Monthly Archives: Ιουλίου 2013

Ξανά απολύσεις στον «Ριζοσπάστη»

Standard

neurospastis_310713_smallΣύμφωνα με πληροφορίες, τουλάχιστον ένας συντάκτης της εφημερίδας έχει ενημερωθεί να προσέλθει στο λογιστήριο, για να παραλάβει τα χαρτιά της απόλυσής του.

Νεώτερα, εντός των επόμενων ωρών.

update: και δεύτερος/η κλήθηκε να περάσει από το λογιστήριο. Αναμένουμε τις εξελίξεις πριν βάλουμε τα ονόματα

Νίκος Πέρπερας, 32,5 χρόνια στον Ριζοσπάστη. Απολύθηκε

Ελένη Αργυρίου, επίσης πολλά χρόνια στην εφημερίδα. Απολύθηκε.

Το σκίτσο έκανε ο Κώστας Κουφογιώργος

Advertisements

Καληνύχτα, γλυκειά Αλίντα

Standard

 

Σε ηλικία 78 ετών πέθανε τα ξημερώματα της Τρίτης 30 Ιουλίου στην Αθήνα, η σκηνοθέτρια Αλίντα Δημητρίου. Σημαντική καλλιτέχνιδα του αριστερού χώρου, γνωστή για την συνέπεια και την πολιτική άποψή της, η Αλίντα διέπρεψε στον χώρο του ντοκιμαντέρ, έκανε σημαντική έρευνα και παρουσίασε πτυχές της ελληνικής ιστορίας που διαφορετικά θα έμεναν θαμμένες.. 

 

Η τριλογία των ταινιών ντοκιμαντέρ για τις γυναίκες στην αντίσταση, στον εμφύλιο και στη χούντα είναι η πιο γνωστή τους δουλειά: «Πουλιά στους βάλτους», «Η ζωή στους βράχους» και «Τα κορίτσια της βροχής».

 

Είμαστε η συνέχεια των γυναικών της αντίστασης – Αλίντα Δημητρίου

 

Ευτυχώς υπάρχει μια σπουδαία γυναίκα, η σκηνοθέτης Αλίντα Δημητρίου που με τις ταινίες της σώζει πολύτιμες μαρτυρίες για τις αγωνίστριες της Εθνικής Αντίστασης, του Δημοκρατικού Στρατού και της Δικτατορίας του 1967.

Εδώ και χρόνια, η Αλίντα Δημητρίου έχει αφιερώσει ένα μέρος της ζωής και του έργου της στους αγώνες των γυναικών στις περιόδους πολιτικής τραγωδίας στην Ελλάδα.Με τα «Πουλιά στο Βάλτο», το 2008, καταπιάστηκε με τη δράση των γυναικών στην Κατοχή. Η «Ζωή στους Βράχους», το 2009, κατέγραψε τους αγώνες των γυναικών στον εμφύλιο και την εξορία. Τώρα, με τα «Κορίτσια της Βροχής», η Αλίντα Δημητρίου παρουσιάζει ένα ολοζώντανο, μαρτυρικά αληθινό πορτρέτο των γυναικών που αντιστάθηκαν στη δικτατορία, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξεφτελίστηκαν και ζουν για να αφηγηθούν την ιστορία τους.

 

Η Αλίντα Δημητρίου, από το 1977 ως το 1994, έχει κάνει περισσότερα από 50 ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση και το Υπουργείο Πολιτισμού (π.χ. «Το Θέατρο στο βουνό», «Ανθρώπινα Δικαιώματα» (10 ημίωρα), «Γυναίκες» (6 ημίωρα). Από το 1994 ως το 2003 ασχολήθηκε με το βιομηχανικό ντοκιμαντέρ κάνοντας 15 ταινίες για τη ΔΕΗ.

 

Η ταινία «Τα Κορίτσια της Βροχής» αποτελείται από μαρτυρίες γυναικών, πολλών και ωραίων, διαφόρων ηλικιών, καταγωγών και τρόπων ζωής, που τις ενώνει το ένα πράγμα που δεν μπορεί να ξεχαστεί: ο κοινός αγώνας για κάτι που πίστεψαν, την απελευθέρωση της Ελλάδας από τη δικτατορία και η κοινή ανάμνηση της βίας και της περιφρόνησης που αντιμετώπισαν από την (ανδρική, άλλωστε), εξουσία.

 

 

«Είμαστε η συνέχεια των γυναικών της αντίστασης και η δική μας συνέχεια είναι η σημερινή νεολαία»

 

 Παλιά συνέντευξή της στην εφημερίδα ΑΥΓΗ

 

 Επιμέλεια: Αλίκη Κοσυφολόγου, Μαρία Βλαδιμήροβιτς

 

 Ερ.: Με την ταινία για τις γυναίκες – αγωνίστριες της επταετίας ολοκληρώνετε μια μελέτη για την γυναικεία παρουσία στο εαμικό κίνημα και στον αντιδικτατορικό αγώνα. Αν και τα κινήματα αυτά περιβάλλονται από διαφορετικά ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά συμφραζόμενα, οπωσδήποτε χαρακτηρίζονται και τα δύο από την μεγάλη κοινωνική τους απήχηση, τη μαζικότητα της συμμετοχής καθώς και τον ιδεολογικό τους προσανατολισμό. Θα θέλατε να μας εξηγήσετε με ποιό τρόπο αντιλαμβάνεστε τη γυναικεία παρουσία – συμμετοχή και σε κάθε ένα από αυτά;

 

Απ.: Και στα δύο αυτά κινήματα παρά τις διαφορές που επισημαίνετε, δυστυχώς, το ζητούμενο είναι το ίδιο, δεν έχει αλλάξει.

 

Η παρουσία – συμμετοχή της γυναίκας κατά την επταετία σε σχέση με το εαμικό κίνημα δεν είναι μικρότερη γιατί προσμετράται σε αναλογία με την παρουσία του άνδρα την ίδια περίοδο. Η διαφορά υπάρχει στην προέλευση.

 

Στην πρώτη περίοδο, η Γυναίκα εκπροσωπεί αυτόν τούτον τον ελληνικό λαό που αγωνίζεται για την ελευθερία του από τον κατακτητή και σύσσωμος έχει λάβει μέρος στον αγώνα. Στην δεύτερη περίοδο, η Γυναίκα προέρχεται κατά πλειονότητα από το φοιτητικό κίνημα, τον κύριο όγκο αντίστασης σ’ έναν εισβολέα που έρχεται να στερήσει το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα της ελευθερίας.

 

Στο εαμικό κίνημα η Γυναίκα στάθηκε δίπλα στον άνδρα ισάξια, κρατώντας όπλο, υφιστάμενη ταλαιπωρίες, πηγαίνοντας φυλακή, εξορίες, στο εκτελεστικό απόσπασμα. Δε λύγισε ούτε όταν ως μέσο πίεσης χρησιμοποιήθηκε η αρπαγή των παιδιών από την αγκαλιά της. Και σε καμιά από όλες δεν ανίχνευσα ίχνη φυγοδικίας. Θα έλεγα ότι δύο είναι τα κύρια χαρακτηριστικά τους: το ήθος και το πείσμα τους, δηλαδή η πίστη τους σ’ αυτό που κάνανε. Φυσικά μιλάω για γυναίκες που ήταν μόνο στρατιώτες και όχι στελέχη. Τη δεύτερη περίπτωση δεν τη γνωρίζω, δεν την αγγίζω.

 

Μέσα στη δικτατορία έχουμε μια άλλη φουρνιά γυναικών που κατά πλειονότητα στελεχώνουν το φοιτητικό κίνημα.

 

Δε βρήκα διαφορές ιδεολογικού προσανατολισμού – κατά την άποψή μου.

 

Η ίδια περηφάνια, το ίδιο ήθος, το ίδιο πείσμα, η ίδια πίστη στον αγώνα για την εδραίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

 

Το ίδιο αμετανόητες οι άτιμες!

 

Και μάλιστα θεωρούν τον εαυτό τους συνέχεια των γυναικών της Αντίστασης.

 

Μια από αυτές μου είπε «…είμαστε η συνέχεια τους και η δική μας συνέχεια είναι η σημερινή νεολαία»και το είπε μια γυναίκα που της αφαιρέθηκε η δυνατότητα να κάνει παιδιά. Ομολογώ ότι μαθαίνοντας φοβήθηκα κάτι που δεν είχε συμβεί με τις προηγούμενες. Το ανακάλυψα πρόσφατα, όταν ένας γιατρός μου ζήτησε να ξαπλώσω για να με εξετάσει και αρνήθηκα. Μετά το έψαξα γιατί αρνήθηκα. Το ιατρικό κρεβάτι είναι πολύ στενό και εγώ χωρίς να το καταλαβαίνω ανακαλούσα τον πάγκο που τις ξάπλωναν και τις έδεναν.

 

Θα μπορούσα ακόμα να προσθέσω ότι η αναφορά στη Γυναίκα και στα δύο μεγάλα κινήματα είναι μικρή ως μηδενική. Η επίσημη ιστορία καταγράφει κατά κανόνα τα κατορθώματα των ανδρών. Και αυτό φαίνεται στις προσωπικές διατυπώσεις. Κάποιος μου είπε, όταν εγώ αναφέρθηκα στη συμμετοχή τους «….ναι, ναι, έπλεναν τα καζάνια και τα ρούχα μας». Και το είπε αυτό Μακρονησιώτης.

 

Ερ.: Σε παλιότερη συνέντευξή σας αναφέρετε ότι «η επίσημη Ιστορία αγνοεί την προφορική ιστορία, παρακάμπτει και προσπερνάει τις μαρτυρίες και τα βιώματα των ανθρώπων», εξηγώντας με αυτό τον τρόπο την επιλογή σας να κάνετε ταινίες – ντοκιμαντέρ στηριγμένες στις μαρτυρίες των πραγματικών πρωταγωνιστών των γεγονότων. Η ταινία για την οποία συζητάμε σήμερα διέπεται από την ίδια λογική;

 

Απ.: Η επίσημη Ιστορία δεν αγνοεί την προφορική ιστορία, απλά παρακάμπτει και προσπερνάει τις μαρτυρίες για να μπορέσει να προβάλει και επιβάλει την δικιά της εκδοχή.

 

Στη δεύτερη περίοδο, περίοδο χούντας, η Ιστορία δεν παρακάμπτει και επειδή δεν μπορεί να το κάνει καλύπτει και δεν αποκαλύπτει όλες τις πτυχές του δράματος. Το Πολυτεχνείο είναι μια παραχώρηση και ταυτόχρονα μια κολοβή αναγνώριση ενός αγώνα επτά χρόνων. Το οδοιπορικό του επταετή αγώνα διαθλάται μέσα από αόριστες παραδοχές για να καλυφτούν οι ένοχοι και για μια ακόμη φορά ομανδύας της λήθης να χρησιμοποιηθεί ως αρωγός της συνέχειας, της σύμπνοιας.

 

Καμία αντίρρηση. Έτσι να γίνει αν έτσι επιτάσσουν οι γραφές.

 

Τίποτα όμως δεν εμποδίζει να γνωρίσουμε και να ακούσουμε όλους αυτούς που βίωσαν μια άλλη πραγματικότητα, που βάδισαν το δρόμο προς την Ιθάκη.

 

Κατά συνέπεια και η τρίτη ταινία διέπεται από τη λογική των προηγουμένων ταινών, της άμεσης μαρτυρίας που μονάχα ο θάνατος καταλύει.

 

Ερ.: Στην τηλεφωνική μας συνομιλία μου αναφέρατε, μεταξύ άλλων, ότι κάποιες από τις γυναίκες – αγωνίστριες που συμμετέχουν στην ταινία, αρχικά τουλάχιστον, ήταν αρκετά επιφυλακτικές απέναντι στο ενδεχόμενο να καταθέσουν την εμπειρία τους σε ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ. Πού αποδίδετε την αντίσταση την οποία προέβαλαν και πώς καταφέρατε να την κάμψετε;

 

Απ.: Ήταν δύσκολα, πολύ δύσκολα στην αρχή και αυτό με πλήγωσε, ήταν φορές που ένιωθα ζητιάνα. Μετά κατάλαβα ότι ο λόγος τους, σε προηγούμενες συνεντεύξεις τους, είχε κακοποιηθεί. Κατέθεσα ως διαπιστευτήρια τις δυο ταινίες.

 

Ήθελα να τους δείξω ότι ως ιστορικά πρόσωπα έχουν την υποχρέωση να καταθέσουν για τους επερχόμενους.

 

Υπήρχε όμως και ένας άλλος λόγος. Η μαρτυρία τους, σε μερικές, ανακαλούσε στιγμές που τις σημάδεψαν και ήταν οδυνηρό να τις ξανά βιώσουν.

 

Ερ.: Θα είχε μάλλον αρκετό ενδιαφέρον να μάθουμε πόσες από αυτές τις γυναίκες διατηρούν την ιδιότητα του κομματικού μέλους ή αν συνέχισαν να είναι με κάποιο τρόπο δραστήριες στον κοινωνικό τους χώρο και να ασχολούνται με την πολιτική. Η εμπειρία σας από τις τρεις ταινίες τί σας έδειξε σε σχέση με αυτό το θέμα;

 

Απ.: Επειδή δεν πιστεύω στην κομματική ταυτότητα δε το ερεύνησα ή μάλλον το παρέκαμψα. Γιατί; Ηανθρώπινη αξιοπρέπεια, η ηθική που πρέπει να αναπτύσσουμε, τα ανθρώπινα δικαιώματα συνιστούν και απαιτούν πολιτική ταυτότητα.

 

Και από ό,τι κατάλαβα όλες τους, μα όλες, διαθέτουν πολιτική ταυτότητα. Είναι πάντα παρούσες, νιες και ηλικιωμένες. Μια γυναίκα που βασανίστηκε άγρια στο Μακρονήσι, εξακολουθεί νάναι όμορφη, με πολύ σκέρτσο μου είπε «γίνεται διαδήλωση χωρίς εμένα;» Τι σημαίνει όταν μου λένε τόσο οι αντιστασιακές όσο και οι Γυναίκες της επταετίας «δεν έχω μετανιώσει και αν χρειασθεί θα το επαναλάβω»; Η εμπειρία μου από τις γυναίκες και των δύο περιόδων είναι: πείσμα, μεγάλες αντοχές, πίσω δε γυρνάνε!

 

Ερ.: Σε παλιότερη συνέντευξη σας, είχατε πει ότι « οι γυναίκες του Δ.Σ. δεν αισθάνονται ηττημένες». Για τις γυναίκες που συμμετείχαν στον αντιδικτατορικό αγώνα θα μπορούσατε να υποστηρίξετε κάτι ανάλογο;

 

Απ.: Οι Γυναίκες του Δ.Σ. που είναι οι Γυναίκες του εαμικού κινήματος πραγματικά δεν ένιωσαν ηττημένες. Στη δεύτερη ταινία μια Γυναίκα όταν αναφέρεται στο κολαστήριο της Μακρονήσου λέει: «…είχαμε πάρει απόφαση να αντισταθούμε, τίποτα δε μας άγγιζε» και μια άλλη «..αντέξαμε γιατί εμείς είχαμε το δίκιο»

 

Όλη όμως αυτή η γενιά ονομάστηκε γενιά της ήττας.

 

Για τη γενιά της δικτατορίας δεν έχουμε ανάλογο χαρακτηρισμό. Αργότερα, αποτιμήθηκε σα γενιά που λάκισε και αυτό φαίνεται όταν μετράμε πόσοι άντεξαν και πόσοι ενέδωσαν στη λαίλαπα της καταναλωτικής κοινωνίας. Την προηγούμενη περίοδο ήταν ελάχιστες ως μηδενικές οι αποκλίσεις. Στη δεύτερη περίοδο άντεξαν μονάχα οι γυναίκες. Φαίνεται παράλογη μια τέτοια άποψη. Έλα όμως που είναι έτσι. Πόσες ενέδωσαν και πέρασαν στην άλλη όχθη; Λίγες πολύ λίγες. Ενώ από τους άνδρες και εκείνος και ο ετούτος και ο άλλος. Και αναρωτιέται κανείς «μα πώς;» Κανείς δεν απαντάει. Ίσως είναι ερώτηση χωρίς νόημα. Ίσως ενέδωσαν σε σειρήνες με διπλή υπόσταση, ψευδή ένδυση και δεν το διακρίνουν.

 

Ερ.: Και οι δύο προηγούμενες ταινίες σας – « Η ζωή στους Βράχους», «Πουλιά στο Βάλτο»-, αν και διαφημίστηκαν ελάχιστα, προσέλκυσαν μεγάλο ενδιαφέρον του κοινού, ενώ πήραν και πολύ θερμές κριτικές. Έχετε ανάλογες προσδοκίες για τη νέα σας ταινία; Μήπως τελικά το κοινό θέλει πολύ να δει και να ακούσει εκείνους κι εκείνες που η ιστορία δεν τους έδωσε φωνή;

 

Απ.: Όχι μονάχα δεν τους έδωσε φωνή αλλά φίμωσε τις φωνές τους!

 

Αν θα έχει ανάλογη επιτυχία είναι κάτι που αυτό τον καιρό δε με απασχολεί γιατί δουλεύω, προσπαθώ να τελειώσω, να προλάβω.

 

Ερ.:Το κοινό που παρακολουθεί τη δουλειά σας είναι σε μεγάλο μέρος του νεανικό. Γιατί πιστεύετε ότι οι νέοι και οι νέες εμπνέονται από τέτοια θέματα;

 

Απ.: Πράγματι είναι νεανικό κοινό και να φανταστείτε πριν βγούν οι ταινίες είναι αυτό που με άγχωνε και δεν ήξερα τι να κάνω. Αντιγράφουν τα DVD και τα παρουσιάζουν στα δικά τους στέκια, χωρίς καν να με ρωτήσουν, γιατί ξέρουν ότι η Αντίσταση ανήκει σε όλους, η Αντίσταση δεν πουλιέται.

 

Γιατί τους ενδιαφέρει;

 

Μια γρήγορη απάντηση είναι γιατί δε γνωρίζουν. Κανείς ποτέ δεν τους είπε τίποτα. Δεν τους μίλησαν στο σπίτι τους από φόβο μετά τα όσα είχαν περάσει. Δεν τους μίλησαν στο σχολείο γιατί τα γεγονότα αυτά δεν τα συμπεριλαμβάνει η επίσημη παιδεία ή αν θέλετε η παιδεία των νικητών.

 

Μια δεύτερη απάντηση είναι ότι ζητούν μια πλατφόρμα να πατήσουν για τους δικούς τους αγώνες. Να εδραιώσουν τα δικά τους οράματα. Μέσα από τις ταινίες μεταλαμπαδεύεται ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και είναι αυτό το ζητούμενο της σημερινής νεολαίας. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι λαοί χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς επαγρύπνηση είναι λαοί χωρίς μέλλον.

 

Ερ.: Στη σημερινή συγκυρία, με πρόσχημα την “κρίση”, επιχειρείται ένας «επιλεκτικός» οικονομικός εξορθολογισμός για τον πολιτισμό, που αναπόφευκτα οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη συγκέντρωση των λίγων διαθέσιμων πόρων σε μετρημένους στα δάχτυλα καλλιτεχνικούς οργανισμούς και σχήματα. Πόσο δύσκολο είναι για εσάς να φτιάχνετε τόσο καλές ταινίες χωρίς καμία οικονομική ενίσχυση από πουθενά;

 

Απ.: Για σταθείτε ένα-ένα να απαντάω.

 

Δεν το βλέπω «σαν επιλεκτικό οικονομικό εξορθολογισμό». Απλά, ανασυντάσσουν τις δυνάμεις τους καιπροσπαθούν να προσεταιρισθούν όλους όσους είναι έτοιμοι να προσεταιρισθούν είτε γιατί τους λείπει το πολιτικό κριτήριο να ερμηνεύσουν αυτόν τον εξορθολογισμό, δηλαδή να δουν τι κρύβεται από πίσω και σε ποιους απευθύνονται και γιατί, είτε σε μια μερίδα που πιστεύει στις ψευδεπίγραφες υποσχέσεις και κατατάσσει τον εαυτό της στους εκλεκτούς.

 

Και εάν εσύ έχεις την αφέλεια να επιμένεις, να αντιλέγεις τότε αιωρείται ως ατράνταχτο επιχείρημα το ιδεολόγημα «δηλαδή, τι θαγίνει; να μη κάνουμε ταινίες;» κάτι που θυμίζει «Καραμανλή ή τανκ».

 

Όσο για τις δυσκολίες που έχω χωρίς οικονομική ενίσχυση.

 

Μα δεν είμαι μόνη μου, πίσω από μένα δουλεύουν άλλοι τέσσερις, απλά εγώ φαίνομαι. Οι άλλοι κρύβονται πίσω από το πάχος μου!

 

Ερ.: Συμμετέχετε στην πρωτοβουλία των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη», αν δεν κάνω λάθος. Πιστεύετε ότι τέτοιες πρωτοβουλίες είναι «ικανές» να παραγάγουν αποτελέσματα πέρα από το επίπεδο της δημόσιας συμβολικής διαμαρτυρίας;

 

Απ.: Δε συμμετέχω σε καμιά πρωτοβουλία.

 

Πιστεύω ότι πρωτοβουλίες ικανές να παραγάγουν αποτέλεσμα θα προέλθουν από μια άλλη γενιά αβάπτιστη στα δικά μας αμαρτήματα, δισταγμούς, φοβίες, κίβδηλες προσδοκίες. Μια γενιά περήφανη που πριν από όλα και πάνω από όλα θα πολεμάει για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και έτσι θα παραγάγει έργο.

 

Ερ.: Πότε περίπου υπολογίζετε ότι η ταινία θα προβληθεί στις αίθουσες;

 

Απ.: Τι αισιόδοξη ερώτηση: «Πότε η ταινία….θα προβληθεί στις αίθουσες;»

 

Και σας ρωτώ και εγώ με τη σειρά μου «θα προβληθεί;»

 

Τη συγκεκριμένη στιγμή λέω ότι δεν θα πάει στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.

 

Οι τελευταίες εμπειρίες και γνώσεις που αποκόμισα από το Φεστιβάλ με κάνουν αρνητική αλλά και ο λόγος του Υπουργού Πολιτισμού στο πρώτο Δ.Σ. του ΕΚΚ με κάνει ακόμα πιο επιφυλακτική. Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο.

 

Δεν γνωρίζω κανένα γραφείο Διανομής που να κάνει τέτοιου είδους επιλογές.

 

Για να τη διανείμω εγώ η ίδια την ταινία είναι αδύνατο γιατί απαιτούνται χρήματα για τη διαφήμισή της και χωρίς διαφήμιση δεν την προβάλλει ένας κινηματογραφος.

 

Ερ.: Και τι θα γίνει;

 

Απ.: Και τι θα γίνει; Χμ. Θα την πάρουν οι πιτσιρικάδες και θα τη διανείμουν μέσα από το παράλληλο κύκλωμα, όπως έγινε με τις δύο προηγούμενες. Οι πιτσιρικάδες είναι η μεγάλη δύναμη και είναι αυτό που με κάνει να συνεχίζω και θα συνεχίζω όσο ζω!

 

Ευχαριστώπολύ!


Διαβάστεπερισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%B5%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AC-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85#ixzz2aW8Yz91N

 

«Ο Τσε στη Σιβηρία του «Ριζοσπάστη»

Εικόνα

che1

Τα χειρόγραφα του Τσε στον «Αθλητισμό»; Και με την ένδειξη «ψυγείο»; Κάποιος τρολάρει εκεί στον «Ρ» σύντροφοι. Και δεν είναι ο συντάκτης… Πού να έρθει και καύσωνας
Υ.Γ. «Ψυγείο» στη δημοσιογραφία ονομάζεται το κείμενο που εχει γραφεί από καιρό και ανασύρεται λόγω έλλειψης ύλης ή επικαιρότητας.

ΑΠΟΧΩΡΩ ΑΠΟ ΤΟ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» 27-7-13 ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΣ ΝΑ ΚΟΡΟΪΔΕΥΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΜΟΥ.

Standard
Του Κώστα Γρηγοριάδη
Ημέρα παρασκευή 26-7-13, δύσκολη μέρα για μένα γιατί μετά από 23 ολόκληρα χρόνια καθημερινής δημοσίευσης γελοιογραφιών στο «ριζοσπάστη» έκλεισα ένα σημαντικό κύκλο προσωπικής δημιουργίας και πολιτικής έκφρασης μέσω του σκίτσου, αποχωρώντας από την εφημερίδα της ΚΕ του ΚΚΕ.
Απόφαση εξαιρετικά δύσκολη, γιατί η παρουσία μου εκεί σηματοδοτούσε και τη προσωπική μου, στο μέτρο του δυνατού, μέσα από το σκίτσο, συμβολή σε ένα καλύτερο αύριο για την εργατική τάξη και γενικότερα τα λαϊκά στρώματα που μάχονταν με την ταξική πάλη να πάνε λίγο ψηλότερα.
Μεγάλος καθοδηγητής σε αυτήν την υπόθεση για μένα ήταν ο ιστορικός ρόλος που έπαιζε πάντα το τιμημένο ΚΚΕ, που με τις αποφάσεις του σηματοδοτούσε πάντα αυτό που ο Μαρξισμός-Λενινισμός εξέφραζε .
Εδώ και χρόνια σιγά-σιγά άρχισε να υπάρχει μέσα μου ένας προβληματισμός όμως για το αν βαδίζαμε καλά σε αυτήν την πορεία ή υπήρχαν σοβαρά πισωγυρίσματα σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο τα οποία με τη σειρά τους γεννούσαν διαλεκτικά ζητήματα στο πως διεκδικούμε από το μικρότερο έως το μεγαλύτερο, στην καθημερινή πάλη για την καλυτέρευση της ζωής των εργαζομένων.
Μάλιστα, τώρα που αυτά οξύνονται τραγικά από τις μνημονιακές πολιτικές, που πηγάζουν από το πώς το μεγάλο καφάλαιο θα βγει από την κρίση που το ίδιο δημιουργεί με τους κύκλους που κάνει κατά την καπιταλιστική του εξέλιξη.
Προσωπικά, μετά το τελευταίο του συνέδριο, φοβάμαι πως το ΚΚΕ κλείστηκε στον εαυτό του
 κι αυτό κυρίως, αδικεί το ίδιο το ΚΚΕ.
Θεωρώ πως μέσα του κρύβει ακόμη απίστευτες δυνάμεις που αν απελευθερωθούν θα κάνουν άλλο ένα ιστορικό θαύμα.
Ειδικά δε, οι αποφάσεις που πάρθηκαν για να βγει η εφημερίδα του ο “Ριζοσπάστης” από το οικονομικό αδιέξοδο που έφτασε όπως ενημερωθήκαμε , αλλά και το γενικότερο οικονομικό πρόβλημα που εμφανίστηκε στο κόμμα, αποφάσεις που δεν ήταν άλλο από απολύσεις δημοσιογράφων, δεν μπορούσε παρά να με φέρει κάθετα απέναντι σε αυτό.
Πίστευα και πιστεύω, ότι ένα κόμμα σαν το ΚΚΕ άσχετα πόσο μεγάλο πρόβλημα αντιμετωπίζει, δεν μπορεί να απολύει τους εργαζόμενούς του, είτε έιναι μέλη του είτε όχι.
Αυτό είναι ένα κακό παράδειγμα που δίνουμε στους ταξικούς μας αντιπάλους για να πουν: “ κι εμείς έχουμε κρίση κι εμείς αντιμετωπίζουμε οικονομικό πρόβλημα άρα για να σωθεί η επιχείρηση δε θέλουμε αλλά αναγκαζόμαστε να απολύσουμε” κι έτσι το νερό στο μύλο χύνεται εύκολα…
Αν ήμουν κομματικό μέλος (ιδιότητα που είχα μέχρι το 1991) θα καταψήφιζα τέτοιες αποφάσεις, γιατί θα ήταν αντίθετες στα πιστεύω μου έτσι όπως τα απέκτησα μέσα από την κομματική μου ζωή όσο και έξω από αυτήν, γιατί να σημειώσω, πως πάντα αντιμετώπιζα τον εαυτό μου σα να είναι μέλος του ΚΚΕ και ένιωθα ιδιαίτερα περήφανος για αυτό.
Αυτήν τη στιγμή η εφημερίδα περνάει την μεγαλύτερή της κρίση, οι εργαζόμενοι σε αυτήν που απολύθηκαν και ίσως να συνεχίσουν να απολύονται είναι οι μόνοι που δε φταίνε.
Δε ζητήσανε ποτέ τίποτε παραπάνω από αυτό που η συλλογική σύμβαση εργασίας της ΕΣΗΕΑ είχε κατακτήσει- άλλωστε το ΚΚΕ με τις δυνάμεις του, πάντα πρωτοστατούσε για καλύτερες συλλογικές συβάσεις εργασίας σε κάθε εργασιακό χώρο.
Άρα πως γίνεται να πληρώνουν λοιπόν το μάρμαρο οι εργαζόμενοι στην οποιαδήποτε κρίση εμφανίζεται και δεν φταίνε αυτοί;
Δε θέλω να κοροϊδέψω το κόμμα, για αυτό και εξέφρασα στη διεύθυνση τους λόγους που με αναγκάζουν να αποχωρήσω από την εφημερίδα παύοντας να γελοιογραφώ.
Είναι καθαρά μια διαφωνία στις επιλογές που πήρε το κόμμα στη κρίση του “ριζοσπάστη” δεν μπορώ να βλέπω τους συναδέλφους μου, που είναι πραγματικοί φίλοι αλλά και αληθινοί σύντροφοι και που για 23 ολόκληρα χρόνια ήμασταν μαζί σε αυτό το ονειρικό ταξίδι για το καλύτερο, να βγαίνουν στη δίνη της ανεργίας.
Αυτό επίσης μου δημιουργεί απίστευτη πνευματική ασφυξία άρα και μεγάλη δυσκολία να παράξω τις γελοιογραφίες που εγώ επιθυμώ.
Αν διαφωνώ και δεν μιλάω, αν γελοιογραφώ και δεν εκφράζομαι, τότε κοροϊδεύω και το ίδιο το κόμμα αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό κι αυτό ένας κομμουνιστής δεν πρέπει να το κάνει ποτέ.

Μόλις 17 χρονών. Γιατί;

Standard

Image

Η δολοφονία ενός 17χρονου παιδιού, του Τρέιβον Μάρτιν, ήταν απολύτως δικαιολογημένη για το σώμα των ενόρκων του δικαστηρίου της  Φλόριντα , έξι γυναίκες εκ των οποίων πέντε λευκές και μία που ανήκει σε μειονότητα., που έκρινε αθώο τον Τζορτζ Ζίμερμαν, το ένοπλο μέλος ομάδας φύλαξης γειτονιάς.   Η δολοφονία έγινε στις 26 Φεβρουαρίου 2012 στο Σάνφορντ της Φλόριντα. Όλως τυχαίως το θύμα αφροαμερικανός και ο θυτης λευκός. 

Η αθώωση του Ζίμερμαν τόσο για τις κατηγορίες του φόνου εκ προμελέτης όσο και της ανθρωποκτονίας, ανακοινώθηκε λιγότερο από μία μέρα μετά την πρεμιέρα της ταινίας,  «FruitvaleStation». Ταινία για την εν ψυχρώ δολοφονία τα ξημερώματα της πρωτοχρονιάς του 2009 στο σταθμό του μετρό Fruitvale στο Οκλαντ του Σαν  Φρανσίσκο, του 22χρονου τότε αφροαμερικανού Οσκαρ Γκραντ.  Ο αστυνομικός δε, που εκτέλεσε τον άοπλο Γκραντ, Τζοχάνες Μέσερλ, καταδικάστηκε ενάμισι χρόνο μετά για ανθρωποκτονία χωρίς πρόθεση. Κυκλοφορεί ελεύθερος καθώς εξέτισε μόλις 11 μήνες ποινής. Δικαστική απόφαση που προκάλεσε  κύματα διαμαρτυριών έως και βίαιων ταραχών που κανείς δεν έδωσε μεγάλη βαρύτητα καθώς έλαβαν χώρα  στο έτσι κι αλλιώς «θολοκουλτουριάρικο» και «εξεγερσιακό»  Οκλαντ.

Η χρονική σύμπτωση των γεγονότων και κυρίως η αθώωση του Ζιμερμαν εκτόξευσε τα πάθη. Στο τουίτερ εκτοξεύτηκε το θρέντ Εμετ Τιλ.

US-Justiz

Η υπόθεση  Εμετ Τιλ αφορά τη δολοφονία ενός 14χρονου «νέγρου»  στις 28 Αυγούστου 1955, στο Μάνεϊ της πολιτείας του Μισσισσίππι. Ο έφηβος Τιλ από το Σικάγο, είχε διαπράξει το «στυγερό έγκλημα» να κολακεύσει ίσως και να φλερτάρει μία λευκή κυρία, δημοσίως δε, στο παντοπωλείο της μικρής πόλης όπου με τα ξαδέλφια του είχε πάει να πάρει γλυκά. Δολοφόνοι του ο άντρας της κυρίως και ο αδελφός του που τον άρπαξαν βίαια από το σπίτι των συγγενών του όπου φιλοξενούνταν και τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου σχεδόν. χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων τις λαβές των όπλων τους.  Κατόπιν, καθώς ψυχορραγούσε ακόμη, τον έσυραν πάνω σε μία ξύλινη εξέδρα στην όχθη του παρακείμενου ποταμού. Έδεσαν το λαιμό του με αγκαθωτό σύρμα  ως αντίβαρο ένα παλαιό κόπτη βαμβακιού  και τον πέταξαν στο ποτάμι   αστυνομία έδρασε αστραπιαία. Χρειάστηκε ολόκληρες τρεις ημέρες να βρει  το πτώμα, αλλά μόλις ελάχιστες ώρες και εξαιρετικά συνοπτικές διαδικασίες  να εξαφανίσει τα ευρήματα: το φρικτά παραμορφωμένο σώμα του 14χρονου τοποθετήθηκε σε ένα κασόνι , σφραγίστηκε και θάφτηκε .

 Μόνο η αταλάντευτη στάση της μητέρας του που απαίτησε τη μεταφορά της σορού στο Σικάγο ώστε να γίνει η κηδεία και μάλιστα με ανοικτό φέρετρο ήταν αυτή που επέτρεψε να αποκαλυφθεί η αλήθεια . Η φωτογραφία  σημάδεψε τη συλλογική συνείδηση  στις ΗΠΑ και προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. Η υπόθεση και κυρίως η αθώωση των δύο ενόχων –το Υπουργείο Δικαιοσύνης  των ΗΠΑ διέταξε το 2004 την αναψηλάφηση της  υπόθεσης-  έγινε εμβληματική για το Κίνημα των Κοινωνικών Δικαιωμάτων που σφράγισε τη δεκαετία του ’60 στις ΗΠΑ.

Τον Ιούλιο του 2013, είναι η σειρά του Τρέιβον Μάρτιν, να πάρει τη σκυτάλη καθώς οι αναλογίες στην υπόθεση είναι αρκετές. Ωστόσο σχεδόν έξι δεκαετίες τα πάντα έχουν αλλάξει αν και όλο τα ίδια μένουν.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου της Φλόριντα οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας διαδέχονται η μία την άλλη. Από το Οκλαντ έως τη Νέα Υόρκη και από τη Φλόριντα έως το Σικάγο.  Ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα συνιστά εκφράζει οργή για την απόφαση και συνιστά ηρεμία. Το υπουργείο Δικαιοσύνης σπεύδει να ανακοινώσει ότι μελετά να εφεσιβάλλει την απόφαση. Την αμερικανική κυβέρνηση την στοιχειώνουν τα φαντάσματα και περισσότερο αυτό της υπόθεσης της αθώωσης των  τεσσάρων αστυνομικών που βιντεοσκοπήθηκαν να ξυλοφορτώνουν  τον αφροαμερικανικό Ρόντνι Κινγκ και φυσικά αθωώθηκαν. Αθώωση που προκάλεσε το 1991, πολυήμερες αιματηρές ταραχές στο Λος Αντζελες, ταραχές που εξαπλώθηκαν σαν φωτιά σε κάθε μεγάλη πόλη με μοναδική εξαίρεση τη Νέα Υόρκη.

Δικαίως την στοιχειώνουν τα φαντάσματα. Εντούτοις, ας μας επιτραπεί, είναι τα λάθος φαντάσματα.

Ένα φάντασμα είναι η οικονομική και κοινωνική ανισότητα που πλήττει με ακόμη μεγαλύτερη δριμύτητα τις μειονότητες.  Η κρίση και η ύφεση έχει επιβάλλει βαρύτατες απώλειες στα εισοδήματα των αφροαμερικανικών . Σύμφωνα με έρευνα του κέντρου Pew  το 68% Αμερικανών της μεσαίας τάξης αναμένεται να δουν την οικονομική τους επιφάνεια να μειώνεται στην επόμενη γενιά ενώ σύμφωνα με άλλη μελέτη από το 2005 ως το 2009 τα έσοδα του μέσου μαύρου νοικοκυριού μειώθηκαν στο μισό. Επίσης από το 2009 ως το 2012 το μέσο ετήσιο εισόδημα για τους μαύρους έπεσε κατά 11,1%, σε σύγκριση με το 5,2% των λευκών και το 4,1% των ισπανόφωνων.

Ένα ακόμη είναι ότι  ο νόμος και η τάξη είναι άδικοι, τυφλοί και… έχουν προτίμησε σε χρώματα. Αναλόγως και η συνεχιζόμενη  στρατιωτικοποίηση των σωμάτων ασφαλείας, και η  ολοένα και μεγαλύτερη σκλήρυνση των νόμων.

Δύο μόνο παραδείγματα .

 Οι αμερικανικές φυλακές γεμίζουν και φιλοξενούν το μεγαλύτερο αριθμό εγκλείστων παγκοσμίως καθώς οι ΗΠΑ ενώ αποτελούν το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού  του αντιστοιχεί το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού των εγκλείστων.

Από τα τέλη της δεκαετία του ’70, ο συνολικός αριθμός των φυλακισμένων στις ΗΠΑ εξαπλασιάστηκε. Πάνω από 2,3 εκατομμύρια ενήλικες σύμφωνα τη Στατιστική Υπηρεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης. Ο  συνολικός πληθυσμός των υπό σωφρονισμό (είτε εντός των φυλακών είτε με  αποφυλάκιση υπό όρους) κατά την ίδια περίοδο από τα 1,8 εκατομμύρια έφτασε τα 7 εκατομμύρια ενώ ακόμη 4,3 εκατομμύρια είναι πρώην κατάδικοι.

Οι μειονότητες συνιστούν πλειοψηφίες εντός των σωφρονιστικών ιδρυμάτων. Το 41% του συνολικού πληθυσμού των εγκλείστων είναι Αφροαμερικανοί ενώ το 19% είναι Ισπανόφωνοι. Ενας για κάθε 9 Αφροαμερικανούς μεταξύ 25 και 29 ετών το 2006 ήταν φυλακισμένος, όπως ένας για κάθε 26 Ισπανόφωνους και ένας για κάθε 9 λευκούς άντρες στην ίδια ηλικιακή ομάδα. Σύμφωνα με τη στατιστική έρευνα του υπουργείου Δικαιοσύνης, οι Αφροαμερικανοί σε ποσοστό 33% θα βρεθούν έγκλειστοι σε κάποια περίοδο της ζωής τους, ενώ το ποσοστό αυτό είναι 17% για τους Ισπανόφωνους και για τους λευκούς 6%.  Στη δεκαετία του 1930, οι μαύροι Αμερικανοί είχαν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες από τους λευκούς να βρεθούν στη φυλακή, τώρα όμως  οι πιθανότητες αυτές είναι επτά φορές περισσότερες !

 

Η πληθυσμιακή έκρηξη των εγκλείστων οφείλεται στη εδώ και δύο δεκαετίες στροφή της ακολουθούμενης πολιτικής από το σωφρονισμό στην πολιτική της τιμωρίας και της «μηδενικής ανοχής απέναντι στο έγκλημα». 

 

Η νομοθεσία έχει κάνει τέτοια στροφή που επιτρέπει μάλιστα σε απλούς πολίτες να κάνουν χρήση «φονικής βίας» για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Τουλάχιστον 20 αμερικανικές πολιτείες έχουν εγκρίνει τέτοιες νομοθεσίες  ενώ 8 εξ αυτών τους νόμους για την «αυτοάμυνα» («Stand Your Ground-SYG») , πρώτη όλων η Φλόριντα. Το SYG ήταν η βασική υπερασπιστική γραμμή των δικηγόρων του Ζίμερμαν .

Πρόσφατη μελέτη των ερευνητών του Πανεπιστημίου A&M  του Τέξας,  που ανέλυσε τα στοιχεία του FBI από το 2000 έως το 2009 κατέληξε ότι οι νόμοι SYG  στις συγκεκριμένες πολιτείες, έχουν οδηγήσει σε αύξηση των εγκλημάτων και των ανθρωποκτονιών κατά 8% ή  600 ανθρωποκτονίες το χρόνο περισσότερες!

Image

 Παράλληλα έρευνα του   UrbanInstitute’sJusticePolicyCenter,  βασιζόμενη και πάλι στα στοιχεία του FBI μεταξύ 2005-09 αναφέρει ότι σύμφωνα με τα ευρήματα ο φόνος ενός αφροαμερικανού από ένα λευκό έχει πολύ μεγαλύτερες πιθανότητας να κριθεί «νομιμοποιημένη» ή »δικαιολογημένη»  σύμφωνα με το όρο που έχει θέσει το FBI δηλαδή όταν η αστυνομία ερευνά υποθέσεις όπου ένας πολίτης σκοτώνει άλλο πολίτη που διαπράττει, όπως  απόπειρα δολοφονίας , βιασμό ή ένοπλη ληστεία.

   Καλλιτέχνες για τον Τρέιβον

http://www.buzzfeed.com/hnigatu/works-of-art-paying-tribute-to-trayvon-martin

 


Αγλαΐα  Κ.

Σκίτσο του Κώστα Κουφογιωργου

Καλά μας κάνουν

Standard

090713_neurospastis_smallΔιορθώστε με αν κάνω  λάθος. Το ταμείο των δημοσιογράφων, το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ, δέχθηκε μια επιστολή από το υπουργείο Οικονομικών που έλεγε πως πρέπει μέχρι το τέλος Ιουνίου («χθες» δηλαδή) να δηλωθούν οι κοινωνικοί πόροι που απορροφά ο κάθε ασφαλιστικός φορέας.

Εμείς έχουμε το αγγελιόσημο. Που ΔΕΝ είναι οι δικές μας εισφορές. Αυτές τις πληρώνουμε εμείς, κανονικά και σε μεγάλα ύψη. Είναι όσα θα έπρεπε να πληρώνουν τα αφεντικά μας. Που σε συνεργασία με την εξουσία κατάφεραν να βγάζουν το προϊόν τους χωρίς εργοδοτικές εισφορές. Εξ ου κι η διαχρονική «σκασίλα» κάποιων να εντάξουν στα ταμεία  μας τους λοιπούς κλάδους  εργαζομένων τους (κηπουρούς, μακιγιέρ κλπ).

Κοιμόμασταν όλα αυτά τα χρόνια. Δεν κάναμε καμιά  προσπάθεια ως ΕΣΗΕΑ να εγγράψουμε στο σωματείο και να ασφαλίσουμε στο ταμείο ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως  τους εργαζόμενους στον χώρο του Τύπου. Κυρίως του ηλεκτρονικού, τους οποίου  λόγω ατολμίας ή λόγω φόβου να μην αλλάξουν  συσχετισμοί στο σώμα των ψηφοφόρων αφήνουμε να εργάζονται σε γαλέρες. Επιτρέψαμε διαιρέσεις,  δεν αγωνιστήκαμε για  αλλαγή του καταστατικού, και τώρα έχουμε έναν κλάδο διασπασμένο, μακριά από το σωματείο, έναν κλάδο σκλαβοπάζαρο, χωρίς νέο  αίμα.

Κοιμόμασταν ακόμη και μετά το κούρεμα των αποθεματικών του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ  και του ΕΔΟΕΠ.  Πιστέψαμε ότι κάτι μαγικό θα γινόταν και θα τα καταφέρναμε. Κοιμόμαστε και τώρα. Η διοίκηση του ταμείου μας έστειλε όσα ζήτησε ο  Στουρναρας χωρίς καν να ρωτήσει πριν τα σωματεία. Κι έτσι, όπως όλα δείχνουν, θα την πατήσουμε μεγαλοπρεπώς.

Σας έχω όμως ΤΗΝ είδηση. Η ΕΣΗΕΑ σε αυτές τις τρομερές μέρες για τον κλάδο, που κρίνεται η ύπαρξή του κρίνεται το μέλλον του και το αν θα έχει συντάξεις και  περίθαλψη, ΔΕΝ έχει διοικητικό συμβούλιο. Είχαμε εκλογές πριν από 20 μέρες. Χωρίς καμία ανησυχία, χωρίς συναίσθηση,  αιδώ, σοβαρότητα, οι συνδικαλιστές δεν θεωρούν υποχρέωση να συγκροτήσουν προεδρείο και να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα  που είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Κάνουν τις διαβουλεύσεις, τα κομπρεμί τους, τις κρυφές συμφωνίες τους, σαν να είχαμε χρόνο για φρου-  φρου κι αρώματα. Και για τη δαντελωτή επαναστατικότητα της καρέκλας, καθιστούν φανερό ότι δεν έχουν  πρόθεση να ασχοληθούν με τα συμφέροντα του κλάδου, αν δεν ικανοποιηθούν τα δικά τους.

Καλά μας κάνουν όμως. Κι εμείς τους περιμένουμε βλέποντας να καταρρέει το σύμπαν στον τομέα της ασφάλισής  μας, να καταρρέει και η ΕΡΤ, η δημόσια τηλεόραση. Ετσι θα μας πατήσουν οι κυβερνώντες, αφού κάναμε  τη δουλειά  τους, σαν σκουπίδια που τους είναι πια άχρηστα. Κι εμείς θα εξακολουθήσουμε να θεωρούμε ότι θα τη βολέψουμε

Διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Αγγελική Κώττη

Σκίτσο του Κώστα  Κουφογιώργου