Ηλέκτρα Αποστόλου: Μια μονογραφία από τη Διδώ Σωτηρίου, για την οποία το ΚΚΕ δεν θέλει να ξέρει

Standard

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ούτε καν εικονίσματα. Ξόανα από τα βάθη της αρχαιότητας. Αμορφα και άκαμπτα. Να ταιριάζουν παντού. Να μην κινούνται. Να μην έχουν βούληση, απόψεις, ιδέες. Να μην έχουν ζωή.
Υπερβολή θα πει κανείς. Αλλά, ας το αναλύσουμε λίγο. Ηρωας, σου λέει. Γιατί; Επειδή έδωσε τη ζωή του για τον λαό και για το κόμμα (με κάπα κεφαλαίο, ακόμα και όταν προφέρεται). Το ΚΚΕ δηλαδή. Δεν μπορείς παρά να συμφωνήσεις. Οποιος θυσιάστηκε για τις ιδέες του, που οδηγούσαν σε μια καλύτερη ζωή, είναι ήρωας. Χωρίς «αλλά».
Σε κανέναν όμως δεν αρκεί ένας ήρωας χωρίς ψυχή. Κι άλλωστε, όλοι είχαν πνοή πριν μετατραπούν σε ψυχρές, αδιάφορες φωτογραφίες. Χάρη σε αυτή την πνοή, σε όσα σκέφτηκαν, όσα συνέλαβαν με τον νου τους, όσα έκαναν, όσα δεν πρόλαβαν, στα λάθη, τις αδυναμίες, τη δύναμη, την πίστη και την αφοσίωσή τους παραμένουν ως ήρωες στο κοινωνικό υποσυνείδητο. Αλλά το κόμμα με το κάπα κεφαλαίο, τους θέλει εικονίσματα και ξόανα. Να μην έχουν υπάρξει άνθρωποι. Να μην έχουν έργο- διότι αυτό, ως γνωστόν, το κάνει το κόμμα. ‘Η, το κόμμα τους κάνει να το κάνουν. Ο,τι αφήνουν πίσω τους πρέπει να είναι το παράδειγμά τους, η αφοσίωση στο κόμμα, και μερικές φράσεις, που το κόμμα χρησιμοποιεί κατά το δοκούν. Για όλα αυτά, το ακόλουθο παράδειγμα:
Αθήνα, 1943 και 1944. Αντίσταση μαχητική, εναντίον των γερμανών κατακτητών και των ελλήνων συνεργατών τους. Τόσο, που οι ναζί τρομάζουν και, μερικές φορές, όπως στην αποστολή Ελλήνων σε γερμανικά εργοστάσια, υποχωρούν. Ιδιαίτερα το 1944, οπότε και η Αντίσταση μέσω του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου κορυφώνεται, η Αθήνα είναι νυχθημερόν στο πόδι. Συνθήματα στους τοίχους, από συνεργεία νεαρών, οι οποίοι συχνά πέφτουν από ριπές αυτομάτων, χωνιά (ο τηλεβόας της εποχής) τις νύχτες ώστε να πληροφορούνται οι υπόδουλοι τα ψέματα της φασιστικής προπαγάνδας, προκηρύξεις, παράνομες εφημερίδες, παράνομες αφίσες. Αλλοι τις γράφουν, τις σχεδιάζουν, άλλοι τις τυπώνουν, άλλοι τις διακινούν. Ένα μελίσσι σε όλες τις γειτονιές, κάτω απ’ τη μύτη του εχθρού «και με τη λόγχη πάντα στο πλευρό του», δίνει και τη ζωή του ακόμη για να φτάσει η παράνομη δουλειά της διαφώτισης σε όλες τις συνοικίες της πρωτεύουσας.
Πίσω από όλα αυτά, είναι μια υπέροχη γυναίκα, η Ηλέκτρα Αποστόλου. Επικεφαλής της Διαφώτισης, η Ηλέκτρα, αν και παράνομη, και μικρομάνα, κάνει τα πάντα ώστε να πετύχει ο σκοπός. Η ενημέρωση του λαού να είναι διαρκής και πλήρης. Μετέχει και η ίδια στο επικίνδυνο αυτό γαϊτανάκι, έχοντας επίγνωση των κινδύνων. Με προφυλάξεις, με σοβαρότητα, αλλά και με ορμή, η Ηλέκτρα «οργώνει» την Αθήνα, ψάχνει για ό,τι μπορεί να φανεί χρήσιμο στον αγώνα. Εργο αληθινά εθνικό, έργο τεράστιο.
Εβδομήντα χρόνια πριν, σαν χθες, η Ηλέκτρα συλλαμβάνεται κοντά στην πλατεία Βικτωρίας, πηγαίνοντας σε κάποιο κομματικό ραντεβού. Μεταφέρεται στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ», στην οδό Ελπίδας, όπου λειτουργούν φυλακές της Γκεστάπο και των συνεργατών της. «-Πώς σε λένε; -Ελληνίδα! –Πού κάθεσαι; – Στην Ελλάδα! –Ποιος σου έδινε εντολές; -Η πατρίδα! –Ποιον υπηρετούσες; -Τον λαό!» βροντοφώναζε στον εχθρό, ενώ εκείνος τη βασάνιζε φρικτά. Σαν σήμερα τη σκότωσαν και πέταξαν το νεκρό κορμί της στον δρόμο.
Από αυτή την πλούσια δράση με τις πολυποίκιλες μορφές, κανείς δεν θα βρει περιγραφή, όσους «Ριζοσπάστες» ΚΟΜΕΠ και Οδηγητές κι αν ξεφυλλίσει. Η Ηλέκτρα είχε τη διαφώτιση, γράφεται και ξαναγράφεται. Η μεγάλη σημασία και οι αμέτρητες πτυχές, δεν παρουσιάζονται πουθενά. Διότι έτσι κι αλλιώς, το κόμμα διέταζε (και συνελάμβανε και σχεδίαζε). Η Ηλέκτρα, απλώς εκτελούσε. Μονάχα οι αγέρωχες απαντήσεις της στους ανακριτές της αναπαράγονται διαρκώς. Πράγματι, αξιομνημόνευτες. Πράγματι, κορυφαίες. Αλλά δεν αρκούν για να σκιαγραφηθεί η σπουδαία πατριώτισσα.
Η Ηλέκτρα, σε ολόκληρη την κατοχή, όπως και πριν από αυτήν, έδωσε τα πάντα στον αγώνα για μια άλλη Ελλάδα. Μια αδρότατη σκιαγράφηση της προσωπικότητάς της, καθώς και των τελευταίων στιγμών της, κάνει η Διδώ Σωτηρίου στο βιβλίο της «Ηλέκτρα» που εκδόθηκε από τον «Κέδρο» κάνοντας σε μερικές μόνο μέρες και δεύτερη έκδοση. Είχε περιληφθεί κάποτε σε μια ανθολογία και μετά δεν ξανακυκλοφόρησε, επομένως πρόκειται για ένα σχεδόν άγνωστο έργο.
Είναι, επίσης ένα έργο μοναδικό, στο οποίο η Διδώ, φίλη της Ηλέκτρας και συνεργάτιδά της, με τη σπουδαία πένα της παρουσιάζει τον Ανθρωπο, τη Μαχήτρια, την αφοσιωμένη Κομμουνίστρια. Ζεστή, τρυφερή γενναία, ανυπέρβλητη, ανυστερόβουλη, η Ηλέκτρα Αποστόλου ξεπροβάλλει μέσα από τις σελίδες ελκυστικά. Το βιβλίο διαβάζεται μονορούφι και είναι, εκτός από λογοτεχνικά έξοχο, και γεμάτο πληροφορίες για τη βιογραφούμενη και για την κατοχή, της οποίας κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελέσει χρονικό. Είναι μια μονογραφία που έμεινε στις νεώτερες γενιές σαν παρακαταθήκη. Η Διδώ Σωτηρίου το έγραψε σαν αποχαιρετισμό στη φίλη και συντρόφισσά της στον αγώνα αλλά και σαν κατάθεση ψυχής για την αξία αυτής της μοναδικής Ελληνίδας.
Από τη μέρα που κυκλοφόρησε, κανένα κομματικό έντυπο δεν έχει κάνει καμιά αναφορά σε αυτό. Μέσα στον μήνα επετείου για την Ηλέκτρα, τον Ιούλιο, έγιναν δεκάδες κομματικές παρουσιάσεις βιβλίων που δεν έχουν και ιδιαίτερη επικαιρότητα (α, το ξέχασα, τα κομματικά βιβλία είναι πάντοτε επίκαιρα…) Ούτε μία για την «Ηλέκτρα» της Διδώς Σωτηρίου. Κατά την προσφιλή τακτική του κόμματος που θέλει να γράφεται με το κάπα κεφαλαίο, η έκδοση αυτή απλώς δεν υπάρχει.
Γιατί; Προφανώς γιατί δεν κυκλοφορεί από τη «Σύγχρονη Εποχή» (όπως άλλωστε και εκατοντάδες άλλα βιβλία συγγραφέων και ποιητών που πολλά έχουν προσφέρει στην υπόθεση του κομμουνισμού). Κυρίως όμως, επειδή το υπογράφει η Διδώ Σωτηρίου. Αλίμονο τώρα εάν διαφημίζαμε ό,τι έγραψε κάθε μη κομματικό μέλος (ή διαγραμμένο, ή διαφωνούσα, ή.. ή…) έστω και αν αποτελεί μνημειώδη σκιαγράφηση ενός αγωνιστή. Εστω και αν με τη ζωντάνια που είναι γραμμένο, στήνει την Ηλέκτρα Αποστόλου ακέραιη μπροστά στα μάτια των νεώτερων. Το κόμμα το βολεύουν τα ξόανα, το βολεύουν οι μάρτυρες που θυσιάζονται για να τους χρησιμοποιεί ως παράδειγμα για νέες θυσίες. Η πνοή των ανθρώπων, του θολώνει τους κομματικούς φακούς. Και δεν θέλει να τους καθαρίζουν τα μέλη. Γιατί, ποιος ξέρει τι μπορούν να δουν μετά. Μέχρι και την αληθινή ζωή.

Οπου ακούς εθελοντισμό, απλήρωτη εργατική δύναμη μυρίζει

Standard
Κατά παράφραση του Μπέρτολτ Μπρεχτ ο τίτλος. Η είδηση από τον σημερινό “Ριζοσπάστη”
 
Την Πρωτομαγιά ξεκινά η λειτουργία του Web Radio του 902.gr

Από την Πέμπτη 1η Μάη 2014, ξεκινά η λειτουργία του Web Radio (διαδικτυακό ραδιόφωνο) του ειδησεογραφικού πόρταλ του ΚΚΕ, 902.gr. Από την Πρωτομαγιά, το Web Radio του 902.gr, πλάι στον «Ριζοσπάστη» και το ειδησεογραφικό πόρταλ 902.gr, θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή για την προβολή και εκλαΐκευση της πολιτικής του ΚΚΕ, των θέσεων, των προτάσεων και της δράσης του, για την προβολή των εργατικών – λαϊκών αγώνων, για την αποκάλυψη του ταξικού χαρακτήρα των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων.

To Web Radio του 902.gr ετοιμάστηκε χάρη στην εθελοντική δουλειά, στο μεράκι και τον ενθουσιασμό μελών και φίλων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Σε αυτά τα θεμέλια χτίζεται και στηρίζεται όλο το πρόγραμμα και η λειτουργία του Web Radio του 902.gr.

Από την Πρωτομαγιά, πρώτη μέρα λειτουργίας του, το Web Radio του 902.gr, θα δίνει την καθημερινή μάχη της ενημέρωσης από τη σκοπιά των συμφερόντων του λαού και της νεολαίας. Θα συντροφεύει τους χρήστες του διαδικτύου, με καθημερινή ειδησεογραφία και δελτία ειδήσεων, με ενημερωτικές εκπομπές, με απογευματινή ζώνη εκπομπών πολιτιστικού περιεχομένου και μουσικές παραγωγές. Επιδιώκουμε να γίνει το Web Radio του 902.gr υπόθεση όλων των μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, των οπαδών και φίλων του ΚΚΕ, γενικότερα του λαού και της νεολαίας, να συμβάλουν με κάθε δυνατό τρόπο, με ιδέες, με τις γνώσεις τους, με την προσφορά τους, με τις ανταποκρίσεις τους, βάζοντας και το δικό τους λιθαράκι για την επιτυχία του.

Ξεκινάμε, λοιπόν, την 1η του Μάη στο Web Radio στο πόρταλ του 902.gr, που από τις 9 το πρωί θα ριχτεί στη μάχη της ενημέρωσης, με ανταποκρίσεις από τις εργατικές διαδηλώσεις και αφιερώματα στην τιμημένη Εργατική Πρωτομαγιά.

Μάλλον να μη ρωτήσουμε αν θα ισχύσουν οι συμβάσεις των σωματείων… Συμβάσεις, έστω;

«Οταν υπήρχε ο Μπερλινγκουέρ…»

Standard

Είμαστε ακόμη δυόμιση μήνες πριν από την τριακοστή επέτειο του θανάτου του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (11.6.84) και στην ιταλική (κέντρο)-αριστερά καθένας άρχισε να το εορτάζει με τον τρόπο του.

Στην κέντρο-κέντρο-αριστερά, ο πρώην πρωθυπουργός Ενρίκο Λέτα συζητιέται για καινούργιος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ. Στη δεξιό-κέντρο-αριστερά, ο νυν πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι προτείνει να γίνει στο φέουδό του, τη Φλωρεντία, η επόμενη σύνοδος των G7, δηλαδή των πρώην G8 οικονομικά ισχυρών, όπου ο όγδοος, η Ρωσία, πήρε αποβολή λόγω κακής διαγωγής.

Πάντως, ο παλιός συνεργάτης του Μπερλινγκουέρ, Βάλτερ Βελτρόνι, με την ιδιότητα του σκηνοθέτη αυτή τη φορά, παρουσίασε πριν λίγες μέρες την ταινία του «Οταν υπήρχε ο Μπερλινγκουέρ» («Quando c’era Berlinguer»), νοσταλγική ως προς τη χαρισματική προσωπικότητα του γραμματέα του Ιταλικού ΚΚ, αλλά, κατά τον ίδιο τον Βελτρόνι, καθόλου νοσταλγική ως προς την περίοδο εκείνη της Ιταλίας των φασιστικών οργανώσεων, των Ερυθρών Ταξιαρχιών και, κυρίως, της Μαφίας και του κράτους της διαφθοράς.

Επί γραμματείας Μπερλινγκουέρ στο ΚΚ, ο Βελτρόνι, ως διευθυντής της «Ουνιτά», ήταν αυτός που μετέτρεψε το στεγνό και αποστεωμένο κομματικό όργανο σε μια εφημερίδα άποψης και, το πιο βασικό, κουλτούρας.

Αργότερα ο Βελτρόνι θα γινόταν επιτυχημένος δήμαρχος της Ρώμης και αποτυχημένος πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος, της κεντροαριστερής μετεξέλιξης του ΚΚ.

Ενδεικτικές του σημερινού κλίματος στην Ιταλία είναι μέσα στην ταινία οι ερωτήσεις προς νέους Ιταλούς και Ιταλίδες, τι ξέρουν για τον Μπερλινγκουέρ. Οι απαντήσεις κυμαίνονται από «Είναι κομισάριος στις Βρυξέλες» μέχρι «Είναι Γάλλος»! Το όνομα Μπερλινγκουέρ δεν ακούγεται όντως καθόλου ιταλικό, γιατί η οικογένειά του καταγόταν από Καταλανούς ευγενείς της Σαρδηνίας, από την εποχή που το νησί αποτελούσε κτήση του Βασιλείου της Αραγόνας.

Το μεγάλο κατόρθωμα του Μπερλινγκουέρ ήταν ότι κατόρθωσε να πλοηγήσει το κόμμα μέσα από τις συμπληγάδες, αφενός των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, που κάπου μετά το 1970 επιφύλασσαν για την Ιταλία την ίδια τύχη με την Ελλάδα, αφετέρου της σοβιετικής απολίθωσης επί Μπρέζνιεφ. Στο απίθανο εκείνο Πολιτικό Γραφείο, το Πολιτμπιρό του σοβιετικού ΚΚ, υπήρχαν μεταξύ των άλλων δύο δεινόσαυροι, ο Μιχαήλ Σουσλόφ και ο Μπόρις Πονομαριόφ, που η δουλειά τους ήταν με ένα υποδεκάμετρο στο χέρι να μετρούν παρεκκλίσεις των «αδελφών» κομμουνιστικών κομμάτων, Ανατολής τε και Δύσης.

Το Ιταλικό ΚΚ απαιτούσε ισοτιμία διεθνώς, αρνιόταν να καταδικάσει τους «αιρετικούς» της Κίνας, αντίθετα είχε το 1968 (ο Μπερλινγκουέρ ανέλαβε το 1972) καταδικάσει την σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και φυσικά το 1981 καταδίκασε την αντίστοιχη στην Πολωνία. Τα ποσοστά του Ιταλικού ΚΚ, σταθερά πάνω από 30%, καθώς και το φωτισμένο πνεύμα που διέκρινε λόγους και έργα, το έκαναν ιδιαίτερα ελκυστικό ανά τη Ευρώπη.

Ετσι κάποια στιγμή το 1977 θα συνέκλινε ο δρόμος του με το αντίστοιχο ισπανικό, με γραμματέα τον Σαντιάγο Καρίγιο, στη χώρα που προσπαθούσε να αποτινάξει τον φρανκισμό. Η έκπληξη ήταν ότι στο ρεύμα αυτό, που ονομάστηκε από τον Τύπο «ευρωκομμουνισμός» προστέθηκε, για καθαρά καιροσκοπικούς λόγους, και το Γαλλικό ΚΚ, που όλοι το ήξεραν ως απόλυτα αρτηριοσκληρωτικό. Με γραμματέα τον Ζορζ Μαρσέ βρισκόταν πριν από κάθε εκλογές υπόλογο, γιατί ο τελευταίος είχε στη δεκαετία του ’30 πάει ως εθελοντής εργάτης στη χιτλερική Γερμανία.

Σε μια κοινωνία αντικομμουνιστική σαν τη γαλλική, αυτό είχε πάντα μεγάλο αντίκτυπο και έφερνε σε δεινή θέση το Γαλλικό ΚΚ, επειδή η δικαιολογία ήταν ακόμη χειρότερη: Απαντούσαν ότι είχε πάει ως απεσταλμένος της Γ’ Διεθνούς, που σήμαινε ως άνθρωπος των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών.

Οσο για την ελληνική ανανεωτική αριστερά της μεταπολίτευσης, η προσέγγιση με το κόμμα του Μπερλινγκουέρ ήταν εξαιρετική εμπειρία, ώστε να αξίζει τον κόπο κάποια στιγμή να επανέλθουμε.

ΠΗΓΗ: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=423102

Κόκκινο γαρύφαλλο στο μέρος της καρδιάς

Standard

Η τελευταία πράξη του δράματος είναι και η πιο σοκαριστική. Αυτή αποτυπώνεται στη μνήμη περισσότερο, σφραγίζει οριστικά και τελεσίδικα τα πάντα, περικλείει τον πυρήνα της λύσης και τα επεισόδια του τέλους.

Εικόνα
Τους σήκωσαν αχάραγα. Τους φόρτωσαν στα καμιόνια και τους μετέφεραν στον «συνήθη τόπο των εκτελέσεων». Τους εκτέλεσαν μέσα στη νύχτα, με τα φώτα από τους προβολείς των αυτοκινήτων. Είχαν αποφασίσει να τους σκοτώσουν, παρά την τεράστια κινητοποίηση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Διέπραξαν το έγκλημά τους στα σκοτεινά, υπό τον φόβο της λαϊκής αντίδρασης. Κι αλήθεια, μόλις μαθεύτηκε η δολοφονία, πλήθη άρχισαν να κινούνται προς το Γ’ Νεκροταφείο όπου είχαν μεταφερθεί τα ζεστά ακόμη σώματά τους. Τους παράχωσαν όπως- όπως, ελπίζοντας να καταλαγιάσουν τα πράγματα και οι νεκροί να ξεχαστούν. Δεν ξεχάστηκαν.
Εξήντα δύο χρόνια μετά από εκείνο το ματωμένο ξημέρωμα Κυριακής (ούτε οι ναζί δεν εκτελούσαν Κυριακή, ή σε σκοτάδι) ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Ηλίας Αργυριάδης και ο Ν. Καλούμενος είναι ζωντανοί στη μνήμη των ανθρώπων που αγαπούν την Ελλάδα «με την καρδιά τους και με το αίμα τους». Ακόμα και τα γεγονότα γύρω από τη δίκη και την εκτέλεσή τους δεν έχουν ξεθωριάσει. Οι άνθρωποι, και ιδίως οι Αριστεροί, θυμούνται. Κι αυτό δείχνει πως άφησαν πίσω τους κληρονομιά. Τουλάχιστον ο Μπελογιάννης και ο Μπάτσης κατέλειπαν εκτός από το παράδειγμά τους και βιβλία που μέχρι σήμερα αποτελούν σημεία αναφοράς. Ηταν αυτός άλλωστε ο βασικός λόγος που σκότωσαν τον δεύτερο και ένας από τους βασικούς που σκότωσαν τον πρώτο. Το μυαλό τους. Και τα θαύματα που αυτά τα μυαλά θα μπορούσαν να κάνουν. Αφού δεν μπόρεσαν να τα προσεταιριστούν, τα εξόντωσαν. Το έργο που άφησαν επομένως, εφόσον είναι πάντοτε επίκαιρο, θα πρέπει να το μελετάμε διαρκώς. Και τα φωτισμένα τους μυαλά να προσπαθούμε να τα μιμηθούμε. Μαζί με τις αξίες και με τη στάση ζωής τους. Δεν ξεχνά κανείς πως τόσο ο Μπελογιάννης όσο και ο Μπάτσης θα μπορούσαν να είχαν επιζήσει, αν επέλεγαν τη συνεργασία με τον αντίπαλο. Επέλεξαν την αξιοπρέπειά τους. Γνωρίζοντας πολύ καλά το τίμημα.
Μάρτυρες- ήρωες
Εδώ και πολλά χρόνια- ίσως και πάντα- το ΚΚΕ, του οποίου στέλεχος υπήρξε ο Νίκος Μπελογιάννης επαναλαμβάνει στερεότυπα πως το ίδιο γεννά Μπελογιάννηδες. Δεν το απέφυγε και ο νυν γραμματέας του, χθές το βράδυ στην εκδήλωση που έγινε στη Νίκαια. «Ο Μπελογιάννης ζει, γιατί το κίνημα που τον έθρεψε και τον διαπαιδαγώγησε, το επαναστατικό κίνημα, το Κομμουνιστικό Κόμμα, ζει και αναπτύσσεται. Μέσα σ’ αυτό το κίνημα, σ’ αυτό το Κόμμα, έμαθαν όλοι οι “Μπελογιάννηδες” να παλεύουν “χωρίς ύπνο και ξεκούραση, για να φτιάξουν έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”.» είπε. Η περίπτωση ο Μπελογιάννης να ζει στη μνήμη (των Αριστερών τουλάχιστον) και λόγω της δικής του αξίας, προφανώς του διαφεύγει εντελώς. Μάλλον δεν θα θέλει και να τη σκέφτεται. Διότι τι σημαίνει «προσωπικότητα» για τον Περισσό; Πώς μπορεί κάποιος να ξεχωρίζει ενώ πρέπει να επικρατεί απόλυτη ομοιομορφία και ομοφωνία;
Οι γραμμές που γράφονται στα έντυπά του ή από μέλη του για το έγκλημα που έγινε σαν σήμερα περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά στα δραματικά γεγονότα της ίδιας της εκτέλεσης. Πώς τους σήκωσαν πρωί, τι έκαναν εκείνοι, πώς τους μετέφεραν και τα λοιπά. Οι φράσεις που δημοσιεύθηκαν στα ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής αναπαράγονται διαρκώς και μονότονα. Τραγικά όλα, αναμφίβολα. Όμως, η παρουσίασή τους έχει παύσει από καιρό να είναι το ζητούμενο. Οσο συγκινητικές κι αν είναι οι τελευταίες στιγμές τους, η στείρα επανάληψη δεν προσφέρει πολλά. Λειτουργεί όμως.
Λειτουργεί όπως το παραμύθι για τα παιδιά, που με την επανάληψη πρώτον εμπεδώνεται και δεύτερον «χτυπά» στο συναίσθημα. Σκοπός να θυμούνται τα μέλη και οι οπαδοί πως αυτό το κόμμα είχε μάρτυρες ήρωες που έδωσαν και τη ζωή τους. Τους χρειάζεται ως έμπνευση για τους επόμενους. Να γίνουν κι εκείνοι μάρτυρες- ήρωες. Για τους μεθεπόμενους. Και ούτω καθ’ εξής. Οσο περνούν μάλιστα τα χρόνια, «ξαναδουλεύονται» και οι λίστες των μαρτύρων- ηρώων, κάποιοι προστίθενται, κάποιοι αφαιρούνται.

Εικόνα
Πού είναι, φερ’ ειπείν, η αναφορά ή το πορτραίτο της πλέον τραγικής φιγούρας του κομμουνιστικού κινήματος; Ούτε στην ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα ούτε και στα πανό της εκδήλωσης υπήρχε ο Νίκος Πλουμπίδης. «Μπελογιάννης, Ηλέκτρα, Τατάκης, Παπαρήγας, Λουλές, Σεφέρης Λευτέρης, Διαμαντής, Φλωράκης, και τόσοι άλλοι… Ατέλειωτες μορφές αγωνιστών που τα έδωσαν όλα για το λαό» είπε. Ο Πλουμπίδης στους «τόσους άλλους»; Ε, όχι. Να με συγχωρούν οι αείμνηστοι Λουλές και Σεφέρης (Λευτέρης) που αγνοώ την ηρωική προσφορά τους, αλλά σαν του Πλουμπίδη δεν ήταν. Αλλιώς θα το ξέραμε.
Αλλά πώς να μπει στα πανό της εκδήλωσης η μορφή του μεγάλου αδικημένου; Να φιγουράρει δίπλα στου Νίκου Ζαχαριάδη; Και να θυμίζει αυτή η παράθεση τι έκανε ο Ζαχαριάδης εναντίον του Πλουμπίδη που- σε σχέση με το σημερινό θέμα- στράφηκε και εναντίον του Μπελογιάννη;
Όταν δηλαδή ο Νίκος Πλουμπίδης, άρρωστος βαριά έστειλε το γνωστό γράμμα στον διοικητή της ασφάλειας ότι ο ίδιος και όχι ο Μπελογιάννης ήταν ο καθοδηγητής του παράνομου κομματικού μηχανισμού στην Αθήνα, ο Ζαχαριάδης έσπευσε να δηλώσει πως το γράμμα ήταν πλαστό. Αφαιρώντας έτσι από τον Μπελογιάννη κάθε πιθανότητα να ζήσει. Θα ήταν αφελής όποιος απέδιδε την κίνηση σε επιπολαιότητα ή κακή πληροφόρηση του Ζαχαριάδη. Βαθύτερα αίτια θα πρέπει να αναζητηθούν και- κάποτε- να συζητηθούν. Αντ’ αυτού όμως, αντί να γίνει η παραμικρότερη συζήτηση για τη συγκεκριμένη στάση Ζαχαριάδη, το πορτραίτο του φιγουράριζε στον χώρο της εκδήλωσης μαζί με του Μπελογιάννη και του Βελουχιώτη. Μάλιστα, του Βελουχιώτη. Του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ τον οποίο ο Ζαχαριάδης αποκήρυξε, διέγραψε, χαρακτήρισε προδότη. Ετσι ο Αρης απομονωμένος, συνάντησε μιαν ώρα αρχύτερα τον θάνατο.
Και τι έκανε το ΚΚΕ; Δεν αποκατέστησε ΠΟΤΕ κομματικά τον Πλουμπίδη (προφανώς γιατί δεν ήταν ένα πειθαρχημένο κομματικό μέλος αφού αποφάσισε να θυσιαστεί ώστε να ζήσει ένας νέος, υγιής άνθρωπος με εξαιρετικές ικανότητες και φωτεινό μυαλό). Δεν αποκατέστησε ΠΟΤΕ κομματικά τον Αρη, λέγοντας μάλιστα ότι αν και είχε δίκιο, έπρεπε να πειθαρχήσει στις (ΛΑΘΟΣ) εντολές του κόμματος. Και αποκατέστησε πολιτικά (όπως τους άλλους δύο) ΚΑΙ κομματικά τον Νίκο Ζαχαριάδη (έκτυπο του Στάλιν, φυσικά). Εβαλε κι ο Αρης την παραδείσια γάτα του να κλαίει, και ζήσαμε εμείς καλά.
Μονάχα που ο Μπελογιάννης, ο Πλουμπίδης και ο Βελουχιώτης, δυστυχώς για την Ελλάδα και την Αριστερά, δεν έζησαν…

Της οικονομίας ΔΕΗθώμεν…

Standard

Το Συνέδριο τόνισε ακόμη πως η αποκατάσταση και η ανάπτυξη της οικονομίας της Σοβιετικής χώρας πρέπει να βασίζονται στον εξηλεκτρισμό της εθνικής οικονομίας.

Ριζοσπάστης, για το 9ο συνέδριο του ΚΚ (μπ) το 1920

Οταν απλώς αντιγράφεις (ή σαν το ανέκδοτο με την πινέζα)

“Πόλεις-Ηρωες”

Standard

Κάποτε στη δεκαετία του ’50 μια θύελλα είχε σαρώσει το στενό της Μάγχης. Οι αγγλικές εφημερίδες κυκλοφόρησαν με μεγάλους τίτλους «Η Ευρώπη απομονώθηκε!». Στο ίδιο μήκος κύματος, η λατρεμένη μας Ανγκελα, με το μπαράζ αποφάσεων και κόντρα-αποφάσεων της Ε.Ε. και του Ομπάμα κατά της Ρωσίας, δήλωσε ότι «Η Ρωσία απομονώθηκε».

Απασχολημένη με την οικοδόμηση του οικονομικού Τέταρτου Ράιχ, φορώντας και ως αξεσουάρ τις γνωστές γερμανικές παρωπίδες, η Φράου αρνείται να δει καν την παράλληλη επανίδρυση της αυτοκρατορίας του τσάρου και του Στάλιν από έναν επίγονο και συνεχιστή του έργου και των δύο.

Επειδή οι εκδηλώσεις του κόσμου στην Κριμαία πριν και μετά τις εκλογές δεν έμοιαζαν καθόλου υπαγορευμένες και καταναγκαστικές, όπως οι περσινοί θρήνοι των Βορειοκορεατών για τον θάνατο του Κιμ-Γιονγκ-Ιλ, υποψιάζεται κανείς ότι δεν ήταν η παρουσία των ρωσικών στρατευμάτων ή των πολιτοφυλάκων που διαμόρφωσε ή τουλάχιστον επηρέασε το «μπρεζνιεφικό» αποτέλεσμα, αλλά άλλοι παράγοντες. Εδώ τώρα μπαίνουμε στην έννοια της «Πόλης-Ηρωα».

Την Πρωτομαγιά του 1945, μία μέρα μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ και έξι πριν απ’ την άνευ όρων συνθηκολόγηση του Τρίτου Ράιχ, ο Στάλιν οργάνωσε τελετή για να τιμήσει τις πόλεις που κράτησαν τη μεγαλύτερη αντίσταση στους ναζί. Οπως λοιπόν έχουμε στην Ελλάδα τον όρο «Ιερά Πόλις Μεσολογγίου», ο Πατερούλης καθιέρωσε τον όρο της «Πόλης-Ηρωα», που απένειμε στο Λένινγκραντ (σημερινή Αγία Πετρούπολη), το Στάλινγκραντ (σημερινό Βόλγκογκραντ), την Οδησσό και την Σεβαστούπολη. Η πολιορκία της τελευταίας από τα γερμανο-ρουμάνικα φασιστικά στρατεύματα κράτησε οκτώ μήνες (Οκτώβριος ’41 – Ιούνιος ’42). Το 1973, ο Μπρέζνιεφ απένειμε τον τίτλο της Πόλης-Ηρωα και στο κριμαϊκό Κερτς (χτισμένο πάνω στο αρχαίο Παντικάπαιον). Οι Γερμανοί το είχαν καταλάβει τον Νοέμβριο του ’41, τον επόμενο μήνα απελευθερώθηκε από τους Σοβιετικούς με απόβαση, τον Μάιο του’42 το ξανακατέλαβαν οι ναζί και έκτοτε υπήρχε συνεχές αντάρτικο στους τριγύρω λόφους.

Οι μνήμες κατά του ναζισμού είναι, βέβαια, έντονες στη χερσόνησο και λόγω Γιάλτας. Η γνωστή και μη εξαιρετέα διάσκεψη των τριών ηγετών για τη μεταπολεμική μοιρασιά της Ευρώπης (και με την Ελλάδα ένα από τα μεγαλύτερα θύματά της) έγινε τον Φεβρουάριο του ’45, με κωδικό όνομα «Διάσκεψη των Αργοναυτών», στο ανάκτορο «Livadia» της πόλης. Η ονομασία είναι από τη δική μας Λεβαδειά, την πατρίδα του Λάμπρου Κατσώνη, στον οποίο είχε παραχωρηθεί η έκταση από τη Μεγάλη Αικατερίνη. Εναν αιώνα αργότερα, ο τελευταίος τσάρος Νικόλαος Β’ έχτισε το ανάκτορο στην έκταση όπου βρισκόταν το αγρόκτημα του οπλαρχηγού.

Αν προσθέσουμε ότι στις «Πόλεις-Ηρωες», εκτός από τη διπλανή Οδησσό, κατατάσσεται και το Νοβοροσίσκ, είναι φανερό ότι ο πληθυσμός της περιοχής είναι διαπαιδαγωγημένος σε έντονα αντιναζιστική βάση. Οταν βλέπουν λοιπόν στο Κίεβο σχεδόν να κυβερνούν οι νεοναζί και ξέρουν ότι ο καινούργιος πρόεδρος δεν σήκωσε ψηλά το χέρι για να σταματήσει ταξί, λογικά εφαρμόζουν ως προν τον Πούτιν την παροιμία «Καλύτερα ένας διάβολος που τον ξέρεις κ.λπ.».

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=422329

Την Κυριακή μπορείς;

Standard

Την Κυριακή μπορείς

Οοοοοοχι, όοοοοοχι

Αν έρθω εκεί μπορείς;

Οοοοοοχι όοοοοχι

Αν ψάξω για αλλού;

Μπορώωωω,  μπορωωωω

Αλλά δεν μπορώ εγώ, εγώ, εγώωω

Δεν  μπορεί δεν μπορεί, κάπου θα εκτυπωθούμε

δεν μπορεί, δεν μπορεί

στο ίδιο κτήριο ζούμε

(στον ρυθμό του γνωστού τραγουδιού)

Τα σπουδαία, ες αύριον (μεθαύριον κτλ)