«Μ’ άσπρο γάντι καθαρό»

Standard

 

12248441_490514484452982_1452427229_oΜερικές φορές, τα λόγια που χωρίς να εννοείς λες, σε εκδικούνται.

«Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι ο φάρος που μας δείχνει το δρόμο προς τη δημοκρατία, την ελευθερία, την ανεξαρτησία. Είναι η ενεργός μνήμη που μας καλεί σε συλλογική δράση, ενότητα κι αγώνα. Είναι το καθήκον που μας ορίζει να σταθούμε αποφασιστικά αντίθετοι απέναντι σε κάθε κυβερνητικό αυταρχισμό και στο μονόδρομο των μνημονίων και της λιτότητας».

 

(Αλέξης Τσίπρας, στο περσινό μήνυμά του για την επέτειο του Πολυτεχνείου, που είχε αναρτηθεί στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook.)

Last year,  τα είπες όλα. Κι έτσι, σωστά δεν έκανες φέτος καμιά δήλωση προσερχόμενος για την καθιερωμένη κατάθεση στεφάνου στο Πολυτεχνείο. Τι να πεις άλλωστε; Οτι παραμένει καθήκον  μας  «να σταθούμε αποφασιστικά αντίθετοι απέναντι σε κάθε κυβερνητικό αυταρχισμό και στο μονόδρομο των μνημονίων και της λιτότητας»;

Στη διαδήλωση για την απεργία της 12ης Νοέμβρη, το είχατε βρει: ο ΣΥΡΙΖΑ διαδήλωνε, ας πούμε, κατά των αποφάσεων της κυβέρνησης για τη λιτότητα και την εφαρμογή των μνημονίων. Γιαλαντζί αντίθεση. Ομως ένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Καταντά γελοιοδέστερο και από τον πρόσφατο ξυλοδαρμό μεταξύ των αναρχικών- αυτοί, τουλάχιστον δεν είναι εξουσία….

Πάρε λοιπόν τα μπογαλάκια σου και τρέχα να παρακολουθήσεις το ματσάκι Τουρκίας- Ελλάδας με τον Νταβούτογλου στην Κωνσταντινούπολη. Μέχρι χτες βράδυ, έλεγα μέσα μου πως είναι προσβολή στη μνήμη των νεκρών του Πολυτεχνείου, ο πρωθυπουργός μιας κατά δήλωσίν της αριστερής κυβέρνησης ανήμερα της επετείου να βλέπει ποδόσφαιρο κάνοντας, δήθεν, και διπλωματία.

Σήμερα ξημέρωσε με την παράδοση των κόκκινων τραπεζικών δανείων στους καρχαρίες. Κι όπου πέφτουν καρχαρίες, βγαίνει αίμα στον αφρό. Ενώ, ως γνωστόν, ο Μακχήθ βγαίνει στο Σόχο μ’ άσπρο γάντι καθαρό.

Μπορεί και στην Ιστικλάλ.

Το σκίτσο είναι του Κώστα Κουφογιώργου. Το κείμενο έγραψε η Αγγελική Κώττη

 

Η ελευθερία της επώνυμης γνώμης εναντίον της ασυδοσίας του ανώνυμου τρολ

Standard

nevrospastis

Γράφει ο Κώστας Κουφογιώργος

(και σκιτσάρει, επίσης).

Η ιστορία ξεκινά από ένα άρθρο που διάβασα για την Ελλάδα σε μία γερμανική εφημερίδα με την οποία συνεργάζομαι.Το άρθρο καλό, περιέγραφε την πίεση που δεχόταν η Ελλάδα από τους δανειστές, αλλά περιέγραφε μια μονομερή εικόνα.Ο Τσίπρας τα έκανε όλα καλά και για όλα φταίνε οι δανειστές και ο καπιταλισμός. Εξέφρασα τις διαφωνίες μου ή μάλλον τις ενστάσεις μου στον διευθυντή και αυτός μου πρότεινε να γράψω ένα άρθρο απάντηση
Ξεκινώ, λοιπόν, με το δημοψήφισμα και τις οργανωτικές ενστάσεις που είχα – τι να προλάβεις να κάνεις σε μία εβδομάδα – όπως και τον φόβο μου για διχασμό του λαού. Όσοι με παρακολουθείτε, ξέρετε ίσως ότι κράτησα μια ουδέτερη στάση στο δημοψήφισμα. Ότι κράτησα σε απόσταση τη διχόνοια. Συνέχισα το άρθρο με μία απορία : αφού κέρδισε το “ΟΧΙ” γιατί παραιτήθηκε ο Βαρουφάκης και γιατί ο Τσίπρας ξεκίνησε τις διαδικασίες για την συμφωνία, δηλαδή την στροφή προς το “ΝΑΙ”;
Ο συνάδελφος, επίσης, είχε γράψει για φόβο της Ευρώπης απέναντι στο πρώτο αριστερό κόμμα. Αλλά τότε η κυβέρνηση Χριστόφια στην Κύπρο, που προηγείται αυτής του Τσίπρα, τι ήταν; Περιέγραψα επίσης το γραφειοκρατικό πλαίσιο με το οποίο λειτουργεί η Ελλάδα, μία κατάσταση φυσικά για την οποία δεν ευθύνεται ο Τσίπρας, αλλά σίγουρα δεν είναι και ευθύνη των Ευρωπαίων. Μπορεί οι Ευρωπαίοι να αδιαφόρησαν ή και να κέρδισαν από τη διαφθορά και την παθογένεια του ελληνικού οικονομικού συστήματος. Αλλά δεν είναι αυτοί που το έχτισαν και σίγουρα ο Τσίπρας δεν έκανε, ή δεν πρόλαβε να κάνει, κινήσεις εξυγίανσης. Για να μην μιλήσω για τους διορισμένους μνηστήρες, θυγατέρες και για τις σπασμένες προθεσμιακές καταθέσεις…
Επίσης, εξήγησα ότι ο λαϊκισμός έπαιξε και από τις δύο πλευρές. Ήταν μια κερδοφόρα επένδυση και στην Ελλάδα και στην Γερμανία. Πόσα λαμόγια εδώ στην Ελλάδα δεν αναβαπτίστηκαν στην κολυμβήθρα του αντιμνημονιακού αγώνα;
Όσο για την πίεση προς την Ελλάδα εξέφρασα την απορία γιατί η κυβέρνηση καθυστέρησε τόσο να αποφασίσει τις κινήσεις της αφού έβλεπε την σκληρή στάση των ξένων. Γιατί διέθεσε όλα τα ταμειακά διαθέσιμα για να πληρώσει το ΔΝΤ; Γιατί ανέχτηκε τόσους όψιμους αντιμνημονιακούς για να πάρει την κυβερνητική πλειοψηφία;
Καταλήγοντας, μίλησα για τον φασισμό του πλούσιου προς τον φτωχό. Ανέφερα ότι σε λίγο θα καταλήξουμε στην Ευρώπη οι πλούσιες χώρες να επιβάλλουν τις κυβερνήσεις που θέλουν στις φτωχότερες. Ότι ο ελληνικός λαός ακούει από το 2010 παραμύθια (όχι ότι δεν άκουγε και πριν ) και στο τέλος του έρχεται κατακέφαλα άλλο ένα μνημόνιο. Ότι αν αποφασίζαμε ως χώρα από το 2010 ποιόν δρόμο θέλαμε να διαλέξουμε (δραχμή ή ευρώ) και ακολουθούσαμε αυτόν τον δρόμο, χωρίς λαϊκίστικα παιχνίδια των κυβερνώντων, θα ήμασταν σίγουρα κάπου καλύτερα από ό,τι είμαστε τώρα.

Όσοι νομίζετε ότι τα τρολ και οι οπαδοί υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα γελιέστε. Παντού υπάρχει ο ανώνυμος φανατισμένος που πιστεύει στην μοναδική αλήθεια του. Δυστυχώς και εδώ στην Γερμανία έχει δημιουργηθεί μια ομάδα ανθρώπων που τα βλέπουν μαύρο-άσπρο. Για όλα φταίνε οι τεμπέληδες Έλληνες ή για όλα φταίει ο καπιταλισμός που κάνει σαμποτάζ στον λαϊκό ηγέτη , στην περίπτωση μας τον Τσίπρα. Όπως ο γερασμένος και απομονωμένος Χόνεκερ που δεν έβλεπε την Ανατολική Γερμανία να καταρρέει , αλλά έβλεπε μόνο σαμποτάζ του καπιταλισμού. Στην περίπτωσή μου θίχτηκαν τα τρολ που πιστεύουν στο αλάθητο του Τσίπρα. Συνήθως άνθρωποι που για αυτούς η υποστήριξη της Αριστεράς είναι οπαδική, όπως κάποιος είναι ΑΕΚτζής, Παναθηναϊκός ή Ολυμπιακός.
Κάποιος λοιπόν από αυτούς που σχολίασαν το κείμενο με εγκαλούσε για τις πολεμικές αποζημιώσεις. Ένας Γερμανός εγκαλεί έναν Έλληνα για τα εγκλήματα των ΝΑΖΙ λες και ο Χίτλερ ήταν από το Ξηρόμερο. Ένας άλλος μου έλεγε ότι έχω γίνει πιο Γερμανός από τους Γερμανούς , δηλαδή ένας Γερμανός με αποκαλούσε κάτι σαν γερμανοτσολιά. Σύμφωνα με την δική του λογική και ο Λαφαζάνης που κριτικάρει τον Τσίπρα είναι γερμανοτσολιάς; Ένας άλλος λέει ότι δεν έχει πάει στην Ελλάδα αλλά πιστεύει ότι είναι μια βιομηχανική χώρα.
Όλες αυτές οι αγέλες ανώνυμων υβριστών είναι απειλή για την ελευθερία του λόγου. Γιατί όποιος θέλει να εκφράσει μια αντίθετη γνώμη πρέπει να το κάνει επώνυμα. Είναι δειλία και όχι μαγκιά να βρίζεις ανώνυμα.Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι αποτρέπει αυτούς που θέλουν να πούνε επώνυμα μια γνώμη να εμπλακούν. Επιβάλλουν τη σιωπή στους άλλους με τα ουρλιαχτά τους. Ανώνυμα, άκοπα και σίγουρα όχι δημοκρατικά.

Ελευθεροτυπία ή θάνατος (της ελευθεροτυπίας)

Standard

elefΟι εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας έκαναν μπλογκ

http://elefenet.blogspot.gr/

Εκαναν και σελίδα στο facebook

Στο πρώτο διαβάζετε ειδήσεις- σχόλια- ρεπορτάζ και στο δεύτερο πατάτε like για να είστε συντονισμένοι με όσα θα ακολουθήσουν.

Το σκίτσο είναι του Κώστα Κουφογιώργου που είναι σκιτσογράφος και στην Ελευθεροτυπία

Η ελευθεροτυπία δεν φιμώνεται

Standard

skitsoK

Σκίτσο του Κώστα Κουφογιώργου

Παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ για το «μαύρο» στο enet.gr.

Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

Η τρόικα ζητά την επαναφορά του lock out, η κυβέρνηση το συζητάει, αλλά ο κύριος Χάρης Οικονομόπουλος πρωτοπορεί και το εφαρμόζει από τώρα! Οι εργαζόμενοι της του enet.gr απόψε βρέθηκαν μπροστά σε μια δυσάρεστη εξέλιξη καθώς ανακάλυψαν ότι οι κωδικοί τους δεν ίσχυαν πια και δεν μπορούσαν να ανεβάσουν κείμενα στο Διαδίκτυο. Ακόμη, είχε κοπεί η πρόσβασή τους στις σελίδες της εταιρείας σε Facebook και Twitter. Βρέθηκαν έτσι μπροστά σε ένα ιδιότυπο lock out, αντάξιο του «μαύρου» στην ΕΡΤ.

Το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ θα κινήσει όλες τις απαραίτητες διαδικασίες προκειμένου να μην περάσει το ιδιότυπο lock out του κυρίου Οικονομόπουλου, εκφράζοντας την συμπαράσταση του στους επι 9 μήνες απλήρωτους συναδέλφους στο πλευρό των οποίων αποφασιστικά και αταλάντευτα θα στέκεται πάντα.

http://ergazomenoienetgr.blogspot.gr/2014/11/lock-out-enetgr.html#?1#?1#WebrootPlugIn#?1#?1#PhreshPhish#?1#?1#agtpwd

update: Οι εργαζόμενοι έβγαλαν ηλεκτρονικά την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Δείτε το φύλλο εδώ

http://ergazomenoienetgr.blogspot.gr/2014/11/blog-post_80.html

Πέντε ερωτήματα με αφορμή την κρίση στο “Κόκκινο”

Standard

Γιώργος Παυλόπουλος

Η αντιπαράθεση η οποία έχει εκδηλωθεί στον ραδιοσταθμό “Στο Κόκκινο”, με αφορμή τις καθυστερήσεις πληρωμών και την απειλή απεργίας από τους τεχνικούς, καθώς και το on air ξέσπασμα του διευθυντή του για τη “λάσπη” και τις επιθέσεις που δέχεται, δίνει την ευκαιρία να τεθούν μερικά ουσιαστικά ερωτήματα. Ερωτήματα που αφορούν συνολικά τη στάση, την τακτική, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, αλλά και την ηθική της Αριστεράς και των στελεχών της, ειδικά στον χώρο των ΜΜΕ.

1.    Ο συγκεκριμένος ραδιοσταθμός, προς τιμή του, δεν δίνει “μαύρα”, δεν προτιμά τα “μπλοκάκια” και συνάπτει κανονικές συμβάσεις εργασίας με τους δημοσιογράφους, τεχνικούς και διοικητικούς που απασχολεί. Σε αυτές, εξ όσων γνωρίζουμε, δεν περιλαμβάνεται όρος ή πρόβλεψη περί εθελοντικής εργασίας (αν και πολλοί εργαζόμενοι συχνά παραβιάζουν τα ωράριά τους, με αυταπάρνηση, προς χάρη της ενημέρωσης και επειδή το επιβάλλουν οι εξελίξεις). Οφείλει ή όχι, λοιπόν, ένα αριστερό ραδιόφωνο – και μάλιστα πρώτο αυτό – να τηρεί τις συμβατικές του υποχρεώσεις απέναντι στους μισθωτούς;

2.    Υπάρχει κάποιος που έχει το δικαίωμα να αφήνει υπονοούμενα ότι όσοι απειλούν με απεργία σε περιόδους “πολιτικής κρίσης” εκβιάζουν και εκδηλώνουν έλλειμμα αριστερής ηθικής και αλληλεγγύης, αλλά να μην ισχύει το ίδιο για ένα (αριστερό) σταθμό ο οποίος δεν πληρώνει τακτικά τους μισθούς σε συνθήκες “ανθρωπιστικής κρίσης”;

3.    Άραγε, στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ πετύχει τον στόχο του στις επόμενες εκλογές και, στη συνέχεια, ένας κλάδος εργαζομένων κηρύξει απεργία, υπάρχει περίπτωση να καταγγελθεί – εμμέσως ή αμέσως – από τον ραδιοσταθμό του (και άλλα προσκείμενα στο κόμμα Μέσα) ότι υπονομεύει το έργο της αριστερής κυβέρνησης; Ή μήπως οι κινητοποιήσεις θα κρίνονται ad hoc, με βάση δηλαδή το εάν συνάδουν ή όχι με τις εκάστοτε κυβερνητικές πολιτικές;

4.    Είναι γεγονός ότι το κράτος και η μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου εκβιάζουν οικονομικά τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, με “όπλο” την αυθαίρετη και παράνομη καθυστέρηση και το “κούρεμα” της επιχορήγησης προς αυτά. Ωστόσο, μπορεί ένα αριστερό κόμμα να χρησιμοποιεί ως βασικό του επιχείρημα το “δεν σας πληρώνω επειδή δεν με πληρώνει το κράτος”; Έχει το δικαίωμα η Αριστερά να επικαλείται ανατροπές στηριζόμενη οικονομικά και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό σε αυτούς που θέλει να ανατρέψει;

5.    Τελικά, αυτό που ενόχλησε τη διεύθυνση του σταθμού είναι ότι απείλησαν με εξώδικο και απεργία μόνο μερικοί εργαζόμενοι (οι τεχνικοί) και όχι όλοι ή ότι υπήρξαν έστω και κάποιοι οι οποίοι διανοήθηκαν να ζητήσουν στήριξη από το σωματείο τους, προκειμένου να διεκδικήσουν τα αυτονόητα; Μήπως η πρώτη εκδοχή παραπέμπει σε προσπάθειες διχασμού και καλλιέργειας αντιθέσεων ανάμεσα στους εργαζόμενους, που έχουμε κατά κόρον δει στα αστικά ΜΜΕ σε περιόδους κινητοποιήσεων; Όσο για τη δεύτερη, μήπως υποκρύπτει κάτι ακόμη χειρότερο;

Και μια τελευταία (φιλική) γνώμη: Είναι μεγάλο λάθος να ζητά κανείς δημοσίως τη στήριξη του κόμματος που τον διόρισε, απέναντι στους εργαζόμενους του σταθμού που διευθύνει. Διότι η κόκκινη γραμμή που χωρίζει τον άνθρωπο της βάσης από την νομενκλατούρα είναι πολύ λεπτή και σχεδόν αόρατη. Ούτε καταλαβαίνεις πότε τη διαβαίνεις – και μετά δεν έχει επιστροφή…

Με το βλέμμα στους αγώνες

Γιώργος Παυλόπουλος

ΠΗΓΗ: