«Οταν υπήρχε ο Μπερλινγκουέρ…»

Standard

Είμαστε ακόμη δυόμιση μήνες πριν από την τριακοστή επέτειο του θανάτου του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (11.6.84) και στην ιταλική (κέντρο)-αριστερά καθένας άρχισε να το εορτάζει με τον τρόπο του.

Στην κέντρο-κέντρο-αριστερά, ο πρώην πρωθυπουργός Ενρίκο Λέτα συζητιέται για καινούργιος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ. Στη δεξιό-κέντρο-αριστερά, ο νυν πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι προτείνει να γίνει στο φέουδό του, τη Φλωρεντία, η επόμενη σύνοδος των G7, δηλαδή των πρώην G8 οικονομικά ισχυρών, όπου ο όγδοος, η Ρωσία, πήρε αποβολή λόγω κακής διαγωγής.

Πάντως, ο παλιός συνεργάτης του Μπερλινγκουέρ, Βάλτερ Βελτρόνι, με την ιδιότητα του σκηνοθέτη αυτή τη φορά, παρουσίασε πριν λίγες μέρες την ταινία του «Οταν υπήρχε ο Μπερλινγκουέρ» («Quando c’era Berlinguer»), νοσταλγική ως προς τη χαρισματική προσωπικότητα του γραμματέα του Ιταλικού ΚΚ, αλλά, κατά τον ίδιο τον Βελτρόνι, καθόλου νοσταλγική ως προς την περίοδο εκείνη της Ιταλίας των φασιστικών οργανώσεων, των Ερυθρών Ταξιαρχιών και, κυρίως, της Μαφίας και του κράτους της διαφθοράς.

Επί γραμματείας Μπερλινγκουέρ στο ΚΚ, ο Βελτρόνι, ως διευθυντής της «Ουνιτά», ήταν αυτός που μετέτρεψε το στεγνό και αποστεωμένο κομματικό όργανο σε μια εφημερίδα άποψης και, το πιο βασικό, κουλτούρας.

Αργότερα ο Βελτρόνι θα γινόταν επιτυχημένος δήμαρχος της Ρώμης και αποτυχημένος πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος, της κεντροαριστερής μετεξέλιξης του ΚΚ.

Ενδεικτικές του σημερινού κλίματος στην Ιταλία είναι μέσα στην ταινία οι ερωτήσεις προς νέους Ιταλούς και Ιταλίδες, τι ξέρουν για τον Μπερλινγκουέρ. Οι απαντήσεις κυμαίνονται από «Είναι κομισάριος στις Βρυξέλες» μέχρι «Είναι Γάλλος»! Το όνομα Μπερλινγκουέρ δεν ακούγεται όντως καθόλου ιταλικό, γιατί η οικογένειά του καταγόταν από Καταλανούς ευγενείς της Σαρδηνίας, από την εποχή που το νησί αποτελούσε κτήση του Βασιλείου της Αραγόνας.

Το μεγάλο κατόρθωμα του Μπερλινγκουέρ ήταν ότι κατόρθωσε να πλοηγήσει το κόμμα μέσα από τις συμπληγάδες, αφενός των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, που κάπου μετά το 1970 επιφύλασσαν για την Ιταλία την ίδια τύχη με την Ελλάδα, αφετέρου της σοβιετικής απολίθωσης επί Μπρέζνιεφ. Στο απίθανο εκείνο Πολιτικό Γραφείο, το Πολιτμπιρό του σοβιετικού ΚΚ, υπήρχαν μεταξύ των άλλων δύο δεινόσαυροι, ο Μιχαήλ Σουσλόφ και ο Μπόρις Πονομαριόφ, που η δουλειά τους ήταν με ένα υποδεκάμετρο στο χέρι να μετρούν παρεκκλίσεις των «αδελφών» κομμουνιστικών κομμάτων, Ανατολής τε και Δύσης.

Το Ιταλικό ΚΚ απαιτούσε ισοτιμία διεθνώς, αρνιόταν να καταδικάσει τους «αιρετικούς» της Κίνας, αντίθετα είχε το 1968 (ο Μπερλινγκουέρ ανέλαβε το 1972) καταδικάσει την σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και φυσικά το 1981 καταδίκασε την αντίστοιχη στην Πολωνία. Τα ποσοστά του Ιταλικού ΚΚ, σταθερά πάνω από 30%, καθώς και το φωτισμένο πνεύμα που διέκρινε λόγους και έργα, το έκαναν ιδιαίτερα ελκυστικό ανά τη Ευρώπη.

Ετσι κάποια στιγμή το 1977 θα συνέκλινε ο δρόμος του με το αντίστοιχο ισπανικό, με γραμματέα τον Σαντιάγο Καρίγιο, στη χώρα που προσπαθούσε να αποτινάξει τον φρανκισμό. Η έκπληξη ήταν ότι στο ρεύμα αυτό, που ονομάστηκε από τον Τύπο «ευρωκομμουνισμός» προστέθηκε, για καθαρά καιροσκοπικούς λόγους, και το Γαλλικό ΚΚ, που όλοι το ήξεραν ως απόλυτα αρτηριοσκληρωτικό. Με γραμματέα τον Ζορζ Μαρσέ βρισκόταν πριν από κάθε εκλογές υπόλογο, γιατί ο τελευταίος είχε στη δεκαετία του ’30 πάει ως εθελοντής εργάτης στη χιτλερική Γερμανία.

Σε μια κοινωνία αντικομμουνιστική σαν τη γαλλική, αυτό είχε πάντα μεγάλο αντίκτυπο και έφερνε σε δεινή θέση το Γαλλικό ΚΚ, επειδή η δικαιολογία ήταν ακόμη χειρότερη: Απαντούσαν ότι είχε πάει ως απεσταλμένος της Γ’ Διεθνούς, που σήμαινε ως άνθρωπος των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών.

Οσο για την ελληνική ανανεωτική αριστερά της μεταπολίτευσης, η προσέγγιση με το κόμμα του Μπερλινγκουέρ ήταν εξαιρετική εμπειρία, ώστε να αξίζει τον κόπο κάποια στιγμή να επανέλθουμε.

ΠΗΓΗ: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=423102

Κόκκινο γαρύφαλλο στο μέρος της καρδιάς

Standard

Η τελευταία πράξη του δράματος είναι και η πιο σοκαριστική. Αυτή αποτυπώνεται στη μνήμη περισσότερο, σφραγίζει οριστικά και τελεσίδικα τα πάντα, περικλείει τον πυρήνα της λύσης και τα επεισόδια του τέλους.

Εικόνα
Τους σήκωσαν αχάραγα. Τους φόρτωσαν στα καμιόνια και τους μετέφεραν στον «συνήθη τόπο των εκτελέσεων». Τους εκτέλεσαν μέσα στη νύχτα, με τα φώτα από τους προβολείς των αυτοκινήτων. Είχαν αποφασίσει να τους σκοτώσουν, παρά την τεράστια κινητοποίηση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Διέπραξαν το έγκλημά τους στα σκοτεινά, υπό τον φόβο της λαϊκής αντίδρασης. Κι αλήθεια, μόλις μαθεύτηκε η δολοφονία, πλήθη άρχισαν να κινούνται προς το Γ’ Νεκροταφείο όπου είχαν μεταφερθεί τα ζεστά ακόμη σώματά τους. Τους παράχωσαν όπως- όπως, ελπίζοντας να καταλαγιάσουν τα πράγματα και οι νεκροί να ξεχαστούν. Δεν ξεχάστηκαν.
Εξήντα δύο χρόνια μετά από εκείνο το ματωμένο ξημέρωμα Κυριακής (ούτε οι ναζί δεν εκτελούσαν Κυριακή, ή σε σκοτάδι) ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Ηλίας Αργυριάδης και ο Ν. Καλούμενος είναι ζωντανοί στη μνήμη των ανθρώπων που αγαπούν την Ελλάδα «με την καρδιά τους και με το αίμα τους». Ακόμα και τα γεγονότα γύρω από τη δίκη και την εκτέλεσή τους δεν έχουν ξεθωριάσει. Οι άνθρωποι, και ιδίως οι Αριστεροί, θυμούνται. Κι αυτό δείχνει πως άφησαν πίσω τους κληρονομιά. Τουλάχιστον ο Μπελογιάννης και ο Μπάτσης κατέλειπαν εκτός από το παράδειγμά τους και βιβλία που μέχρι σήμερα αποτελούν σημεία αναφοράς. Ηταν αυτός άλλωστε ο βασικός λόγος που σκότωσαν τον δεύτερο και ένας από τους βασικούς που σκότωσαν τον πρώτο. Το μυαλό τους. Και τα θαύματα που αυτά τα μυαλά θα μπορούσαν να κάνουν. Αφού δεν μπόρεσαν να τα προσεταιριστούν, τα εξόντωσαν. Το έργο που άφησαν επομένως, εφόσον είναι πάντοτε επίκαιρο, θα πρέπει να το μελετάμε διαρκώς. Και τα φωτισμένα τους μυαλά να προσπαθούμε να τα μιμηθούμε. Μαζί με τις αξίες και με τη στάση ζωής τους. Δεν ξεχνά κανείς πως τόσο ο Μπελογιάννης όσο και ο Μπάτσης θα μπορούσαν να είχαν επιζήσει, αν επέλεγαν τη συνεργασία με τον αντίπαλο. Επέλεξαν την αξιοπρέπειά τους. Γνωρίζοντας πολύ καλά το τίμημα.
Μάρτυρες- ήρωες
Εδώ και πολλά χρόνια- ίσως και πάντα- το ΚΚΕ, του οποίου στέλεχος υπήρξε ο Νίκος Μπελογιάννης επαναλαμβάνει στερεότυπα πως το ίδιο γεννά Μπελογιάννηδες. Δεν το απέφυγε και ο νυν γραμματέας του, χθές το βράδυ στην εκδήλωση που έγινε στη Νίκαια. «Ο Μπελογιάννης ζει, γιατί το κίνημα που τον έθρεψε και τον διαπαιδαγώγησε, το επαναστατικό κίνημα, το Κομμουνιστικό Κόμμα, ζει και αναπτύσσεται. Μέσα σ’ αυτό το κίνημα, σ’ αυτό το Κόμμα, έμαθαν όλοι οι “Μπελογιάννηδες” να παλεύουν “χωρίς ύπνο και ξεκούραση, για να φτιάξουν έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”.» είπε. Η περίπτωση ο Μπελογιάννης να ζει στη μνήμη (των Αριστερών τουλάχιστον) και λόγω της δικής του αξίας, προφανώς του διαφεύγει εντελώς. Μάλλον δεν θα θέλει και να τη σκέφτεται. Διότι τι σημαίνει «προσωπικότητα» για τον Περισσό; Πώς μπορεί κάποιος να ξεχωρίζει ενώ πρέπει να επικρατεί απόλυτη ομοιομορφία και ομοφωνία;
Οι γραμμές που γράφονται στα έντυπά του ή από μέλη του για το έγκλημα που έγινε σαν σήμερα περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά στα δραματικά γεγονότα της ίδιας της εκτέλεσης. Πώς τους σήκωσαν πρωί, τι έκαναν εκείνοι, πώς τους μετέφεραν και τα λοιπά. Οι φράσεις που δημοσιεύθηκαν στα ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής αναπαράγονται διαρκώς και μονότονα. Τραγικά όλα, αναμφίβολα. Όμως, η παρουσίασή τους έχει παύσει από καιρό να είναι το ζητούμενο. Οσο συγκινητικές κι αν είναι οι τελευταίες στιγμές τους, η στείρα επανάληψη δεν προσφέρει πολλά. Λειτουργεί όμως.
Λειτουργεί όπως το παραμύθι για τα παιδιά, που με την επανάληψη πρώτον εμπεδώνεται και δεύτερον «χτυπά» στο συναίσθημα. Σκοπός να θυμούνται τα μέλη και οι οπαδοί πως αυτό το κόμμα είχε μάρτυρες ήρωες που έδωσαν και τη ζωή τους. Τους χρειάζεται ως έμπνευση για τους επόμενους. Να γίνουν κι εκείνοι μάρτυρες- ήρωες. Για τους μεθεπόμενους. Και ούτω καθ’ εξής. Οσο περνούν μάλιστα τα χρόνια, «ξαναδουλεύονται» και οι λίστες των μαρτύρων- ηρώων, κάποιοι προστίθενται, κάποιοι αφαιρούνται.

Εικόνα
Πού είναι, φερ’ ειπείν, η αναφορά ή το πορτραίτο της πλέον τραγικής φιγούρας του κομμουνιστικού κινήματος; Ούτε στην ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα ούτε και στα πανό της εκδήλωσης υπήρχε ο Νίκος Πλουμπίδης. «Μπελογιάννης, Ηλέκτρα, Τατάκης, Παπαρήγας, Λουλές, Σεφέρης Λευτέρης, Διαμαντής, Φλωράκης, και τόσοι άλλοι… Ατέλειωτες μορφές αγωνιστών που τα έδωσαν όλα για το λαό» είπε. Ο Πλουμπίδης στους «τόσους άλλους»; Ε, όχι. Να με συγχωρούν οι αείμνηστοι Λουλές και Σεφέρης (Λευτέρης) που αγνοώ την ηρωική προσφορά τους, αλλά σαν του Πλουμπίδη δεν ήταν. Αλλιώς θα το ξέραμε.
Αλλά πώς να μπει στα πανό της εκδήλωσης η μορφή του μεγάλου αδικημένου; Να φιγουράρει δίπλα στου Νίκου Ζαχαριάδη; Και να θυμίζει αυτή η παράθεση τι έκανε ο Ζαχαριάδης εναντίον του Πλουμπίδη που- σε σχέση με το σημερινό θέμα- στράφηκε και εναντίον του Μπελογιάννη;
Όταν δηλαδή ο Νίκος Πλουμπίδης, άρρωστος βαριά έστειλε το γνωστό γράμμα στον διοικητή της ασφάλειας ότι ο ίδιος και όχι ο Μπελογιάννης ήταν ο καθοδηγητής του παράνομου κομματικού μηχανισμού στην Αθήνα, ο Ζαχαριάδης έσπευσε να δηλώσει πως το γράμμα ήταν πλαστό. Αφαιρώντας έτσι από τον Μπελογιάννη κάθε πιθανότητα να ζήσει. Θα ήταν αφελής όποιος απέδιδε την κίνηση σε επιπολαιότητα ή κακή πληροφόρηση του Ζαχαριάδη. Βαθύτερα αίτια θα πρέπει να αναζητηθούν και- κάποτε- να συζητηθούν. Αντ’ αυτού όμως, αντί να γίνει η παραμικρότερη συζήτηση για τη συγκεκριμένη στάση Ζαχαριάδη, το πορτραίτο του φιγουράριζε στον χώρο της εκδήλωσης μαζί με του Μπελογιάννη και του Βελουχιώτη. Μάλιστα, του Βελουχιώτη. Του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ τον οποίο ο Ζαχαριάδης αποκήρυξε, διέγραψε, χαρακτήρισε προδότη. Ετσι ο Αρης απομονωμένος, συνάντησε μιαν ώρα αρχύτερα τον θάνατο.
Και τι έκανε το ΚΚΕ; Δεν αποκατέστησε ΠΟΤΕ κομματικά τον Πλουμπίδη (προφανώς γιατί δεν ήταν ένα πειθαρχημένο κομματικό μέλος αφού αποφάσισε να θυσιαστεί ώστε να ζήσει ένας νέος, υγιής άνθρωπος με εξαιρετικές ικανότητες και φωτεινό μυαλό). Δεν αποκατέστησε ΠΟΤΕ κομματικά τον Αρη, λέγοντας μάλιστα ότι αν και είχε δίκιο, έπρεπε να πειθαρχήσει στις (ΛΑΘΟΣ) εντολές του κόμματος. Και αποκατέστησε πολιτικά (όπως τους άλλους δύο) ΚΑΙ κομματικά τον Νίκο Ζαχαριάδη (έκτυπο του Στάλιν, φυσικά). Εβαλε κι ο Αρης την παραδείσια γάτα του να κλαίει, και ζήσαμε εμείς καλά.
Μονάχα που ο Μπελογιάννης, ο Πλουμπίδης και ο Βελουχιώτης, δυστυχώς για την Ελλάδα και την Αριστερά, δεν έζησαν…

Της οικονομίας ΔΕΗθώμεν…

Standard

Το Συνέδριο τόνισε ακόμη πως η αποκατάσταση και η ανάπτυξη της οικονομίας της Σοβιετικής χώρας πρέπει να βασίζονται στον εξηλεκτρισμό της εθνικής οικονομίας.

Ριζοσπάστης, για το 9ο συνέδριο του ΚΚ (μπ) το 1920

Οταν απλώς αντιγράφεις (ή σαν το ανέκδοτο με την πινέζα)

“Πόλεις-Ηρωες”

Standard

Κάποτε στη δεκαετία του ’50 μια θύελλα είχε σαρώσει το στενό της Μάγχης. Οι αγγλικές εφημερίδες κυκλοφόρησαν με μεγάλους τίτλους «Η Ευρώπη απομονώθηκε!». Στο ίδιο μήκος κύματος, η λατρεμένη μας Ανγκελα, με το μπαράζ αποφάσεων και κόντρα-αποφάσεων της Ε.Ε. και του Ομπάμα κατά της Ρωσίας, δήλωσε ότι «Η Ρωσία απομονώθηκε».

Απασχολημένη με την οικοδόμηση του οικονομικού Τέταρτου Ράιχ, φορώντας και ως αξεσουάρ τις γνωστές γερμανικές παρωπίδες, η Φράου αρνείται να δει καν την παράλληλη επανίδρυση της αυτοκρατορίας του τσάρου και του Στάλιν από έναν επίγονο και συνεχιστή του έργου και των δύο.

Επειδή οι εκδηλώσεις του κόσμου στην Κριμαία πριν και μετά τις εκλογές δεν έμοιαζαν καθόλου υπαγορευμένες και καταναγκαστικές, όπως οι περσινοί θρήνοι των Βορειοκορεατών για τον θάνατο του Κιμ-Γιονγκ-Ιλ, υποψιάζεται κανείς ότι δεν ήταν η παρουσία των ρωσικών στρατευμάτων ή των πολιτοφυλάκων που διαμόρφωσε ή τουλάχιστον επηρέασε το «μπρεζνιεφικό» αποτέλεσμα, αλλά άλλοι παράγοντες. Εδώ τώρα μπαίνουμε στην έννοια της «Πόλης-Ηρωα».

Την Πρωτομαγιά του 1945, μία μέρα μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ και έξι πριν απ’ την άνευ όρων συνθηκολόγηση του Τρίτου Ράιχ, ο Στάλιν οργάνωσε τελετή για να τιμήσει τις πόλεις που κράτησαν τη μεγαλύτερη αντίσταση στους ναζί. Οπως λοιπόν έχουμε στην Ελλάδα τον όρο «Ιερά Πόλις Μεσολογγίου», ο Πατερούλης καθιέρωσε τον όρο της «Πόλης-Ηρωα», που απένειμε στο Λένινγκραντ (σημερινή Αγία Πετρούπολη), το Στάλινγκραντ (σημερινό Βόλγκογκραντ), την Οδησσό και την Σεβαστούπολη. Η πολιορκία της τελευταίας από τα γερμανο-ρουμάνικα φασιστικά στρατεύματα κράτησε οκτώ μήνες (Οκτώβριος ’41 – Ιούνιος ’42). Το 1973, ο Μπρέζνιεφ απένειμε τον τίτλο της Πόλης-Ηρωα και στο κριμαϊκό Κερτς (χτισμένο πάνω στο αρχαίο Παντικάπαιον). Οι Γερμανοί το είχαν καταλάβει τον Νοέμβριο του ’41, τον επόμενο μήνα απελευθερώθηκε από τους Σοβιετικούς με απόβαση, τον Μάιο του’42 το ξανακατέλαβαν οι ναζί και έκτοτε υπήρχε συνεχές αντάρτικο στους τριγύρω λόφους.

Οι μνήμες κατά του ναζισμού είναι, βέβαια, έντονες στη χερσόνησο και λόγω Γιάλτας. Η γνωστή και μη εξαιρετέα διάσκεψη των τριών ηγετών για τη μεταπολεμική μοιρασιά της Ευρώπης (και με την Ελλάδα ένα από τα μεγαλύτερα θύματά της) έγινε τον Φεβρουάριο του ’45, με κωδικό όνομα «Διάσκεψη των Αργοναυτών», στο ανάκτορο «Livadia» της πόλης. Η ονομασία είναι από τη δική μας Λεβαδειά, την πατρίδα του Λάμπρου Κατσώνη, στον οποίο είχε παραχωρηθεί η έκταση από τη Μεγάλη Αικατερίνη. Εναν αιώνα αργότερα, ο τελευταίος τσάρος Νικόλαος Β’ έχτισε το ανάκτορο στην έκταση όπου βρισκόταν το αγρόκτημα του οπλαρχηγού.

Αν προσθέσουμε ότι στις «Πόλεις-Ηρωες», εκτός από τη διπλανή Οδησσό, κατατάσσεται και το Νοβοροσίσκ, είναι φανερό ότι ο πληθυσμός της περιοχής είναι διαπαιδαγωγημένος σε έντονα αντιναζιστική βάση. Οταν βλέπουν λοιπόν στο Κίεβο σχεδόν να κυβερνούν οι νεοναζί και ξέρουν ότι ο καινούργιος πρόεδρος δεν σήκωσε ψηλά το χέρι για να σταματήσει ταξί, λογικά εφαρμόζουν ως προν τον Πούτιν την παροιμία «Καλύτερα ένας διάβολος που τον ξέρεις κ.λπ.».

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=422329

Την Κυριακή μπορείς;

Standard

Την Κυριακή μπορείς

Οοοοοοχι, όοοοοοχι

Αν έρθω εκεί μπορείς;

Οοοοοοχι όοοοοχι

Αν ψάξω για αλλού;

Μπορώωωω,  μπορωωωω

Αλλά δεν μπορώ εγώ, εγώ, εγώωω

Δεν  μπορεί δεν μπορεί, κάπου θα εκτυπωθούμε

δεν μπορεί, δεν μπορεί

στο ίδιο κτήριο ζούμε

(στον ρυθμό του γνωστού τραγουδιού)

Τα σπουδαία, ες αύριον (μεθαύριον κτλ)

Βρε ποιος είναι, βρε ποιος είναι ο παγκοσμίως άγνωστος αγοραστής του 902;

Standard

neurospastis_070214_smallΑρχικά πέρασαν 6 μήνες για να μάθουμε ποιος κρύβεται πίσω από την κυπριακών συμφερόντων off shore που αγόρασε, μέσα στο κατακαλόκαιρο, τον τηλεοπτικό σταθμό 902 που πλέον εκπέμπει ως ETV. Τώρα το μυστήριο λύθηκε μεν, αλλά πρέπει να βάλουμε ντετέκτιβ για να αποκαλυφθεί ποιος είναι τελικά ο ιδιοκτήτης του, που ακούει στο όνομα Dr Khaled Hamvi, με απροσδιόριστη εθνικότητα και άγνωστα λοιπά στοιχεία.
Επειτα από όλα αυτά λοιπόν, ο πολύμηνος έλεγχος από νομικούς και οικονομολόγους του ΕΣΡ ανακάλυψε τα φυσικά πρόσωπα που κρύβονται πίσω από το σταθμό και πλέον η Ανεξάρτητη Αρχή,..
όταν με το καλό ξανασυνεδριάσει (να θυμήσουμε ότι έχουν περάσει 3 εβδομάδες αγρανάπαυσης της ανεξάρτητης αρχής…), πρέπει να εγκρίνει τη μεταβίβαση από τη Ραδιοτηλεοπτική Α.Ε. στην κυπριακή «Α-Horizon Media» που ανήκει η off shore εταιρεία «Nalotia Ventures LTD» με έδρα τις Παρθένους Νήσους.
Το 95% της Nalotia ανήκει στο μυστηριώδη ιδιοκτήτη με το εξωτικό όνομα, ποσοστό 1% ανήκει στον Σεραφείμ Φυντανίδη και το υπόλοιπο 4% σε πέντε πρόσωπα στα οποία κατανέμεται ισομερώς. Τα πρόσωπα αυτά δεν αποκαλύπτονται, ωστόσο, στο ενημερωτικό σημείωμα του ΕΣΡ. Επίσης ο Σεραφείμ Φυντανίδης είναι ο πρόεδρος του Δ.Σ., ο Δημήτρης Μπέης διευθύνων σύμβουλος και η Αγορίτσα Τσιουβάκα μέλος του Δ.Σ.
Οι αποκαλύψεις, οι οποίες αναρτήθηκαν επισήμως στο site του ΕΣΡ, όπου υπάρχουν τα μετοχολόγια για όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς όπως διαμορφώθηκαν για το 2013, μοιάζουν να απομακρύνουν τη φήμη ότι πίσω από την αγοραπωλησία βρίσκεται ο Φίλιππος Βρυώνης, ιδιοκτήτης του EXTRA 3, και ότι τα δύο κανάλια θα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία.
Ωστόσο η λύση του μυστηρίου δεν είναι και τόσο καθαρή, αφού τα αποτελέσματα της έρευνας φαίνεται περισσότερο να μπερδεύουν παρά να ξεκαθαρίζουν την κατάσταση. Και μπορεί η εισήγηση από τους συμβούλους που όρισε το ΕΣΡ για να αποκαλύψουν τα μετοχολόγια και τα πρόσωπα που κρύβονται πίσω από τις off shore να είναι θετική ώστε να γίνει εν τέλει η μεταβίβαση, υπάρχει ωστόσο κάποιος που να είναι σε θέση να πει με σιγουριά ποιος είναι ο Dr Khaled Hamvi, ο οποίος κατέχει το 95% του τηλεοπτικού σταθμού κι από πού κρατάει η σκούφια του; Ακόμη και στο Google τον ψάξαμε, όπου υπάρχει όλη η οικουμένη, προβεβλημένη ή μη, αλλά όχι εκείνος…- TV & Media / «E»

ΠΗΓΗ: http://zoornalistas.blogspot.gr/2014/02/etv.html#more

Σκίτυσο- με έμπνευση- του Κώστα Κουφογιώργου για τον Νευροσπάστη