Ανανεωμένος «Ριζοσπάστης»: μια «Πράβντα» δρόμος

Standard

Η «Πράβντα» ήταν επαναστατική εφημερίδα. Δεν σημαίνει όμως  ότι αν σήμερα αντιγράψεις την προ 90 ετών Πράβντα έχεις το ίδιο αποτέλεσμα. Δρούμε και διαβιούμε σε κοινωνίες με άλλη αισθητική, άλλη δυναμική, άλλες δυνατότητες. Και στον καιρό του Διαδικτύου. Το εκτός τόπου, εκτός χρόνου και καθ’ υπερβολήν, δηλαδή ο κλασικός ορισμός του Ουμπέρτο Εκο για το κιτς, δεν περιποιεί τιμή να βρίσκει απόλυτη εφαρμογή σε ένα κομματικό όργανο.

Οι κλασικοί άφησαν πίσω τους θεωρητικό έργο, το οποίο πρέπει να μελετάμε. Η συγγραφή κειμένων που θα πατούν στις θεωρητικές τους βάσεις είναι σήμερα το ζητούμενο. Όχι η αντιγραφή κομματιών από δικά τους κείμενα και η αυτούσια παράθεση. Αυτό δεν δείχνει πίστη και αφοσίωση στη διδασκαλία τους, δείχνει δουλική προσκόλληση στα κείμενά τους και προσπάθεια όχι να ερμηνευτεί με αυτά το παρόν, αλλά να χρησιμοποιούνται, περίπου, ως ξόρκια και γιατροσόφια δια πάσαν νόσον. Να μένουμε κατ’ επιλογήν σε στασιμότητα και αποστήθιση τσιτάτων. Λες και βρισκόμαστε στα αμφιθέατρα της μεταπολίτευσης και δεν ενηλικιωθήκαμε ποτέ θεωρητικά. Διεθνώς, έτσι στέκονται απέναντι στα κείμενά τους οι κάθε λογής φονταμενταλιστές.

Η εμφάνιση Πράβντας στη δεκαετία του ’20 (και βγάλε) και η δημιουργία στηλών από την κομματική ζωή, δεν είναι ανανέωση, μιζέρια είναι. Ο κατά δήλωσιν των εκδοτών του ανανεωμένος και με νέες στήλες «Ριζοσπάστης» κατάφερε να μυρίζει ακόμα περισσότερη ναφθαλίνη. Τίποτα ενδιαφέρον, ρηξικέλευθο, πρωτοποριακό, φρέσκο. Αντιθέτως, πάει και το ένθετο «7 μέρες» κι ο πολιτισμός συρρικνώθηκε σε δύο σελιδίτσες. Λογικό. Τι σχέση απέμεινε στον Ριζοσπάστη με την τέχνη; Κι όμως, κάποτε η Αριστερά σεμνυνόταν για τους διανοούμενους που την πλαισίωναν.

Κάποτε η εφημερίδα έβγαινε από στελέχη και εθελοντές που διώκονταν. Και ήταν απείρως πιο ζωντανή, μαχητική, αληθινή. Καθοδηγούσε τον λαό. Σήμερα διαβάζεται μετά δυσκολίας, ακόμα και από κομματικά μέλη. Δεν το βλέπουν;

Ρητορική ερώτηση. Ούτε που τους ενδιαφέρει. Αλλιώς, γιατί σήμερα, πρώτη μέρα των δήθεν αλλαγών κι ανανεώσεων δεν οργάνωσαν μια πανελλαδική εξόρμηση όπως γινόταν πάντοτε στο παρελθόν;

Advertisements

2 responses

  1. Πράβντα!; Μακάρι ο σημερινός Ριζοσπάστης να έφτανε στο 10% της ένδοξης Πράβντα. Μόνο ως κακέκτυπο της μπορεί να θεωρηθεί.
    Κατά τα άλλα, αυτά που γράφετε είναι σωστά.
    Ο Ριζοσπάστης, ακόμα πιο μίζερος, ισχνός και ξεδοντιάρης μετράει αντίστροφα. Στην πράξη έχει μετατραπεί σε ένα εσωτερικό κομματικό bulletin που κάλλιστα μπορεί να γίνει τετρασέλιδο και δεν μπορώ να καταλάβω ποιά φοβερή ανάγκη επιβάλλει να εκδίδεται καθημερινά.

    Εδώ μπορούμε να δούμε μια σημαντική αλλαγή που έχει συντελεστεί αθόρυβα, χονδρικά από το 2000 και πήρε ταχύτερους ρυθμούς μετά το 2010.
    Το ΚΚΕ έχει σταδιακά πάψει να αναφέρεται στο «λαό» ως σύνολο και ειδικά τα τελευταία χρόνια, τον λαϊκό παράγοντα τον αντιμετωπίζει με εχθρότητα που μόλις που κρύβεται. Οι μεταφυσικές επικλήσεις στην λεγόμενη εργατική τάξη πρακτικά εξειδικεύονται στο πολύ μικρό κομμάτι της που ακολουθεί το ΠΑΜΕ προς την βασιλεία των σοσιαλιστικών ουρανών.

    Αυτό τον δρόμο ακολουθεί φυσικά και ο Ριζοσπάστης. Με την διαφορά πως ούτε τα κομματικά μέλη δεν τον διαβάζουν όπως ομολογεί ανοιχτά η ηγεσία.
    http://rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=3/11/2013&id=14861&contextTypeId=2
    Αυτό δείχνει πολύ περισσότερα. Δείχνει πως η κομματική βάση του ΚΚΕ είναι εξαιρετικά ρευστή και πως το επόμενο διάστημα θα έχουμε επιτάχυνση της κατάρρευσης του. Τολμώ να κάνω και μια πρόβλεψη. Η αυριανή αποτυχία της «απεργίας» θα είναι ένα ηχηρό μήνυμα της βάσης προς τους ξεπουλημένους σαμαροσταλινικούς του Περισσού.

    Φαίδων

  2. Δεν μπορεί να αλλάξεις την έκφραση, εάν δεν αλλάξεις το περιεχόμενο. Η ανανέωση στα κομματικά μέσα δεν μπορεί να προέλθει από νέες γραμματοσειρές, σύγχρονες κονσόλες ήχου – εικόνας (ξέχασα, αυτά δεν χρειάζονται πλέον) και ταλαντούχους γραφίστες. Όχι επειδή αυτοί δεν μπορούν να κάνουν μια πολύ καλή δουλειά που θα φανεί, αλλά επειδή δεν μπορούν να αγγίξουν το περιεχόμενο.Οπότε και κακέκτυπο της «Πράβντα» να μην ήταν, η ανανέωση θα παρέμενε ζητούμενο, ιδίως μετά την βίαιη, άδικη, εκδικητική, απάνθρωπη, αντιδιαλεκτική και αντικομματική εκπαραθύρωση από την εφημερίδα ενός μεγάλου μέρους των συντακτών της- στους οποίους συγκαταλέγομαι κι εγώ.
    Και είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι έχουν καταντήσει σαν τους ψευδοπροφήτες που έβγαζαν λόγους στις αγορές. Όχι επειδή ο Μαρξ δεν έκανε σωστές αναλύσεις που ακουμπούν και σήμερα τον πυρήνα του καπιταλισμού, αλλά επειδή κανείς δεν προσπαθεί να πάει πιο πέρα. Η αναζήτηση για το νέο έχει πεθάνει. Κι έτσι σταματάει η ροή, όπως τη διαπίστωσε και ο Ηράκλειτος, που τόσο εκτιμούν οι μαρξιστές. Κι ότι δεν κινείται, εναντιώνεται στη φύση και αυτοκτονεί, σαπίζει. Κυρίως οι νέοι άνθρωποι οφείλουν να το δουν. Δυστυχώς, μένουν κι αυτοί πιστοί στον «Λόγο του Κυρίου» εξευτελίζοντας και τον έρμο τον Μαρξ.
    Όσο για το Κόμμα Νέου Τύπου, τελικά μου φαίνεται ότι μόνο με κάποιον σαν τον Λένιν μπορεί να λειτουργήσει ουσιαστικά.