Κόκκινο γαρύφαλλο στο μέρος της καρδιάς

Standard

Η τελευταία πράξη του δράματος είναι και η πιο σοκαριστική. Αυτή αποτυπώνεται στη μνήμη περισσότερο, σφραγίζει οριστικά και τελεσίδικα τα πάντα, περικλείει τον πυρήνα της λύσης και τα επεισόδια του τέλους.

Εικόνα
Τους σήκωσαν αχάραγα. Τους φόρτωσαν στα καμιόνια και τους μετέφεραν στον «συνήθη τόπο των εκτελέσεων». Τους εκτέλεσαν μέσα στη νύχτα, με τα φώτα από τους προβολείς των αυτοκινήτων. Είχαν αποφασίσει να τους σκοτώσουν, παρά την τεράστια κινητοποίηση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Διέπραξαν το έγκλημά τους στα σκοτεινά, υπό τον φόβο της λαϊκής αντίδρασης. Κι αλήθεια, μόλις μαθεύτηκε η δολοφονία, πλήθη άρχισαν να κινούνται προς το Γ’ Νεκροταφείο όπου είχαν μεταφερθεί τα ζεστά ακόμη σώματά τους. Τους παράχωσαν όπως- όπως, ελπίζοντας να καταλαγιάσουν τα πράγματα και οι νεκροί να ξεχαστούν. Δεν ξεχάστηκαν.
Εξήντα δύο χρόνια μετά από εκείνο το ματωμένο ξημέρωμα Κυριακής (ούτε οι ναζί δεν εκτελούσαν Κυριακή, ή σε σκοτάδι) ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Ηλίας Αργυριάδης και ο Ν. Καλούμενος είναι ζωντανοί στη μνήμη των ανθρώπων που αγαπούν την Ελλάδα «με την καρδιά τους και με το αίμα τους». Ακόμα και τα γεγονότα γύρω από τη δίκη και την εκτέλεσή τους δεν έχουν ξεθωριάσει. Οι άνθρωποι, και ιδίως οι Αριστεροί, θυμούνται. Κι αυτό δείχνει πως άφησαν πίσω τους κληρονομιά. Τουλάχιστον ο Μπελογιάννης και ο Μπάτσης κατέλειπαν εκτός από το παράδειγμά τους και βιβλία που μέχρι σήμερα αποτελούν σημεία αναφοράς. Ηταν αυτός άλλωστε ο βασικός λόγος που σκότωσαν τον δεύτερο και ένας από τους βασικούς που σκότωσαν τον πρώτο. Το μυαλό τους. Και τα θαύματα που αυτά τα μυαλά θα μπορούσαν να κάνουν. Αφού δεν μπόρεσαν να τα προσεταιριστούν, τα εξόντωσαν. Το έργο που άφησαν επομένως, εφόσον είναι πάντοτε επίκαιρο, θα πρέπει να το μελετάμε διαρκώς. Και τα φωτισμένα τους μυαλά να προσπαθούμε να τα μιμηθούμε. Μαζί με τις αξίες και με τη στάση ζωής τους. Δεν ξεχνά κανείς πως τόσο ο Μπελογιάννης όσο και ο Μπάτσης θα μπορούσαν να είχαν επιζήσει, αν επέλεγαν τη συνεργασία με τον αντίπαλο. Επέλεξαν την αξιοπρέπειά τους. Γνωρίζοντας πολύ καλά το τίμημα.
Μάρτυρες- ήρωες
Εδώ και πολλά χρόνια- ίσως και πάντα- το ΚΚΕ, του οποίου στέλεχος υπήρξε ο Νίκος Μπελογιάννης επαναλαμβάνει στερεότυπα πως το ίδιο γεννά Μπελογιάννηδες. Δεν το απέφυγε και ο νυν γραμματέας του, χθές το βράδυ στην εκδήλωση που έγινε στη Νίκαια. «Ο Μπελογιάννης ζει, γιατί το κίνημα που τον έθρεψε και τον διαπαιδαγώγησε, το επαναστατικό κίνημα, το Κομμουνιστικό Κόμμα, ζει και αναπτύσσεται. Μέσα σ’ αυτό το κίνημα, σ’ αυτό το Κόμμα, έμαθαν όλοι οι «Μπελογιάννηδες» να παλεύουν «χωρίς ύπνο και ξεκούραση, για να φτιάξουν έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων».» είπε. Η περίπτωση ο Μπελογιάννης να ζει στη μνήμη (των Αριστερών τουλάχιστον) και λόγω της δικής του αξίας, προφανώς του διαφεύγει εντελώς. Μάλλον δεν θα θέλει και να τη σκέφτεται. Διότι τι σημαίνει «προσωπικότητα» για τον Περισσό; Πώς μπορεί κάποιος να ξεχωρίζει ενώ πρέπει να επικρατεί απόλυτη ομοιομορφία και ομοφωνία;
Οι γραμμές που γράφονται στα έντυπά του ή από μέλη του για το έγκλημα που έγινε σαν σήμερα περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά στα δραματικά γεγονότα της ίδιας της εκτέλεσης. Πώς τους σήκωσαν πρωί, τι έκαναν εκείνοι, πώς τους μετέφεραν και τα λοιπά. Οι φράσεις που δημοσιεύθηκαν στα ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής αναπαράγονται διαρκώς και μονότονα. Τραγικά όλα, αναμφίβολα. Όμως, η παρουσίασή τους έχει παύσει από καιρό να είναι το ζητούμενο. Οσο συγκινητικές κι αν είναι οι τελευταίες στιγμές τους, η στείρα επανάληψη δεν προσφέρει πολλά. Λειτουργεί όμως.
Λειτουργεί όπως το παραμύθι για τα παιδιά, που με την επανάληψη πρώτον εμπεδώνεται και δεύτερον «χτυπά» στο συναίσθημα. Σκοπός να θυμούνται τα μέλη και οι οπαδοί πως αυτό το κόμμα είχε μάρτυρες ήρωες που έδωσαν και τη ζωή τους. Τους χρειάζεται ως έμπνευση για τους επόμενους. Να γίνουν κι εκείνοι μάρτυρες- ήρωες. Για τους μεθεπόμενους. Και ούτω καθ’ εξής. Οσο περνούν μάλιστα τα χρόνια, «ξαναδουλεύονται» και οι λίστες των μαρτύρων- ηρώων, κάποιοι προστίθενται, κάποιοι αφαιρούνται.

Εικόνα
Πού είναι, φερ’ ειπείν, η αναφορά ή το πορτραίτο της πλέον τραγικής φιγούρας του κομμουνιστικού κινήματος; Ούτε στην ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα ούτε και στα πανό της εκδήλωσης υπήρχε ο Νίκος Πλουμπίδης. «Μπελογιάννης, Ηλέκτρα, Τατάκης, Παπαρήγας, Λουλές, Σεφέρης Λευτέρης, Διαμαντής, Φλωράκης, και τόσοι άλλοι… Ατέλειωτες μορφές αγωνιστών που τα έδωσαν όλα για το λαό» είπε. Ο Πλουμπίδης στους «τόσους άλλους»; Ε, όχι. Να με συγχωρούν οι αείμνηστοι Λουλές και Σεφέρης (Λευτέρης) που αγνοώ την ηρωική προσφορά τους, αλλά σαν του Πλουμπίδη δεν ήταν. Αλλιώς θα το ξέραμε.
Αλλά πώς να μπει στα πανό της εκδήλωσης η μορφή του μεγάλου αδικημένου; Να φιγουράρει δίπλα στου Νίκου Ζαχαριάδη; Και να θυμίζει αυτή η παράθεση τι έκανε ο Ζαχαριάδης εναντίον του Πλουμπίδη που- σε σχέση με το σημερινό θέμα- στράφηκε και εναντίον του Μπελογιάννη;
Όταν δηλαδή ο Νίκος Πλουμπίδης, άρρωστος βαριά έστειλε το γνωστό γράμμα στον διοικητή της ασφάλειας ότι ο ίδιος και όχι ο Μπελογιάννης ήταν ο καθοδηγητής του παράνομου κομματικού μηχανισμού στην Αθήνα, ο Ζαχαριάδης έσπευσε να δηλώσει πως το γράμμα ήταν πλαστό. Αφαιρώντας έτσι από τον Μπελογιάννη κάθε πιθανότητα να ζήσει. Θα ήταν αφελής όποιος απέδιδε την κίνηση σε επιπολαιότητα ή κακή πληροφόρηση του Ζαχαριάδη. Βαθύτερα αίτια θα πρέπει να αναζητηθούν και- κάποτε- να συζητηθούν. Αντ’ αυτού όμως, αντί να γίνει η παραμικρότερη συζήτηση για τη συγκεκριμένη στάση Ζαχαριάδη, το πορτραίτο του φιγουράριζε στον χώρο της εκδήλωσης μαζί με του Μπελογιάννη και του Βελουχιώτη. Μάλιστα, του Βελουχιώτη. Του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ τον οποίο ο Ζαχαριάδης αποκήρυξε, διέγραψε, χαρακτήρισε προδότη. Ετσι ο Αρης απομονωμένος, συνάντησε μιαν ώρα αρχύτερα τον θάνατο.
Και τι έκανε το ΚΚΕ; Δεν αποκατέστησε ΠΟΤΕ κομματικά τον Πλουμπίδη (προφανώς γιατί δεν ήταν ένα πειθαρχημένο κομματικό μέλος αφού αποφάσισε να θυσιαστεί ώστε να ζήσει ένας νέος, υγιής άνθρωπος με εξαιρετικές ικανότητες και φωτεινό μυαλό). Δεν αποκατέστησε ΠΟΤΕ κομματικά τον Αρη, λέγοντας μάλιστα ότι αν και είχε δίκιο, έπρεπε να πειθαρχήσει στις (ΛΑΘΟΣ) εντολές του κόμματος. Και αποκατέστησε πολιτικά (όπως τους άλλους δύο) ΚΑΙ κομματικά τον Νίκο Ζαχαριάδη (έκτυπο του Στάλιν, φυσικά). Εβαλε κι ο Αρης την παραδείσια γάτα του να κλαίει, και ζήσαμε εμείς καλά.
Μονάχα που ο Μπελογιάννης, ο Πλουμπίδης και ο Βελουχιώτης, δυστυχώς για την Ελλάδα και την Αριστερά, δεν έζησαν…

Advertisements

About admin

neyrospastis@hotmail.gr

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.