Monthly Archives: Απρίλιος 2013

Καυγάς στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης με φόντο… Ριζοσπάστη

Standard

300413_neurospastis_smallΗ συνέντευξη τύπου που διοργάνωσε η διοίκηση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για την Εργατική Πρωτομαγιά όδευε προς το τέλος της, με τον πρόεδρο του ΕΚΘ να θέλει να κάνει μια επισήμανση πριν δώσει τη σκυτάλη στον αντιπρόεδρο της ΕΔΟΘ.

Ο Παναγιώτης Τσαραμπουλίδης αναφέρθηκε στο ΠΑΜΕ, λέγοντας ότι «για μια ακόμα χρονιά επιλέγουν να διαδηλώσουν ξεχωριστά, παίζοντας το παιχνίδι της κυβέρνησης και των εργοδοτών που θέλουν το κίνημα διασπασμένο». Συνεχίζοντας, κάλεσε το ΠΑΜΕ να κοιτάει τα του οίκου του, αναφερόμενος στο ΚΚΕ και τις απολύσεις στο Ριζοσπάστη.

Σε εκείνο το σημείο η δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη επιτέθηκε φραστικά στον πρόεδρο του ΕΚΘ, με αποτέλεσμα η συνέντευξη να γίνει καυγάς. Αποτέλεσμα ήταν η δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη να αποχωρήσει από τη συνέντευξη η οποία συνεχίστηκε κανονικά.

Λ. Ζαβλιάρης

βίντεο:

http://www.karfitsa.gr/?p=156999

Το σκίτσο είναι του Κώστα Κουφογιώργου ειδικά γιά τον Νευροσπάστη

Κι εσείς βασανίζετε τους μαύρους…

Standard

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ωμός εκβιασμός σε βάρος όλης της εργατικής τάξης

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Το ΚΚΕ με την πρόταση νόμου, που κατέθεσε στη Βουλή, πρότεινε τη διεκδίκηση ουσιαστικών μέτρων ανακούφισης των ανέργων, παλεύει για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, έτσι ώστε κανένας εργαζόμενος να μην είναι απροστάτευτος. Απευθύνουμε κάλεσμα συστράτευσης με το ΚΚΕ για την ενίσχυση της λαϊκής πάλης και συμμαχίας που θα βάλει τέλος στο σύστημα που γεννά τη φτώχεια και ανεργία».

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=30/4/2013&id=14564&pageNo=7&direction=1

 ΑΡΘΡΟ 46 του νέου καταστατικού του ΚΚΕ:

 Τα επαγγελματικά στελέχη του Κόμματος στηρίζονται οικονομικά με ποσό που δεν πρέπει να υπερβαίνει το μέσο μισθό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

 Το ίδιο ισχύει για τα μέλη του Κόμματος που εργάζονται στον τεχνικό ή βοηθητικό μηχανισμό του Κόμματος, στο «Ριζοσπάστη», στην ΚΟΜΕΠ, σε άλλα κομματικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, στο εκδοτικό του Κόμματος.

Οποιος βρει πού θα στείλει ο Περισσός τις συλλογικές συμβάσεις, θα αμειφθεί με τα άπαντα του Στάλιν.

Το ΚΚΕ τιμά με απολύσεις την ταξική πρωτομαγιά

Standard

Image

Δεν είναι  αργία,  για μερικούς όμως δεν θα είναι ούτε απεργία. Το ΚΚΕ, το κόμμα που αυτοαποκαλείται της εργατιάς, έκανε την συνεπή ιδεολογική και ταξική του κίνηση ακριβώς παραμονές  πρωτομαγιάς. Προβαίνοντας σε ακόμη πέντε απολύσεις στον Ριζοσπάστη (συνολικά, οι απολυμένοι έφτασαν πια τους 20). Και όποιος απολυθεί, ως γνωστόν, δεν έχει από πού να απεργήσει.

οι νέοι απολυμένοι είναι

Ο Παναγιώτης Κακαλής

Ο Γιώργος Μιχαηλάρης

Ο Μάκης Χολέβας,

και δύο εργαζόμενοι από τη  «Σύγχρονη Εποχή» που είναι μία επιχείρηση με τον «Ρ».

Οι απολύσεις  αποτελούν απτή απόδειξη πως όσα λέγονται για την εργατική τάξη και το δικαίωμα της στη δουλειά, δεν είναι τίποτα  άλλο παρά «τα  ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα». Πως οι συμβολισμοί της 1ης του Μάη και πολύ περισσότερο το μήνυμα και η σημασία της, δεν λαμβάνονται σοβαρά   υπόψιν  απ’ τα ανώτατα κλιμάκια του ΚΚΕ. Πως όταν γίνονται  αναφορές στις θυσίες, και στις υποχρεώσεις, εννοούνται των άλλων…

Το να απολύεις εργαζόμενους και μάλιστα  κατά συρροήν, εσύ, ένα κόμμα που θέλεις να λέγεσαι αριστερό, είναι ήδη κατακριτέο. Το να το κάνεις  όμως παραμονές μιας τόσο σημαδιακής μέρας, είναι κατάπτυστο. Γιατί δείχνεις ότι δεν έχεις ιερό κι όσιο. Φέτος η Πρωτομαγιά συμπίπτει και με  το Πάσχα. Γιορτινές μέρες με την απόλυση στο χέρι. Όπως έγινε κι τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, με διπλές απολύσεις. Ευαισθησία ατέλειωτη…

Καλή πρωτομαγιά σύντροφοι

Και κατά τα λοιπά, χάλια είναι όλα.

Οι εργαζόμενοι του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ 902 και ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ

πληρώθηκαν σήμερα  μόνο το δώρο Πάσχα (ο εργοδότης  διώκεται ποινικά αν δεν το καταβάλει)

ενώ συνεχίζουν να είναι απλήρωτοι για εφτά, δέκα και δώδεκα μήνες αντίστοιχα…

Ειδικά στον Ριζοσπάστη,  η εταιρεία δήλωσε στην Επιθεώρηση εργασίας στο τέλος του περασμένου Μαρτίου, πως τον Απρίλιο θα πληρώσει έναν μισθό και προτίθεται να εξοφλήσει τα δεδουλευμένα σε 12 ισόποσες δόσεις, αρχής γενομένης την 22α του μηνός Απριλίου 2013. Τίποτα δεν έγινε. Οι εργαζόμενοι της εφημερίδας παραμένουν για 7 μήνες απλήρωτοι και ήδη ορισμένοι αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. Από τη διεύθυνση δεν υπάρχει καμία ενημέρωση ενώ από το λογιστήριο τούς λένε πως δεν γνωρίζουν πότε θα πληρωθούν. Η ίδια η διεύθυνση είχε πει στην ΕΣΗΕΑ πως θα φροντίσει να γίνουν όσο το δυνατόν λιγότερες απολύσεις. Και συνέχισε κανονικά κι όπως όλα δείχνουν με σχέδιο…

 Και σύντομα θα ξεκαθαριστούν κι οι λογαριασμοί που αφορούν στα πιστα μέλη

Με το ΑΡΘΡΟ 46 του νέου καταστατικού του ΚΚΕ ορίζεται:

 Τα επαγγελματικά στελέχη του Κόμματος στηρίζονται οικονομικά με ποσό που δεν πρέπει να υπερβαίνει το μέσο μισθό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

« Το ίδιο ισχύει για τα μέλη του Κόμματος που εργάζονται στον τεχνικό ή βοηθητικό μηχανισμό του Κόμματος, στο «Ριζοσπάστη», στην ΚΟΜΕΠ, σε άλλα κομματικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, στο εκδοτικό του Κόμματος.»

«Θα στηρίζονται οικονομικά» με το μέσο μισθό. Τι άραγε σημαίνει “στηρίζονται”; Δεν θα αμείβονται αλλά θα «στηρίζονται». Πότε; Ποτέ; Εάν μπορεί το κόμμα να τους στηρίζει; Και όταν δεν μπορεί;  Θα πληρώνει μερικά κατοστάρικα όποτε έχει;

Η χρήση της λέξης γίνεται “αριστοτεχνικά” ώστε να επιδέχεται πολλών ερμηνειών, ανάλογα με τις περιστάσεις, που φυσικά θα κρίνει και θα καθορίσει το ίδιο το ΠΓ, όπως την στάση πληρωμών προς τους εργαζόμενους αρχικά της Τυποεκδοτικής, μετά του 902 και από πέρσι το καλοκαίρι του Ριζοσπάστη.

Σε όλα αυτά, υπάρχει μία ακόμη διάσταση άκρως ανησυχητική. Με δεδομένο ότι το ΚΚΕ δηλώνει δημοσίως πλέον ότι θα πληρώνει αυτά τα ολίγα και ΟΠΟΤΕ ΕΧΕΙ για ποιές συμβάσεις γίνεται λόγος; Προφανώς για καμία! Ήρθε η ώρα της εξόδου από την ΕΣΗΕΑ και από τις άλλες συνδικαλιστικές ενώσεις του χώρου; Πριν την έξοδο στο όνομα της «λαϊκής εξουσίας», τι κάνουν οι συνδικαλιστικές ενώσεις όταν ουσιαστικά το ΚΚΕ ανακοινώνει δημοσίως και με τυμπανοκρουσίες, ότι πετάει τις συλλογικές συμβάσεις στον κάλαθο τον αχρήστων; Και πότε τα πειθαρχικά συμβούλια θα εφαρμόσουν το καταστατικό, καλώντας όποιον «λεβέντη» πήγε στα δικαστήρια ως μαρτυρας υπέρ της εργοδοσίας και στην ουσία σε βάρος των απλήρωτων ή απολυμένων  συναδέλφων;

Το σκίτσο είναι του Κώστα Κουφογιώργου ειδικά για τον Νευροπάστη

Έκτακτο! Το ΚΚΕ ετοιμάζει ειδικούς εορτασμούς για την Πρωτομαγιά!

Standard

 

Λεπτομέρειες σε λίγο.

Η εβδομάδα ….των παθών ξεκίνησε πάντως…

Κόψε κάτι, κόψε

Standard

 

«Τα τελευταία χρόνια ξεκινήσαμε αυτήν την προσπάθεια διοργάνωσης επιστημονικών συνεδρίων, αφιερωμένα στο έργο και την προσωπικότητα μεγάλων, πρωτοπόρων διανοητών – καλλιτεχνών, όπως ο Γιάννης Ρίτσος και ο Κώστας Βάρναλης. Φέτος, κάνουμε ένα πιο τολμηρό βήμα -άλμα θα το χαρακτήριζα- αφιερώνοντας το συνέδριο στον Μπέρτολτ Μπρεχτ, τον μεγαλύτερο θεατρικό συγγραφέα του 20ού αιώνα, σκηνοθέτη, ποιητή, διανοητή, τον στρατευμένο στην υπόθεση της απαλλαγής του κόσμου από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Δημήτρης  Κουτσούμπας

Το θέμα δεν είναι να γνωρίσει κανείς τον ποιητή, αλλά τον κόσμο και όλους εκείνους που ο ποιητής θέλει μαζί τους να τον αλλάξει και να τον απολαύσει. Ετσι απλά και περιεκτικά όρισε ο Μπρεχτ τη στάση του απέναντι στην τέχνη. Κι αυτή η στάση του εξηγεί γιατί δύο χρόνια πριν, μέσα στην ένταση της καπιταλιστικής κρίσης και της αστικής επιθετικότητας, επιλέξαμε το έργο του ως θέμα για το 3ο Επιστημονικό Συνέδριό μας.

Γιατί ποιος άλλος μεγάλος δημιουργός θα μπορούσε αποτελεσματικότερα να πείσει πως αυτή η άθλια κοινωνική πραγματικότητα δεν είναι μοιραία, ούτε αναπόφευκτη, αν όχι ο Μπρεχτ, που αφιέρωσε τις καλύτερες σκέψεις του για να δείξει στους «κάτω» τον τρόπο να την αλλάξουν;

Ελένη Μηλιαρονικολακη

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=28/4/2013&id=14545&pageNo=13&direction=1

Εμπρός του «Ρίζου» οι κολασμένοι

Standard

280413_neurospastis_smallΔάσκαλε που εδίδασκες και νόμο δεν εκρατεις … από το φρέσκο καταστατικό του ΚΚΕ, που εγκρίθηκε στο πρόσφατο συνέδριό του, σημειώνουμε:

 ΑΡΘΡΟ 46

 Τα επαγγελματικά στελέχη του Κόμματος στηρίζονται οικονομικά με ποσό που δεν πρέπει να υπερβαίνει το μέσο μισθό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

 Το ίδιο ισχύει για τα μέλη του Κόμματος που εργάζονται στον τεχνικό ή βοηθητικό μηχανισμό του Κόμματος, στο «Ριζοσπάστη», στην ΚΟΜΕΠ, σε άλλα κομματικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, στο εκδοτικό του Κόμματος.

 

Δηλαδή; Οι  συμβάσεις που υπογράφουν τα σωματεία του χώρου (δημοσιογράφων, τεχνικών) με την εργοδοσία δεν ισχύουν για τον Περισσό; Ποια πολιτική ή εργατική ηθική το ορίζει αυτό; Και πώς θα πάνε τα μέλη του κόμματος να ζητήσουν εφαρμογή των συμβάσεων για άλλους χώρους όταν στο «σπίτι του λαού» καταπατούν τα πάντα; Πρόκειται για ένα κομματικό «μνημόνιο» που πετσοκόβει μισθούς και μάλιστα εσαεί. Κι αυτό το  το σκέφτηκαν, το πρότειναν και το ψήφισαν κομμουνιστές; Που πρέπει να είναι εναντίον της αδικίας;

 Σε σκέψεις όμως σε βάζει ένα ακόμη άρθρο:

ΑΡΘΡΟ 30

 

Το ΚΚΕ διαθέτει μέσα μαζικής ενημέρωσης και διαφώτισης.

 Ο «Ριζοσπάστης», όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, είναι η καθημερινή εφημερίδα του Κόμματος, μαζικός οργανωτής και καθοδηγητής. Η Κεντρική Επιτροπή έχει την ευθύνη για την έκδοση και τις γενικές κατευθύνσεις του και ορίζει τη Διεύθυνση και τη Συντακτική του Επιτροπή. Ο «Ριζοσπάστης» προβάλλει και υπερασπίζεται την ιδεολογία και την πολιτική του ΚΚΕ. Προβάλλει και υπερασπίζεται τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και γενικότερα των εργαζομένων και του λαϊκού κινήματος. Ενημερώνει ολόπλευρα για τις εξελίξεις στην Ελλάδα και τον κόσμο.

 Η «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΚΟΜΕΠ) είναι το θεωρητικό – πολιτικό περιοδικό του Κόμματος, όργανο της Κεντρικής Επιτροπής. Διευθύνεται από Συντακτική Επιτροπή που ορίζεται από την ΚΕ.

 Το ΚΚΕ μπορεί να δημιουργεί ή να συμμετέχει σε άλλα κεντρικά ή περιφερειακά έντυπα και ηλεκτρονικά -ραδιοτηλεοπτικά και διαδικτυακά- μέσα ενημέρωσης. Η Κεντρική Επιτροπή καθορίζει τους όρους, τα πλαίσια και τις επιδιώξεις του ΚΚΕ σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Ορίζει τους υπευθύνους, τις διευθύνσεις και τις συντακτικές επιτροπές αυτών των μέσων.

Ο 902 πού πήγε; Δεν αποτελεί μέσο μαζικής ενημέρωσης του ΚΚΕ; Ή δεν… θα αποτελεί; Και το πόρταλ 902.gr;

Ολο το καταστατικό εδώ:

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=28/4/2013&id=14568&pageNo=2&direction=1

Το σκίτσο ανήκει στον Κώστα Κουφογιώργο

Γκερνίκα: η τελευταία εξόριστη της Ισπανίας

Standard

 

Στις 26 Απριλίου 1937, υπό τις διαταγές του αρχιστράτηγου- κατοπινού δικτάτορα- Φρανθίσκο Φράνκο, στο πλαίσιο του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, γερμανικά και ιταλικά αεροπλάνα έριξαν εκρηκτικές και εμπρηστικές βόμβες στη Βασκική πόλη της Γκερνίκα, καταστρέφοντάς την και προκαλώντας τον θάνατο 1654 αμάχων, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των Βάσκων. Οι γερμανικές πηγές αναφέρουν ότι οι άμαχοι που σκοτώθηκαν στη βομβιστική επίθεση ήταν 300. Ήταν ο πρώτος βομβαρδισμός τελείας καταστροφής στην Ευρώπη, γνωστός σήμερα ως «ολοκληρωτικός πόλεμος».

Περισσότερα από το 70 τοις εκατό των κτιρίων στην Γκερνίκα, που είχε περίπου 6.000 κατοίκους τότε, καταστράφηκαν κυρίως από πυρκαγιά που προκλήθηκε από το μεγάλο αριθμό των εμπρηστικών βομβών βάρους 32 τόνων που ρίχτηκαν στη μικρή αγροτική πόλη. Ο Φράνκο δεν είχε κανένα όριο. Οι δηλώσεις του είναι χαρακτηριστικές:

«Δεν θα υπάρξουν παραχωρήσεις, συμβιβασμοί, οπισθοχωρήσεις. Εγώ θα συνεχίσω να προετοιμάζω την επέλασή μας στη Μαδρίτη και θα καταλάβω την πρωτεύουσα. Θα σώσω την Ισπανία από το μαρξισμό, όποιο κι αν είναι το τίμημα».

– Μα δεν έχετε φτάσει σε αδιέξοδο;

«Δε υπάρχουν σοβαρά εμπόδια. Η λιποταξία του ναυτικού ήταν πλήγμα αλλά δε με πτοεί. Θα συνεχίσω να προχωρώ. Σύντομα, πολύ σύντομα, τα στρατεύματά μου θα φέρουν την ειρήνη στη χώρα και όλα αυτά θα μοιάζουν με εφιάλτη».

– Αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να εκτελέσετε τη μισή Ισπανία;

«Σας επαναλαμβάνω ότι θα το κάνω όποιο κι αν είναι το τίμημα»

 Image

Η  Γκερνίκα του Πάμπλο Πικάσο δημιουργήθηκε από αυτό το γεγονός. Αυτός ο τεράστιος καμβάς (3,54×7,82μ.)περιγράφει την απανθρωπιά, τη βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Ήταν παραγγελία της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας για τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937.

Ο Πικάσο απέφυγε να ζωγραφίσει αεροπλάνα, βόμβες ή ερείπια. Οι δύο κυρίαρχες μορφές του έργου είναι ένας ταύρος και ένα πληγωμένο άλογο με διαμελισμένα κορμιά και τέσσερις γυναίκες που ουρλιάζουν κρατώντας νεκρά μωρά. Αρχικά ο καλλιτέχνης πειραματίστηκε με χρώμα, αλλά τελικά κατέληξε στο άσπρο-μαύρο και αποχρώσεις του γκρι, καθώς θεώρησε ότι έτσι δίνει μεγαλύτερη ένταση στο θέμα. Πολλές φορές μετακίνησε φιγούρες και μορφές πριν καταλήξει στην οριστική τους θέση. «Η αφαίρεση του χρώματος και του αναγλύφου αποτελεί διακοπή της σχέσης του ανθρώπου με τον κόσμο: όταν διακόπτεται, δεν υπάρχει πια η φύση ή η ζωή».

Η διαδικασία της ζωγραφικής του πίνακα αποτυπώθηκε σε μια σειρά φωτογραφιών από τη διασημότερη ερωμένη του Πικάσο, την Dora Maar, μια διακεκριμένη καλλιτέχνιδα. Συνολικά σαράντα πέντε σχέδια μας έχουν σωθεί τα οποία προετοιμάζουν την τελική Γκερνίκα. Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο πίνακας, οι αντιδράσεις ήταν μάλλον αρνητικές. Ο βάσκος  ζωγράφος Χοσέ Μαρία Ουθελάι  πικραμένος γιατί δεν είχε ανατεθεί σε αυτόν το έργο- σύμβολο, δήλωσε: «Για έργο τέχνης είναι ένα από τα φτωχότερα της παγκόσμιας παραγωγής… απλώς ένα πορνογράφημα 7 επί 3 μέτρων, εξευτελισμός της Γκερνίκα, των Βάσκων, των πάντων». Γερμανικό έντυπο έγραψε ότι πρόκειται για «σύμφυρμα από ανθρώπινα μέλη που θα μπορούσε να είχε ζωγραφίσει τετράχρονος».

 Σταδιακά το γενικό αίσθημα άρχισε να μεταστρέφεται και το έργο περιόδευε για να ενισχύσει τον αγώνα των Δημοκρατικών. Ο τεράστιος καμβάς, μετά την επιτυχή έκθεσή του στο Λονδίνο, ξεδιπλώθηκε πολλές φορές, αφήνοντας ίχνη φθοράς, στην περιοδεία του στις ΗΠΑ, βοηθώντας την Εκστρατεία Αρωγής Ισπανών Μεταναστών, σύμφωνα και με την επιθυμία του Πικάσο. Η παραμονή του στην Αμερική συνέπεσε με την πόλωση του εκεί καλλιτεχνικού κόσμου που αναζητούσε την ταυτότητά του έναντι της ευρωπαϊκής υπεροχής. Εν τω μεταξύ, ο Φράνκο κατέλαβε την εξουσία το 1939 και λίγο μετά, είχαμε το ξέσπασμα του  Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η «Γκερνίκα» από τη μια επιβλήθηκε στον δημόσιο βίο της Αμερικής, συνεχίζοντας να αφυπνίζει συνειδήσεις όσον αφορά τον καταστρεπτικό Β Παγκόσμιο, και από την άλλη πυροδότησε το κίνημα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, ενώ μπήκε στον πυρήνα του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, μέχρι την επιστροφή του στην Ευρώπη. Στα 1968, ο δικτάτορας έγινε ξαφνικά φιλότεχνος: Ζήτησε να εκτεθεί η Γκερνίκα στη Μαδρίτη. Οι Αμερικανοί φρόντισαν να ρωτήσουν τον Πικάσο. Αρνήθηκε κατηγορηματικά: Η «Γκερνίκα» δεν έπρεπε να γυρίσει στην Ισπανία, πριν να αποκατασταθεί εκεί η δημοκρατία. Το 1974 υπήρξε βανδαλισμός του έργου με κόκκινη μπογιά, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη σφαγή του Μάι Λάι στο Βιετνάμ

Ο επαναπατρισμός το 1981, έπειτα από σχεδόν σαράντα χρόνια, ήταν ενθουσιώδης, αλλά και επώδυνος. Ποια πόλη και ποιο μουσείο της Ισπανίας θα αποκτούσε το σύμβολο της Ιστορίας; Οι Βάσκοι απαιτούσαν να πάει στην Γκερνίκα ή στο γειτονικό Μπιλμπάο. Πέρασαν χρόνια για να βρεθεί η λύση της Μαδρίτης και του Μουσείου Πράδο, όπου εκτέθηκε προστατευμένη με αλεξίσφαιρο τζάμι και οπλισμένους φρουρούς, για το φόβο νέου βανδαλισμού «Επέστρεψε κι ο τελευταίος εξόριστος», ήταν ο αναλογών φόρος τιμής.

Ακολούθησε ακόμη ένα ταξίδι, το τελευταίο αλλά όχι ανώδυνο, από το Πράδο στο Ρέινα Σοφία, όταν το τελευταίο χρίστηκε εθνικό μουσείο. Εκεί έχει γίνει το διασημότερο και σπουδαιότερο έκθεμα.

Τα τελευταία χρόνια ακούγεται συχνά η πρόταση να μεταφερθεί στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο, το οποίο βρίσκεται λίγα μόλις χιλιόμετρα από την κωμόπολη Γκερνίκα, όμως δε συμφωνεί ούτε η ισπανική κυβέρνηση, ούτε η διοίκηση του Μουσείου Τέχνης Βασίλισσα Σοφία.

Λέγεται πως όταν οι Γερμανοί εισήλθαν στο Παρίσι κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην προσπάθειά τους να βρουν καλλιτεχνικούς θησαυρούς και να τους κατασχέσουν, ένας Γερμανός Αξιωματικός έδειξε σε φωτογραφία τον πίνακα «Γκερνίκα» στον ίδιο τον Πικάσο που είχε προσαχθεί ρωτώντας τον: -Αυτόν τον πίνακα εσείς τον κάνατε; Κι εκείνος απήντησε με θάρρος: Όχι, Εσείς!

Ο ίδιος ο Πικάσο έχει δηλώσει:

– Στη Γκερνίκα ο ταύρος, το άλογο, τα χέρια με τους δαυλούς, όλα μοιάζουν να έχουν ένα αντίστοιχο με την ισπανική πραγματικότητα.

 

«Ναι, ο ταύρος εκπροσωπεί πράγματι την κτηνωδία, το άλογο το λαό. Σ’ αυτή την περίπτωση κατέφυγα στον συμβολισμό. Ωστόσο, είναι λάθος να λέτε ότι ο ταύρος είναι ο φασισμός: ο ταύρος είναι απλώς ο σκοταδισμός κι η κτηνωδία».

 

– Μα υπάρχει διαφορά; Όπου εγκαταστάθηκε ο φασισμός έφερε το σκοτάδι και την κτηνωδία, το θάνατο και την καταστροφή.

 

«Μπορεί να έχετε δίκαιο, αλλά δεν επιχειρούσα συνειδητά να δείξω κάτι τέτοιο. Η δουλειά μου δεν είναι συμβολική. Μόνο στη Γκερνίκα είναι, αλλά πρόκειται για μια αλληγορία. Γι’ αυτό και χρησιμοποίησα τον ταύρο και το άλογο. Κάποιοι χαρακτηρίζουν τη ζωγραφική μου ως σουρεαλιστική, τουλάχιστον τα έργα μου κάποιας περιόδου. Αλλά δεν είμαι σουρεαλιστής. Ποτέ δεν υπήρξα εκτός πραγματικότητας. Πάντα έζησα μέσα στην πεμπτουσία της, ή αν το θέλετε αλλιώς, στο πραγματικό της πραγματικότητας. Αν κάποιος επιθυμούσε να εκφράσει τον πόλεμο ίσως το πιο κομψό θα ήταν να είχε ζωγραφίσει ένα τόξο κι ένα βέλος, γιατί είναι μια εικόνα αισθητικά ελκυστική. Εγώ, αντίθετα, αν ήθελα να απεικονίσω τον πόλεμο, θα χρησιμοποιούσα ένα μυδραλιοβόλο. Τώρα ήρθε η στιγμή, αυτή την εποχή των αλλαγών και της επανάστασης, να ζωγραφίζουμε με τρόπο επαναστατικό κι όχι όπως πριν».