Οι απολύσεις, όχι οι αποχωρήσεις από την εργασία όπως διαφημίζουν μερικοί οικειοθελώς.

Ο Γρηγόρης Τραγγανίδας απολύθηκε σήμερα λοιπόν. Παλιός και πολύ καλός συντάκτης του πολιτιστικού τμήματος. Ποιος νοιάζεται; προφανώς και σε αυτό το τμήμα θα γράφουν οι εθελοντές. Θα γελάσουμε πολύ δηλαδή.

Αλλά προς το παρόν, κλαίμε.

 

update: απολύθηκε κι ο Κώστας Τρακόσας από το εργατικό τμήμα. Τριάντα ένας. Σε λίγο τα αφεντικά καίγονται

Ακου βρε Μιμάκο

Εικόνα

Ακου βρε Μιμάκο

Ωραία, λοιπόν, (μαύρη ωραιότητα) υπήρχε χαφιές στο ΚΚΕ. Το έχουμε ξαναδεί αυτό. Δεν δημιουργεί κάποια έκπληξη. Μόνο θλίψη…
Αλλά Μίμη Ανδρουλάκη μου, εκεί στο σουλάτσο σου στους άλλους πολιτικούς χώρους δεν συνάντησες τίποτα αξιομνημόνευτο; Τίποτα λαμόγια, τίποτα επίορκους πολιτικούς, τίποτα υπανθρώπους οι οποίοι στηρίζουν τα μνημόνια σε βάρος της χώρας που πεθαίνει;
Γι’ αυτά, δεν θα γράψεις ποτέ; γιατί; τέτοια θέματα δεν προωθούν την αυτοδιαφήμιση; Ή κάνουν τζιζ και φοβάσαι; τς τς τςς!

Υ.γ. όσο για τον Περισσό, που ως συνήθως κάνει πως τίποτα δεν άκουσε από την ομοβροντία κυριακάτικων δημοσιευμάτων για τον χαφιέ στο ΚΚΕ το 1983, να πούμε ότι εκπλαγήκαμε; ψέματα θα πούμε…

Το σκίτσο είναι του Κώστα Κουφογιώργου

Ε ρε Στάλιν που σας χρειάζεται!

Standard

 

Η κρίση είναι αμείλικτη, αιματηρή, σκληρή, απάνθρωπη και αποκαλυπτική. Και αλήθεια ποιος θα περίμενε μέσα στον ορυμαγδό των γεγονότων που έχουν συμβεί όλο το προηγούμενο διάστημα στην ελληνική κοινωνία, στους εργαζόμενους, στους συνταξιούχους, στους νέους ότι θα βιώναμε και την απόλυτη κατρακύλα του κόμματος που η λογική λέει, ότι θα έπρεπε κανονικά αυτή τη στιγμή να βρίσκεται σε οργασμό δράσης και κινητοποίησης των μαζών.

Το κόμμα της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ, όμως για το οποίο αναφερόμαστε, όπως έχει γίνει αντιληπτό, αντί να είναι στην επικαιρότητα για τη δράση του στο λαό και στο κίνημα έχει καταντήσει να ασχολούνται όλοι μαζί του για το απόλυτο ξεχαρβάλωμα του.

Γιατί την ώρα που στον τόπο αυτό ισοπεδώνονται στην κυριολεξία τα πάντα το κόμμα του λαού τι κάνει; Σκοτώνει τα ίδια του τα παιδιά, αυτούς που επένδυσε τόσα χρόνια πάνω τους, για να είναι έτοιμοι ακριβώς για τις σημερινές καταστάσεις. Εχει ήδη στείλει πάνω από δύο ντουζίνες δημοσιογράφους του Ριζοσπάστη στην ανεργία και στα σπίτια τους αντί στα ρεπορτάζ. Ετσι είναι όταν κυριαρχούν απόψεις ότι «η εφημερίδα βγαίνει και με 30 Κνίτες…» Λες και αυτοί που απολύθηκαν ήταν από άλλο κόμμα και όχι από τα σπλάχνα του. Ετσι μετέτρεψε την ιστορική εφημερίδα του κόμματος τον «Ριζοσπάστη» σε μια φυλλάδα με μια ανανέωση που μόνο οι ίδιοι μπορούν να την δουν και έχουν την απαίτηση – θράσος οι εργάτες και οι άνεργοι να πληρώνουν 1,5 ευρώ  για να την αγοράσου και να διαβάσουν τι; Τις αντιγραμμένες ανακοινώσεις του κόμματος και των σωματείων του.

 Και σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί και η Μπογιοπουλιάδα που αποκάλυψε αυτό που από την αρχή κατήγγειλαν πολλοί δημοσιογράφοι του «Ρ» μέλη του κόμματος και μη – οι οποίοι φυσικά σήμερα είναι όλοι απολυμένοι – ότι στην εφημερίδα αυτό που γίνεται κοντά ένα χρόνο τώρα δεν είναι τίποτε άλλο από πολιτική – κομματική εκκαθάριση και απόλυτη εφαρμογή κάθε μνημονιακού νόμου.

  Μπορεί η ηγεσία να πει ό,τι θέλει, στα απλά μέλη του κόμματος δηλαδή τους αληθινούς κομμουνιστές, στους φίλους και τους οπαδούς για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Το ψάρι όμως δεν είναι κρέας και ο σημερινός Ριζοσπάστης δεν είναι ανανεωμένος, είναι καταντημένος.

Και αλήθεια προκαλεί μεγάλη περιέργεια πως τόσες χιλιάδες καλοπροαίρετος  κόσμος του κόμματος το δέχεται αυτό. Το μαρασμό δηλαδή της εφημερίδας και τις βρώμικες κατηγορίες κατά των δημοσιογράφων που τόσα χρόνια έδιναν μάχη για το κόμμα με τα γραφόμενα τους, ότι είναι  καριερίστες και ανήθικοι. Να συγχέουν τον Βιδάλη με τα μούτρα τους για να δικαιολογήσουν ότι τσακίζουν πρώτοι τις συλλογικές συμβάσεις. Και να πετάνε όποιον έχει διαφορετική άποψη από τη δική τους.

Μπορεί η αναφορά στο Ριζοσπάστη να είναι μεγάλη αλλά τουλάχιστον αυτός υπάρχει ακόμα έστω κι έτσι. Γιατί τι μπορεί να πει κανείς για τον απόλυτο εξευτελισμό της πώλησης του 902 σε άγνωστα βρώμικα χέρια επιχειρηματιών, πολιτικών και διάφορων περίεργων κέντρων και από σταθμός του ΚΚΕ και της εργατικής τάξης να έχει μετατραπεί σε σταθμό που έχουν πιάσει στασίδι όλοι οι Χρυσαυγίτες. Αποτελεί το κανάλι που έχουν βρει στέγη και συχνά πυκνά είναι μαζεμένα όλα τα στελέχη της Χρυσής Αυγής, δήθεν ως καλεσμένοι  σε εκπομπές προπαγανδίζοντας σε πανελλαδική εμβέλεια τα θρασύδειλα φασιστικά τους ιδεώδη. Αλλά τι να κάνουμε το ΚΚΕ χρειαζότανε τα 3,7 εκατομμύρια ευρώ… Τόσο κοστολόγησε και εμπορεύτηκε το σταθμό. Γιατί κοστολόγησε και ξεπούλησε τη φωνή του…

Και αλήθεια πόσο βοήθησε το κίνημα δίνοντας αυτή τη φωνή στους Χρυσαυγίτες, στον Χριστιανοδημοκράτη Νικολόπουλο, δημοσιογράφους παπαγαλάκια περίεργων κέντρων και άλλα παρόμοια μπουμπούκια.

Ακόμα και ο Στάλιν που τόσο μνημονεύουν αν ζούσε σήμερα θα τους είχε πάρει στο κυνήγι για αντικομμουνιστική δράση. Αφού τελικά, παραφράζοντας δικά του λόγια: «Οι καπιταλιστές μας πούλησαν ήδη το σκοινί με το οποίο θα κρεμαστούμε…» Κι εμείς το αγοράσαμε…

 

                                                                  Ι.Σ.

Ανανεωμένος «Ριζοσπάστης»: μια «Πράβντα» δρόμος

Standard

Η «Πράβντα» ήταν επαναστατική εφημερίδα. Δεν σημαίνει όμως  ότι αν σήμερα αντιγράψεις την προ 90 ετών Πράβντα έχεις το ίδιο αποτέλεσμα. Δρούμε και διαβιούμε σε κοινωνίες με άλλη αισθητική, άλλη δυναμική, άλλες δυνατότητες. Και στον καιρό του Διαδικτύου. Το εκτός τόπου, εκτός χρόνου και καθ’ υπερβολήν, δηλαδή ο κλασικός ορισμός του Ουμπέρτο Εκο για το κιτς, δεν περιποιεί τιμή να βρίσκει απόλυτη εφαρμογή σε ένα κομματικό όργανο.

Οι κλασικοί άφησαν πίσω τους θεωρητικό έργο, το οποίο πρέπει να μελετάμε. Η συγγραφή κειμένων που θα πατούν στις θεωρητικές τους βάσεις είναι σήμερα το ζητούμενο. Όχι η αντιγραφή κομματιών από δικά τους κείμενα και η αυτούσια παράθεση. Αυτό δεν δείχνει πίστη και αφοσίωση στη διδασκαλία τους, δείχνει δουλική προσκόλληση στα κείμενά τους και προσπάθεια όχι να ερμηνευτεί με αυτά το παρόν, αλλά να χρησιμοποιούνται, περίπου, ως ξόρκια και γιατροσόφια δια πάσαν νόσον. Να μένουμε κατ’ επιλογήν σε στασιμότητα και αποστήθιση τσιτάτων. Λες και βρισκόμαστε στα αμφιθέατρα της μεταπολίτευσης και δεν ενηλικιωθήκαμε ποτέ θεωρητικά. Διεθνώς, έτσι στέκονται απέναντι στα κείμενά τους οι κάθε λογής φονταμενταλιστές.

Η εμφάνιση Πράβντας στη δεκαετία του ’20 (και βγάλε) και η δημιουργία στηλών από την κομματική ζωή, δεν είναι ανανέωση, μιζέρια είναι. Ο κατά δήλωσιν των εκδοτών του ανανεωμένος και με νέες στήλες «Ριζοσπάστης» κατάφερε να μυρίζει ακόμα περισσότερη ναφθαλίνη. Τίποτα ενδιαφέρον, ρηξικέλευθο, πρωτοποριακό, φρέσκο. Αντιθέτως, πάει και το ένθετο «7 μέρες» κι ο πολιτισμός συρρικνώθηκε σε δύο σελιδίτσες. Λογικό. Τι σχέση απέμεινε στον Ριζοσπάστη με την τέχνη; Κι όμως, κάποτε η Αριστερά σεμνυνόταν για τους διανοούμενους που την πλαισίωναν.

Κάποτε η εφημερίδα έβγαινε από στελέχη και εθελοντές που διώκονταν. Και ήταν απείρως πιο ζωντανή, μαχητική, αληθινή. Καθοδηγούσε τον λαό. Σήμερα διαβάζεται μετά δυσκολίας, ακόμα και από κομματικά μέλη. Δεν το βλέπουν;

Ρητορική ερώτηση. Ούτε που τους ενδιαφέρει. Αλλιώς, γιατί σήμερα, πρώτη μέρα των δήθεν αλλαγών κι ανανεώσεων δεν οργάνωσαν μια πανελλαδική εξόρμηση όπως γινόταν πάντοτε στο παρελθόν;

«Το ΚΚΕ κάνει λάθη τραγικά και δυστυχώς δεν ακούει»

Standard

 

Δεν είναι μόνον
ο κομμουνισμός
στη γη,
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.
Είναι και μέσ’ στο σπίτι,
στο τραπεζάκι μπρος,
στις σχέσεις,
στη φαμίλια,
στην καθημερινή ρουτίνα.

(Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, «Ξελασπώστε το μέλλον»)

Εκούσια ή όχι , όταν επικεντρώνεις στην απόλυση του Νίκου Μπογιόπουλου, κάνεις κακό

στην αριστερά κι ας υποστηρίζεις, πως είσαι αριστερός.

Γενικά, αλλά και ειδικά, μιλάω.

Εμένα δεν μου χρειάστηκε η απόλυση του Νίκου, για να μιλήσω για ένα ΚΚΕ, που άλλα λέει κι άλλα κάνει.

Πολλοί συνάδελφοι έχασαν τη δουλειά τους από 902 και Ριζοσπάστη. Το πρόβλημα είναι για όλους.

Είναι απλήρωτοι.

Οι οικογένειες τους υποφέρουν…

Το να ειδικεύεις στον Μπογιόπουλο, βλάπτει, πρώτα από όλα, εσένα, που το πράττεις.

Το ΚΚΕ κάνει λάθη τραγικά και δυστυχώς δεν ακούει.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ;

ΠΟΙΟΙ ΗΓΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΥΝ;

ΠΟΙΟΙ ΤΟ ΣΥΡΡΙΚΝΩΝΟΥΝ;

ΕΚΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ.

Γιατί, το ΚΚΕ καταργεί τις ΣΣΕ, για τις οποίες εκτός σωματείων στα ΜΜΕ αλλά και υποκριτικά εντός, δίνει μάχες;;;

Διγλωσσία.

Κάτι υπάρχει όμως πίσω από τα κεφαλαία γράμματα.

Σταματήστε το τροπάρι Μπογιόπουλου ,για να δούμε όλοι τι πραγματικά κρύβεται από πίσω..

Από την Πόπη Χριστοδουλίδου στο Facebook.

****************

Αν είσαι ΚΚΕ, κατά δήλωσίν σου ΤΟ κόμμα της εργατικής τάξης, φροντίζεις να είσαι τύπος και υπογραμμός σε όσα ορίζει ο νόμος υπέρ των εργατών: στην τήρηση των συλλογικών συμβάσεων και στον σεβασμό των δικαιωμάτων τους.

Από το 2009 –για να σταθούμε μονάχα στα πρόσφατα- έχουν ξεκινήσει στον «Ριζοσπάστη» οι παραβιάσεις των συλλογικών συμβάσεων, με μικρότερες αυξήσεις από όσες πραγματικά δόθηκαν στον κλάδο. Συνεχίστηκαν με το να μην πληρώνονται κυριακάτικα και υπερωρίες για τους εσωτερικούς συντάκτες, και με το να μη χορηγούνται όλες οι καλοκαιρινές άδειες.

Εφτασαν σύντομα στις καθυστερήσεις πληρωμών δεδουλευμένων, που σήμερα μετράνε σωρευτικά τους 10 μήνες. Και τώρα πια, ήρθαν και οι «κομματικές» συμβάσεις των 800 ευρώ μικτά.

Οσες σοφιστείες και αν επιστρατευθούν από την ηγεσία και διαρρεύσουν προς τα μπλογκ των οπαδών (τα μέλη δεν επιτρέπεται να ασχολούνται με τα socialmediaκαθότι τους παρακολουθούν- κκεδίστικη εκδοχή του «μας ψεκάζουν») είναι καταφανές πως το ΚΚΕ που κόπτεται για τα δικαιώματα των εργαζομένων τα παραβιάζει μονομερώς. Στη λογική των «θυσιών» επιβάλλει στα μέλη του να εργάζονται σε καθεστώς επαναστατικής γυμναστικής: όπου τοποθετηθεί ο καθείς και με όσα λεφτά θέλει το κόμμα. Μόνο το όπλο παρά πόδα δεν έχουν διαταχθεί ακόμα να έχουν. (Εξ άλλου, ο Ζαχαριάδης ζει…)

Τα μέλη του ΚΚΕ που εργάζονται στον «Ριζοσπάστη» φέρουν ακέραιη ευθύνη για όσα επέτρεψαν να γίνουν στην εφημερίδα. Στη μεγάλη, ιστορική εφημερίδα που φυλλοροεί από όλες τις απόψεις. Ευθύνονται επίσης διότι δεν θέλησαν ποτέ να σηκώσουν κεφάλι και να ζητήσουν- όπως ήθελαν τα μη κομματικά μέλη- την παρέμβαση του σωματείου. Να θέσουν την παραπαίουσα, συμβιβασμένη, πλην, μοναδική θεσμική δύναμη, προ των ευθυνών της, αλλά να μην απεμπολήσουν δικαιώματα που κερδήθηκαν με αγώνες κομμουνιστών.

Ας μην αρχίσουν τώρα τα τροπάρια περί του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Καραγιώργη και όλων αυτών που δεν ζήτησαν ποτέ συλλογικές συμβάσεις από το κόμμα. Αποτελούν γελοιότητες. Αυτό το παράδειγμα έδωσαν τόσοι και τόσοι νεκροί; Δεν θυσιάστηκαν, ανάμεσα στα άλλα, και για Δικαιοσύνη; Οι τρεις, όπως και δεκάδες χιλιάδες τρεις, δεν έδωσαν τη ζωή τους για να καταπατώνται μέσα στο ίδιο τους το κόμμα στοιχειώδη δικαιώματα των εργαζομένων, των συντρόφων με τους οποίους, υποτίθεται, η κομματική ηγεσία ονειρεύεται  έναν άλλο, καλύτερο κόσμο. Πώς μπορείς να ονειρεύεσαι  άλλη ζωή, όταν συμπεριφέρεσαι σαν τον κοινό στυγνό εργοδότη στους εργαζόμενους για σένα; Υπενθυμίζω: δεν είναι μόνο τα 800μικτά από εδώ και μπρος- άντε και στα 200 του Τζάμπο- είναι και τα χρεωστούμενα 10 μηνών.

Οσο για τον ίδιο τον Νίκο Μπογιόπουλο, που ποτέ δεν έγραψε κάτι για να υπερασπιστεί τους σχεδόν 30 απολυμένους συναδέλφους του, ας κάνει, επιτέλους, μια τοποθέτηση. Η σιγή δεν φέρει «κόσμον». Δίνει άλλοθι στις  ηγεσίες να απεργαστούν κι άλλα δεινά. Δεν είναι ώρες για καλά παιδιά. Είναι καιροί για να παίρνουμε θέση.

Αντί επιλόγου, κι άλλοι στίχοι από τον Μαγιακόφσκι. Πριν τον κόψουν κι αυτόν ως αντικομματικό:

«Πόλεμος
δεν είναι μόνο, όπως θαρρείς εσύ,
να λες ναι, ναι,
στα μέτωπα
με βολές πολυβόλου.
Της φαμίλιας,
του σπιτικού,
η επίθεση,
για μας μικρότερη απειλή
δεν είναι διόλου.»